เพื่อนจินตัวชง

กึก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวบนพื้นปาร์เกต์ไม้เคลือบเงาภายในห้องนอนกว้าง ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาปลายเตียงรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย พายกำลังขมวดคิ้วยุ่งเหยิง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามเลียไปถึงใบหู ร่างบางกำลังพยายามแกะมือหนาหนักที่โอบเอวเธอไว้อย่างแน่นหนาออก ราวกับตังเมที่เหนียวหนึบสะบัดไม่หลุด ให้ตายสิ... นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย! เมื่อคืนหลังจากทามยัดยาแก้ไข้ใส่ปากเธอสำเร็จ เจ้าตัวก็ทำเนียน (หรือตั้งใจก็ไม่รู้) ดึงเธอนอนกอดซุกซอกคออุ่น ๆ จนเผลอหลับยาวเป็นตายมาจนถึงสายโด่งของอีกวัน และพอลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่พบคือใบหน้าคมคายของรูมเมตตัวแสบที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ตรงซอกคอทำเอาสติกระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ "จะกอดอีกนานไหมคะคุณวิศวะ ปล่อยฉันได้แล้วมั้ง!" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่กว้างนั้นออก แต่คนตัวโตกว่ากลับแกล้งทำเป็นงัวเงีย กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีกจนหน้าอกของเธอแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะพราว (เพราะเจ้าตัวเพิ่งลุกไปอาบน้ำมาหมาด ๆ แล้วเดินออกมาทั้งสภาพนั้น) "อื้อ... อย่าเพิ่งขยับสิพาย ไข้ยังไม่ลดเลยนะ เป็นห่วงหรอกถึงต้องกอดเช็กอุณหภูมิเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายเพราะเพิ่งตื่นนอนดังชิดริมหู ดวงตาคมกริบที่ลืมขึ้นมามองเธอนั้นพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ไม่ได้มีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลยสักนิด แถมยังฉายแววคลั่งรักแบบไม่ปิดบังจนหัวใจดวงน้อยของพายเต้นโครมครามราวกับตีกลองเพล "ใครตัวร้อนไม่มี ไข้ฉันลดตั้งแต่ตีสามแล้ว! ปล่อยนะเว้ย ไอ้คนฉวยโอกาส!" "ปากดีแบบนี้ แสดงว่าหายป่วยสนิทแล้วสินะ..." ทามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งรั้นเฉียดแก้มใสไปนิดเดียว ทำเอาพายชะงักค้าง เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่ลูกบิดจะถูกบิดเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ไอ้พาย! กูซื้อโจ๊กหมูเจ้าเด็ดมาฝาก... เห้ย!" จินที่ถือถุงโจ๊กพะรุงพะรังชะงักกึก ฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องหยุดชะงักทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างจนแทบจะอมมะเขือเทศได้ทั้งลูก เมื่อภาพตรงหน้าคือเพื่อนสนิทตัวดีของเขากำลังถูกพี่รหัสสุดฮอตอย่างทามล็อกตัวกอดไว้แนบชิดบนเตียงนอน แถมสภาพของทามยัง... เสื้อยืดสีขาวบางเปียกชื้นแนบลำตัว กับพายที่หน้าแดงก่ำเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการยื้อยุด บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปถนัดตา พายเบิกตากว้างกว่าเดิม สมองประมวลผลด้วยความเร็วจี๋ก่อนจะกรี๊ดออกมาในใจดังลั่น *ฉิบหายแล้ว! ภาพบาดตาบาดใจระดับสิบกะโหลกแบบนี้ จินมันต้องเอาไปล้อจนถึงปีสี่แน่ ๆ!* "10 คะแนนเต็ม ไม่หักเลยจ้า!" จินแกล้งยกมือขึ้นป้องปากอุทานเสียงดังลั่นห้อง แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับยิ่งกว่าไฟเทรนดี้ในผับ "กูมาขัดจังหวะความสวีตของคู่รักข้าวใหม่ปลามันหรือเปล่าเนี่ย โทษทีนะพอดีกูตาไม่ค่อยดี นึกว่าห้องนี้เป็นห้องผู้ป่วยอนาถา ไม่คิดว่าจะมีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลใกล้ชิดติดขอบเตียงขนาดนี้" "จิน! แกหุบปากเน่า ๆ ของแกไปเลยนะเว้ย!" พายหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม ร้อนผ่าวลามไปถึงใบหน้าและต้นคอ มือเล็กฟาดป้าบเข้าที่แขนทามเพื่อระบายความเขินอาย ก่อนจะผลักอกกว้างสุดแรงจนหลุดพ้นจากอ้อมกอด แล้วรีบกระโจนลงจากเตียงไปหลบอยู่หลังโต๊ะทำงานทันที "มันไม่ใช่แบบที่แกคิดนะเว้ย! ไอ้นี่มันฉวยโอกาสตอนฉันป่วยต่างหาก!" "โอ๊ะ ๆ ๆ แก้ตัวน้ำขุ่นๆ เลยนะมึง" จินวางถุงโจ๊กไว้บนโต๊ะกระจกอย่างเบามือ เดินยิ้มร่าเข้ามาใกล้พลางทำท่าทางประกอบคำบรรยาย "กูเห็นเต็มสองตาเลยนะเพื่อนรัก กอดกันกลมเป็นปาท่องโก๋ขนาดนั้น ถ้ากูไม่มาเคาะประตูขัดจังหวะซะก่อน ป่านนี้คงได้มีสมาชิกใหม่เพิ่มในคณะนิเทศฯ แล้วมั้งเนี่ย" "ไอ้จิน!" พายหยิบหมอนอิงบนโซฟาปาใส่หัวเพื่อนสนิทเต็มแรง แต่จินไวกว่าเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจที่ดังลั่นห้อง ทามที่นั่งอยู่บนเตียงไม่ได้มีความสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด แถมยังยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เจ้าตัวยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกลานตาอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นกรอบหน้าคมคายและสันจมูกโด่งเป็นสัน ท่าทางสบาย ๆ นั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของพายซะเหลือเกิน "พูดมากน่าไอ้จิน ระวังจะโดนไม่ใช่น้อย" ทามเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แต่สายตากลับกวาดมองร่างบางที่ยืนหน้าหงิกอยู่หลังโต๊ะด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "เห็นคนป่วยเขาไม่มีแรง ก็เลยต้องช่วยกอดประคองไว้ กลัวตกลงมาหัวฟาดพื้นต่างหาก ฉันเป็นรูมเมตที่ดีนะเว้ย นายควรจะชื่นชม" "โห... รูมเมตดีเด่นแห่งปีเลยมั้งพี่ทาม ประคองกันท่าไหนถึงได้แนบชิดจนกระดุมเสื้อเกือบหลุดแบบนั้นล่ะครับ" จินลอยหน้าลอยตาแซวต่อไม่หยุด สกิลการชงของเพื่อนสนิทคนนี้พุ่งทะยานเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีแผ่ว "แล้วนี่... หน้าแดงขนาดนี้ เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ หรือว่าแพ้ความหล่อของรูมเมตตัวเองกันแน่ครับคุณพายขา~" พายอยากจะเอาหัวมุดลงไปในพื้นห้องให้รู้แล้วรู้รอด เธ้ารู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายที่เพิ่งจะลดลงไปเมื่อครู่ กำลังพุ่งสูงขึ้นปรี๊ดปร๊าดทะลุปรอทอีกครั้งเพราะคำแซวโบ๊ะบ๊ะของจิน แถมไอ้ต้นเหตุของเรื่องยังนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้อีกต่างหาก "ถ้าแกยังไม่หุบปาก แกกับฉันได้เห็นดีกันแน่ไอ้จิน!" พายชี้หน้าคาดโทษเพื่อนสนิทด้วยความเคือง "โอ๋ ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ เดี๋ยวแม่นางพายจะอกแตกตายซะก่อน" จินหัวคิกคัก เดินไปหยิบถุงโจ๊กมาเทใส่ชามที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวเล็ก ๆ "กินซะนะมึง จะได้มีแรงมาเคลียร์ความสัมพันธ์กับท่านประธานชมรมวิศวะเขาต่อ กูอุตส่าห์หลบทางให้ตั้งนาน สรุปคือพวกมึงสองคนยังไงเนี่ย ตกลงสถานะมันคือรูมเมต หรือ "รูมเลิฟ" กันแน่ ออกตัวซะขนาดนี้แล้ว" คำถามปะทะตรง ๆ ของจินทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ พายชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง เธอลอบชายหางตาไปมองคนตัวโตบนเตียง ทามไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่มองนิ่งมาที่เธอด้วยแววตาไหวระริก ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่คาดเดาความรู้สึกไม่ได้ "พูดมากจริง ๆ มึงเนี่ย กินโจ๊กไปเลยไป!" พายรีบแก้เก้อด้วยการเดินไปตบหัวจินเบา ๆ กลบเกลื่อนความรวนเรในหัวใจ แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับเพื่อหนีเข้าห้องน้ำ ทามที่ลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือบางไว้เบา ๆ รั้งให้เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก สายตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงหัวใจ "อื้อ... ทำอะไรของนายเนี่ย ปล่อยนะ คนอยู่ตั้งเยอะ!" พายกระซิบเสียงสั่น พยายามดึงข้อมือออก แต่ทามกลับกระชับมือแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปไหน "ก็แค่จะบอกว่า..." ทามก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ที่ไอ้จินพูดเมื่อกี้... ฉันไม่ได้ปฏิเสธสักคำนะพาย" พายเบิกตากว้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ "..." "และถ้าอยากรู้ว่าสถานะเราคืออะไร..." ทามเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคถัดมาที่ทำให้โลกทั้งใบของพายเอียงวูบ "คืนนี้... มานอนให้ฉันกอดพิสูจน์อีกรอบดีไหมล่ะ ฉันพร้อมเฉลยทุกอย่างเลยนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ!