ไปเที่ยวทะเลกันเถอะ

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบโตที่ตกลงบนพื้นห้องนอนดังสนั่น จนทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวและเกือบทำโทรศัพท์มือถือในมือร่วงหล่นลงพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะสายตากวนประสาทของนายรูมเมต์ตัวดีที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มมุมปาก ฉันคงเปิดฉากสวดมนต์ชุดใหญ่ใส่เขาไปสามรอบแล้วค่ะ "เก็บกระเป๋าอะไรของนายเนี่ยทาม! แล้วใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องนอนฉันไม่ทราบ ห๊ะ!" ฉันแว้ดใส่ทันทีพร้อมกับถอยหลังไปชนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเสียหลัก ยิ่งนึกถึงคำพูดหน้าไม่อายของเขาเมื่อคืนก่อน... *'คืนนี้... มานอนให้ฉันกอดพิสูจน์อีกรอบดีไหมล่ะ'* หน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดลมให้ตัวเองแทบไม่ทัน "อ้าว ก็ไหนตกลงกันแล้วว่าจะไปทะเลไงคะคุณพาย หรือว่าความจำสั้นจนลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนตอบตกลงอะไรฉันไว้บ้าง" ทามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ขายาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันทีละน้อยจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูก "อีกอย่าง... ห้องนี้ก็ห้องฉันเหมือนกัน จะเดินเข้าเดินออกตรงไหนก็ได้ ไม่เห็นต้องขออนุญาตเลยนี่ครับ" "หยุดเลยนะ! ห้ามใช้คำพูดหน้าไม่อายแบบนั้นนะยะ!" ฉันชี้นิ้วคาดโทษเขา หน้าตาคงจะงอหงิกตลกมากแน่ๆ เพราะไอ้คนตัวสูงตรงหน้าถึงได้หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างชอบใจ "แล้วเรื่องไปทะเล ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปกับนายสองคน ทาม! ฉันบอกว่าจะไปกับกลุ่มเพื่อนฉันต่างหากเล่า!" "เพื่อนเธอเหรอ? หมายถึงเจ้าจินตัวชงปากเสียกับแก๊งเพื่อนสาวเสียงแหลมเนี่ยนะ?" ทามทำหน้ายู่ด้วยความรังเกียจปลอมๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบดปลายเตียงอย่างถือวิสาสะ "เสียใจด้วยนะ พอดีพี่ชายคนนี้จองทริปส่วนตัวกับแก๊งเพื่อนวิศวะไว้เรียบร้อยแล้ว รถตู้ก็เหมาแล้ว รีสอร์ตติดหาดก็จ่ายเงินมัดจำแล้วด้วย เพราะฉะนั้น... เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธค่ะพาย" "ไอ้คนเอาแต่ใจ! นายนี่มัน... น่าหมั่นไส้ที่สุดในโลกเลย!" ฉันหยอดหมอนอิงใบโตปาใส่หน้าเขาเต็มแรง แต่คนเจ้าเล่ห์กลับคว้าไว้ได้ทันด้วยมือเดียวแถมยังส่งยิ้มหวานหยดจนน่าหมั่นไส้กลับมาอีกต่างหาก บรรยากาศในห้องตอนนี้มันชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะแปลกๆ ทำไมเวลาที่ผู้ชายคนนี้เข้ามาใกล้ทีไร โลกทั้งใบของฉันมันถึงต้องเอียงวูบทุกทีสิน่า ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวายพอดี ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างโปร่งของจินเพื่อนรักโผล่เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กว้างจนถึงใบหู ในมือถือโทรศัพท์มือถือเปิดหน้าจอแชตกลุ่มค้างไว้ "อุ๊ย! ขัดจังหวะสวีตหวานของคู่รักข้าวใหม่ปลามมันหรือเปล่าเอ่ย พอดีชั้นได้ยินข่าววงในมาจากกลุ่มวิศวะว่าทริปทะเลนี้มีเรื่องเซอร์ไพรส์ซ่อนอยู่... จริงไหมคะคุณทาม" จินลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตมาแซวฉันจนอยากจะเอาปี๊บคลุมหัว "ไม่ได้สวีต! ใครสวีตกับนายหน้ามึนตึงนี่ไม่มีทางเด็ดขาด!" ฉันรีบแก้ตัวเสียงดังลั่นจนคอแทบแตก "พูดความจริงน่าพาย เธอก็เขินจนหูแดงแจ๋ตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ" ทามเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ แถมยังส่งสายตาพราวระยับมามองฉันแบบเปิดเผยจนจินต้องทำท่าทางขนลุกซู่ "พอเลยนะพวกนาย! สรุปยังไง ทริปนี้พวกเราจะได้ไปกี่คน แล้วมีใครไปบ้าง ไหนลองรายงานซิคะท่านประธานทาม" จินยอมเปลี่ยนเรื่องเพื่อความปลอดภัยของตัวฉันเอง ทามจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดสไลด์รายชื่อให้ดู "ไปกันทั้งหมดแปดคน มีฉัน ไอ้น็อต ไอ้กรณ์ แล้วก็เพื่อนในกลุ่มอีกสองคน ส่วนฝั่งนิเทศฯ ก็มีเธอ... แล้วก็พาย" ทามเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน "อ้อ แล้วก็มีรุ่นน้องอีกคนที่ตามตื๊อไอ้น็อตมาแจมด้วยคนหนึ่ง" "รุ่นน้อง? ใครเหรอ?" ฉันขมวดคิ้วสงสัย กริ๊งงงง! ยังไม่ทันที่ทามจะได้อ้าปากตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทามก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและกวนประสาทเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะกดรับสายแล้วเปิด speaker phone ทันที "พี่ทามขา... ทางฝั่งน้องมายด์จัดการเรื่องชุดว่ายน้ำกับพร็อพถ่ายรูปริมหาดเรียบร้อยแล้วนะคะ เดี๋ยววันนี้น้องมายด์ขอติดรถคันเดียวกับพี่ทามไปนะคะ พอดีกระเป๋าของน้องมายด์เยอะมากเลย พี่ทามใจดีอยู่แล้วคงไม่ปฏิเสธรุ่นน้องคนนี้หรอกเนอะ?" เสียงหวานหยดย้อยของ 'มายด์' ดาวคณะนิเทศฯ คนสวยที่เคยสร้างวีรกรรมเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราดังทะลักออกมาจากลำโพง จนบรรยากาศในห้องนอนที่เคยอบอุ่นและฟีลกู๊ดเมื่อครู่ดิ่งวูบลงทันที ฉันชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าทามที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขารีบตวัดกลับมามองฉันราวกับกลัวว่าฉันจะเข้าใจผิด แต่ความหึงหวงและทิฐิที่ถูกกระตุ้นขึ้นมามันกลับทำให้ฉันเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "อ๋อ... มีดาวคณะคนสวยไปด้วยนี่เอง ถึงว่าทำไมทริปนี้ถึงบังคับให้ฉันไปนักนะ" ฉันแค่นجเสียงเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นฉันคงเป็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่สินะคะ งั้นฉันไม่ไปดีกว่า เชิญพวกนายไปสวีตกันให้เต็มที่เลย!" ฉันสะบัดหน้าหนีเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง แต่ข้อมือกลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่มากกว่า ทามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นฉันทำท่าจะถอดใจ "เดี๋ยวก่อนพาย ฟังฉันก่อน..." ทามพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเขามีความหงุดหงิดเจืออยู่ชัดเจน "ฉันไม่ได้ชวนยัยนั่นมา ยัยนั่นแทรกตัวเข้ามาเองต่างหากเล่า แล้วฉันก็บอกปัดไปแล้วด้วยว่าจะขับรถไปกับเธอแค่สองคน..." "ปล่อยนะ! ไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละ!" ฉันพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึงเขาก็ยิ่งรั้งแน่นขึ้นจนตัวแทบจะปลิวไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอยู่แล้ว "ถ้าเธอไม่ยอมฟัง... ฉันจะจูบโชว์หน้าไอ้จินตรงนี้จริงๆ ด้วยนะพาย เลือกเอา!" ทามกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังจนฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว จินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง รีบยกมือขึ้นปิดตาแล้วหันหลังให้ทันที "โอ๊ะ! ชั้นขอตัวไปเช็กกระเป๋าเดินทางที่ห้องตัวเองก่อนนะจ๊ะ เชิญพวกเธอเคลียร์กันตามสบายเลยจ้าเพื่อนรัก!" เมื่อเพื่อนรักตัวดีชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงแค่เราสองคนที่ยืนประจันหน้ากัน ทามก้มมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ และก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากโวยวายอะไรใส่เขาอีก นิ้วเรียวยาวของเขาก็คางใต้คางฉันขึ้นมาบังคับให้สบตาตรงๆ "เลิกงอแงแล้วฟังฉันนะพาย..." ทามถอนหายใจยาวเหยียด แววตากวนประสาทเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังจนใจหาย "ที่ฉันยอมจัดทริปไปทะเลครั้งนี้... ก็เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับเธอแค่สองคนไม่ใช่เหรอไง" หัวใจของฉันกระตุกวูบ เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนก้องอยู่ในอกจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ทามค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณพวงแก้ม "ส่วนเรื่องยัยมายด์... เธอไม่ต้องห่วงเลย" ทามเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจแบบฉบับของนายรูมเมต์ตัวแสบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคถัดมาข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะถ้าเธอยังดื้อแล้วทำท่าจะงอนฉันอีก... ฉันจะจับเธอมัดมือแล้วโยนขึ้นรถตู้ส่วนตัว ขับรถยาวไปทะเลแบบไม่ต้องแวะพักให้ใครหน้าไหนได้เข้าใกล้เลย... ดีไหมล่ะคะคุณแฟน?" ขอบคุณที่แวะมาอมยิ้มและเดินทางความฟินไปพร้อมกับที่คั่นหนังสือสีชมพูนะคะ