อย่าดื้อสิครับ

"บอกให้เงียบไงเล่า! นายจะบีบยาสีฟันกองโตเท่าภูเขาไฟฟูจิเพื่ออะไรห๊ะไอ้พี่ทาม!" เสียงแปร๋นๆ ของพายดังลั่นห้องน้ำในหอพักจนกระจกแทบสะเทือน เจ้าของร่างโปร่งในชุดนอนลายเป็ดน้อยกำลังยืนเท้าเอว ชี้หน้าผู้ชายตัวโตที่สูงกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงหัว ไหล่กว้างๆ ของทามเบี่ยงหลบแปรงสีฟันที่พายถือชี้หน้าเขาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏที่มุมปากหยักลึกราวกับตั้งใจยั่วโมโหกันตั้งแต่ยังไม่ลืมตาตื่นดี "ก็มันจะได้สะอาดไงครับ ตัวเล็ก... หน้าตาก็ดื้อ ปากก็ดื้อ ถ้าฟันไม่สะอาดเดี๋ยวพี่ต้องเป็นคนแปรงให้อีกนะ" ทามยักคิ้วหลิ่วตาใส่ ประโยคหลังจงใจทิ้งเสียงกระซิบพร่าต่ำจนคนฟังหน้าร้อนผ่าว "ใครตัวเล็กวะ! แล้วใครจะให้นายมาแปรงฟันให้ ออกไปเลยนะ! เกะกะห้องน้ำโว้ย!" พายผลักอกแกร่งของรูมเมตตัวแสบให้ออกจากประตูห้องน้ำอย่างหัวเสีย แต่ทามก็คือทาม... ผู้ชายอะไรตัวหนาเป็นตู้คอนเทนเนอร์ ผลักเท่าไหร่ก็แทบไม่ขยับ แถมยังฉวยโอกาสรวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียว รวบตัวเขาเข้าไปชิดแผงอกอุ่นจนลมหายใจชนกัน นี่แหละคือชีวิตประจำวันของพาย... เด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งผู้มีสקิลการโวยวายระดับสิบกระโหลก ที่ต้องมาแชร์ห้องอยู่กับทาม วิศวะฯ ปีสาม จอมกวนที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากหาเรื่องแกล้งเขาให้ประสาทกิน แต่ใครจะรู้ล่ะว่า... พายุอารมณ์ความโกรธเมื่อครู่ กำลังจะถูกความอ่อนโยนที่คาดไม่ถึงพัดพาให้หายไปในพริบตา เมื่อตกดึกคืนนั้นเอง ฝนหבעกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืน เสียงฟ้าคำรามลั่นสั่นสะเทือนกระจกหน้าต่างห้อง พายที่ปกติเป็นคนนอนหลับยากอยู่แล้ว คราวนี้กลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยพิษไข้ตัวร้อนรุมๆ ลมหายใจร้อนผ่าวราวกับมีเตาไฟสุมอยู่ข้างใน ร่างกายปวดเมื่อยไปหมดจนขยับแทบไม่ไหว "อื้อ..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก พายขดตัวคุดคู้ใต้ผ้าห่มผืนหนา เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้าหวาน แต่ในขณะเดียวกันร่างกายกลับสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ แอ๊ด... เสียงเปิดประตูห้องนอนเบาหวิว พร้อมกับเงาสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด ทามที่มักจะนอนดึกเพราะเคลียร์งานโปรเจกต์คณะ สังเกตเห็นความผิดปกติผ่านแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ร่างสูงรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงนอนทันที "พาย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เมื่อมือหนาสัมผัสถูกหน้าผากมนแล้วพบว่ามันร้อนจัดราวกับไฟ "ตัวร้อนจี๋เลยนี่... ไปโดนฝนมาตอนไหนเนี่ยตัวแสบ" "ฮื่อ... หนาว..." พายงอแงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยปรือปรอย มองภาพตรงหน้าเป็นเงาเบลอๆ ความอ่อนแอที่ปกติไม่ค่อยแสดงให้ใครเห็นถูกขุดคุ้ยออกมาหมดเมื่อพิษไข้เข้าเล่นงาน ทามไม่พูดพร่ำทำเพลง เขารีบหายเข้าไปในห้องน้ำ หยิบกะละมังใบน้อยใส่น้ำอุ่นกับผ้าขนหนูเนื้อนุ่มออกมาวางข้างเตียง มือหนาค่อยๆ ช่วยดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากตัวคนป่วยอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนร่างกายที่กำลังอ่อนล้า "ลุกขึ้นมาเช็ดตัวหน่อยเร็วครับคนเก่ง เดี๋ยวไข้ก็ไม่ยอมลดหรอก" ทามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าประหลาด ผิดจากมาดกวนประสาทที่ชอบใช้แกล้งกันลิบลับ พายพยายามจะยันตัวลุกขึ้นด้วยความสะึดสะสะท้าน แต่เรียวแรงกลับหายไปไหนหมดจนล้มพับลงไปซบกับอกแกร่งของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ทามจึงใช้มือข้างหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังบางไว้ ส่วนมืออีกข้างค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนอนเม็ดบนออก เพื่อให้เช็ดตัวระบายความร้อนได้สะดวกขึ้น สัมผัสแรกจากผ้าอุ่นๆ ที่แตะลงบนผิวเนียนบริเวณลำคอและไหปลาร้า ทำให้พายสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความเย็นสบายสลับกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ทามบรรจงเช็ดผิวให้ทีละนิดอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าตุ๊กตาแก้วราคาแพงในมือจะแตกสลาย สายตาคมกริบของทามในยามนี้ ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์หรือความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ล้นปรี่จนสะท้อนออกมาผ่านแววตาคู่คม นิ้วเรียวใหญ่เกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อแนบแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม และในวินาทีนั้นเอง... มือหนาอบอุ่นของทามก็เลื่อนขึ้นมาวางทาบเบาๆ บนศีรษะของพาย เขาลูบกลุ่มผมนุ่มนั้นช้าๆ อย่างอ่อนโยน จังหวะการลูบไล้สม่ำเสมอและเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ราจะบอกผ่านสัมผัสว่า *'ไม่ต้องกลัวนะ... พี่อยู่ตรงนี้แล้ว'* ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากใครแบบนี้... ความรู้สึกปลอดภัยที่พายไม่เคยคิดว่าจะหาได้จากผู้ชายกวนประสาทคนนี้ กำลังซึมซับเข้าไปในหัวใจดวงน้อยที่เว้าแหว่งมานาน พายชะงักงัน หัวใจเต้นรำผิดจังหวะจนดังกว่าเสียงสายฝนด้านนอก หน้าที่เคยร้อนเพราะพิษไข้ กลับยิ่งเห่อร้อนขึ้นไปอีกด้วยเหตุผลอื่น น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาจุกที่อก จนพายต้องเม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวข้างใน "ฮึือก... นาย..." พายพยายามจะเอ่ยประโยคต่อต้านตามนิสัยเดิม แต่เสียงมันกลับแหบพร่าและสั่นเครือเกินกว่าจะฟังดูดุร้าย ทามยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมาในชีวิต ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนหน้าผากชนเข้ากับหน้าผากของคนป่วยเพื่อวัดอุณหภูมิ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "อย่าดื้อสิครับ..." ทามกระซิบเสียงนุ่มชิดริมหู น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่มและสั่นสะเทือนหัวใจคนฟังจนแทบหยุดหายใจ "ยอมให้พี่ดูแลเธอบ้าง... มันจะตายหรือไงหื้ม?" พายหลบสายตาไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันในห้องที่มีเพียงเสียงฝนโปรยปราย ทามไม่ได้ถอนตัวออกไป เขากลับรั้งร่างโปร่งเข้ามาซบแนบอกกว้างมากขึ้น ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบตัวพายเอาไว้ทั้งหมด ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและละมุนละไมจนหัวใจพายพองโตจนแทบจะระเบิด ทามก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของพายที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง หน้าจอนั้นสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชท ชื่อของคนที่ส่งข้อความเข้ามาปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... และมันคือชื่อของ **'มายด์'** ดาวคณะนิเทศฯ คนสวยที่มักจะหาเรื่องเข้ามาวนเวียนใกล้ชิดทามอยู่บ่อยครั้ง! ข้อความบนหน้าจอดึงดูดสายตาของทามให้หันไปมองทันที ใจความสั้นๆ แต่ทำเอาบรรยากาศหวานชื่นเมื่อครู่เย็นเฉียบลงในพริบตา— *[พาย... พรุ่งนี้ว่างไหมคะ? มายด์มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับพี่ทามหน่อย ให้พายช่วยนัดให้หน่อยได้ไหมคะ]* ทามชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉายชัดขึ้นมาในความมืด เขาหันกลับมามองคนป่วยในอ้อมแขนที่ตอนนี้เริ่มเคลิ้มหลับไปเพราะฤทธิ์ยาและไอร้อนจากอ้อมกอดของเขา โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยสักนิด... ขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่คอยซัพפורต "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" มาตลอดนะคะ!