การกลับมาที่น่าตกใจ

ปราณมารสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลวงผ่านชั้นเมฆาจนผืนฟ้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับมังกรเพลิงทมิฬที่กำลังคำรามก้องด้วยความบ้าคลั่ง เยี่ยเฟิงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุหมุนแห่งพลังที่กดทับจนแผ่นดินเบื้องล่างยุบตัวเป็นหลุมลึก เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความเดือดพล่านในเส้นชีพจร—มันไม่ใช่พลังปราณเซียนอันบริสุทธิ์ที่เขาเคยฝึกฝนมาตลอดชีวิต หากแต่เป็น "พลังเทพมาร" โบราณที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งแห่งจิตวิญญาณ และบัดนี้ มันกำลังตื่นขึ้นเพื่อแผดเผาทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า เบื้องสายตาของเขา คือมู่หรงเสวี่ย เทพธิดาแห่งตำหนักเหมันต์ผู้สง่างามไร้ที่ติ แม้ทั่วร่างนางจะอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานตัดกับอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะพันปี แววตาคู่คมกริบที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับสั่นไหวระริกยามที่นางจ้องมองมายังเขา... ในมือข้างซ้ายของนาง ป้ายคำสั่งโบราณที่สลักอักขระเซียนอันสูตรส่งกำลังเปล่งแสงสีฟ้าครามจ้า สะท้อนภาพความวิบัติที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เสวี่ยเอ๋อร์..." เยี่ยเฟิงพึมพำแผ่วเบา น้ำเสียงของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดินกลับสั่นเครือเล็กน้อย "ป้ายคำสั่งนี้... หรือว่าตำหนักเหมันต์..." "ถูกต้อง" มู่หรงเสวี่ยกล่าวแทรกขึ้น น้ำเสียงของนางยังคงความราบเรียบเยือกเย็นไว้ได้ยากยิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความร้าวรานล้ำลึก "พยัคgh์ทมิฬนำกองทัพอสูรโลกันตร์บุกถล่มแดนเซียนอุดร ปราณบรรพกาลของมันกัดกร่อนค่ายกลปกป้องตำหนักจนแตกสลาย... ข้าจำเป็นต้องนำสมบัติชิ้นนี้หนีออกมา มิเช่นนั้น มรดกนับหมื่นปีคงต้องสูญสลายกลายเป็นเถ้าธุลี" นางหยุดพักหายใจเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างของเยี่ยเฟิง สายตาคู่สวยมองสำรวจร่องรอยพลังมารที่กำลังเอ่อล้นทะลักออกจากผิวกายของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวดุจหยกขาวเอื้อมออกไปสัมผัสที่ต้นแขนของเขาอย่างแผ่วเบา ความเย็นยะเยือกจากเคล็ดวิชาน้ำแข็งนิรันดร์ของนางช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มของพลังมารในร่างเยี่ยเฟิงลงได้ชั่วขณะ ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นระรัวในจังหวะเดียวกัน "เจ้า... มีสภาพเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันไร้อารมณ์ "ตั้งแต่เจ้าจากไปเพื่อปกป้องตำหนัก..." เยี่ยเฟิงยิ้มเยาะให้กับโชคชะตา นัยน์ตาสสีดำสนิทของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ออร่าแห่งเทพมารแผ่ขยายออกไปรอบทิศทางจนมิติรอบตัวบิดเบี้ยว "ข้าตระหนักแล้วว่า วิถีกระบี่เซียนที่ยึดถือมาตลอดนั้นไร้ค่า หากมันไม่สามารถปกป้องสตรีที่ข้ารักที่สุดไว้ได้... ถ้าสวรรค์ต้องการให้ข้าเป็นมาร ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้สังหารแม้กระทั่งเงาของฟ้าดิน!" ฉับพลัน เสียงคำรามสะท้านฟ้าก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง พยัคฆ์ทมิฬอสูรชั่วร้ายร่างมหึมาปรากฏกายขึ้นบนยอดเขาน้ำแข็ง มันอ้าปากพ่นลำแสงสีดำทมิฬหมายจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่เยี่ยเฟิงและมู่หรงเสวี่ยด้วยความกระหายเลือด "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าจอมกระบี่โง่เขลา เจ้าคิดว่าการตื่นขึ้นของพลังเทพมารจะช่วยเจ้าได้งั้นหรือ? วันนี้ทั้งตัวเจ้าและนังเทพธิดาน้ำแข็งจะต้องดับสูญพร้อมกับตำหนักเหมันต์!" แรงกดดันระดับบรรพกาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแข็งค้าง มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นางรวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อเตรียมชักกระบี่น้ำแข็งนิรันดร์ ทว่าอาการบาดเจ็บภายในกลับทำให้กระแสลมปราณของนางตีกลับจนกระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างบางเซถลาเกือบจะล้มลง หากแต่มีอ้อมแขนที่แข็งแกร่งคู่หนึ่งคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน เยี่ยเฟิงโอบประคองร่างของนางไว้แนบอก ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มปะทะเข้ากับความเย็นยะเยือกของนาง สร้างปฏิกิริยาประหลาดที่ทำให้พลังมารในกายของเยี่ยเฟิงระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ปราณมารสีดำทะลทมิฬหลอมรวมเข้ากับปราณเหมันต์นิรันดร์ เกิดเป็น "เขตแดนวิปลาส" สีม่วงเข้มที่แผ่พุ่งขึ้นสู่ท้องนภา สั่นคลอนค่ายกลทั่วทั้งยุทธภพ! "เจ้าพักผ่อนเสีย..." เยี่ยเฟิงกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ทำให้หัวใจของเทพธิดาน้ำแข็งหลอมละลายในพริบตา "ส่วนเดรัจฉานตัวนี้... ให้เป็นหน้าที่ของข้า" เขายกมือขึ้นช้าๆ กระบี่ไร้ลักษณ์ในฝักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังกระหายที่จะดื่มกินเลือดของอสูรเบื้องล่าง ทว่า ในวินาทีที่เยี่ยเฟิงกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ทมิฬนั้นเอง เสียงระฆังโบราณสามครั้งก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าเหนือท้องฟ้า... ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามพลันมืดสนิท เมฆฝนสีดำสนิทก่อตัวขึ้นพร้อมกับสายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์ที่ผ่าลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างไร้สัญญาณเตือน! และสิ่งที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าสีทองนั้น... คือเงาร่างของบุคคลที่เยี่ยเฟิงไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจออีกครั้งในชาตินี้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของจอมกระบี่วิปลาสและเทพธิดาน้ำแข็งมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ