ความตายที่พรากจาก

"ถอยไป!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเยี่ยเฟิงดังก้องสะท้านปฐพี พร้อมกับกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือที่แผ่ไอสังหารสีดำทะมึนพวยพุ่งทะยานตัดผ่านความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาดทมิฬ เบื้องหน้าของเขาคือมิติที่บิดเบี้ยวและแรงกดดันระดับมหาศาลจากพยัคฆ์ทมิฬ อสูรชั่วร้ายที่แผ่ไอโลหิตคละคลุ้งไปทั่วหุบผาอัคคีโลกันตร์ ร่างกายมหึมาของมันปกคลุมด้วยเกล็ดมังกรนิลกาฬและอัคคีสีครามที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นจุล "นายท่าน! ระวังข้างหลัง!" เสียงแหลมเล็กแต่วิตกกังวลอย่างยิ่งของจิ้งจอกอัคคีจอมกวนดังขึ้น มันกระโดดเกาะอยู่บนไหล่กว้างของเยี่ยเฟิง ขนทั่วร่างลุกชัน ดวงตาสีดั่งเพลิงกาฬกวาดตามองรอบด้านด้วยความตื่นตระหนก ท่ามกลางกระแสลมปราณที่ปั่นป่วนจนแทบฉีกกระชากวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์ให้แตกดับ เยี่ยเฟิงไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าจิ้งจอกน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องไปยังร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง มู่หรงเสวี่ย... เทพธิดาแห่งตำหนักเหมันต์ผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ในยามนี้ใบหน้าที่เคยราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์กลับซีดเผือดหยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้า วิชาเซียนน้ำแข็งนิรันดร์ที่นางใช้ต้านทานกระแสปราณมารของพยัคฆ์ทมิฬมาก่อนหน้านี้ กำลังย้อนกลับทำลายเส้นชีพจรของนางเองเนื่องจากฝืนใช้พลังเกินขอบเขต "เยี่ยเฟิง..." เสียงหวานที่มักจะเยียบเย็นและห่างเหิน ในยามนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อย นางเอ่ยเรียกชื่อเขา พร้อมกับกระบี่เซียนในมือที่เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น "อย่า... อย่าหันกลับมา" "หุบปากซะ มู่หรงเสวี่ย!" เยี่ยเฟิงแค่นเสียงดุดัน พลางก้าวเท้าทะยานเข้าประจันหน้ากับพยัคฆ์ทมิฬที่อ้าปากคำรามปลดปล่อยคลื่นพลังทำลายล้างพุ่งเข้าใส่ "ข้าบอกแล้วว่าเจ้าผู้หญิงโง่เง่าคนนี้... ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับข้า!" *ตูมมมม!* แรงปะทะระดับสะเทือนฟ้าดินระเบิดขึ้น คลื่นกระแทกสีดำและขาวผสานกันจนเกิดเป็นหลุมลึกขนาดมหใหญ่บนพื้นศิลาโบราณ เยี่ยเฟิงกระอักโลหิตคำโตออกมาทันที ร่างกายของเขาถูกแรงกดดันสะท้อนกลับจนกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนแทบหลุดจากอุ้งมือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด พยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว กรงเล็บมหึมาที่อาบไล้ด้วยเปลวเพลิงทมิฬตบลงมาหมายบดขยี้ร่างของชายหนุ่มให้แหลกเป็นMผุยผงในคราเดียว "วิชากระบี่เก้าสวรรค์... วิถีที่หนึ่ง... ตัดภพ!" เยี่ยเฟิงคำรามลั่นด้วยจิตวิญญาณที่ไม่ยอมก้มหัวให้แก่ฟ้าดิน เขาฝืนรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย พลิกตัวกลางอากาศแล้วซัดกระบี่ออกไปสุดแรงเกิด ประกายกระบี่เจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดราวกับดาราตก ดลบันดาลให้เกิดม่านพลังป้องกันชั่วพริบตาขวางกั้นระหว่างเขากับอสูรชั่วร้าย ทว่า พลังของพยัคฆ์ทมิฬนั้นเหนือล้ำเกินกว่าที่ขอบเขตปัจจุบันของเขาจะต้านทานได้ไหว เกราะปราณแตกสลายลงในพริบตา แรงระเบิดมหาศาลซัดกระแทกร่างของเยี่ยเฟิงลอยละลิ่วตกลงสู่เหวลึกเบื้องล่างที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบและกระแสสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ "เยี่ยเฟิง!" เสียงตะโกนร้องเรียกชื่อเขาดังขึ้นสุดเสียง จากสตรีผู้ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น มู่หรงเสวี่ยเบิกSตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจที่ถูกปิดตายด้วยน้ำแข็งมานับพันปีคล้ายถูกค้อนเหล็กมหึมาทุบจนแตกละเอียด นางไม่สนใจอาการบาดเจ็บภายในที่สาหัสสากรรจ์ ร่างเพรียวบางพุ่งทะยานตามร่างที่กำลังร่วงหล่นลงไปในเหวลึกอย่างไม่คิดชีวิต "นายท่าน!" เจ้าจิ้งจอกอัคคีแผดเสียงร้องโหยหวน มันพยายามกระโดดตามลงไปช่วย แต่ถูกคลื่นพลังมารของพยัคฆ์ทมิฬสะท้อนซัดจนกระเด็นไปติดผนังถ้ำสลบไสลไม่ได้สติ ท่ามกลางความมืดมิดและความหนาแน่นของไอหมอกมรณะ เยี่ยเฟิงกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดทั่วร่าง สติของเขาเริ่มเลือนราง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวอันไร้ก้นบึ้ง ร่างระหงของมู่หรงเสวี่ยก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้ได้ทันท่วงที "เจ้า... ตามลงมาทำไม..." เยี่ยเฟิงฝืนเค้นเสียงถาม ดวงตาคมกริบมองสตรีตรงหน้าที่หยาดน้ำตาคลอเบ้าเป็นครั้งแรกในชีวิต "ข้า... ยอมตายพร้อมกับท่าน" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นางใช้พลังเซียนเฮือกสุดท้ายสร้างกระบี่น้ำแข็งพุ่งปักลงไปที่ผนังผาเพื่อชะลอความเร็วในการร่วงหล่น ทว่า เบื้องล่างของเหวลึกนั้น... กลับไม่ใช่ความตายอันเงียบงัน แต่มันคือเสียงคำรามกึกก้องของค่ายกลโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น พร้อมกับเงาร่างลึกลับนับร้อยที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิดด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว! ด้วยความเคารพในวิถีแห่งยักษ์และเซียน ลั่วอสูรหมื่นภูผา