ตามหาหัวใจที่หายไป

"ความเงียบงัน... ช่างเป็นสัจธรรมอันโหดร้ายยิ่งนัก" โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่น้ำแข็ง กระทบพื้นศิลาสีนิลจนเกิดเสียงก้องกังวานดั่งเสียงถอนหายใจของปฐพี มู่หรงเสวี่ยยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของค่ายกลอสูรโลหิต ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างนางจนมวลอากาศรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามที่ร่วงหล่นดั่งหิมะโปรยปราย นางมิได้สนใจบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ขวาที่ยังคงมีไอทมิฬกัดกินเนื้อหนัง สายตาคู่คมกริบดั่งกระบี่เซียนกวาดมองไปเบื้องหน้า ท่ามกลางหมอกควันพิษที่คละคลุ้งและกลิ่นอายคาวเลือดที่คละคลุ้งตลบอบอวล ที่นี่คือ "หุบเขาอเวจีทมิฬ" รังหลักของพยัคฆ์ทมิฬอสูรชั่วร้ายที่หมายจะกลืนกินปราณสวรรค์ แต่ทว่า... สิ่งที่นางตามหาหาใช่ชีวิตของเจ้าอสูรสารเลวผู้นั้นไม่ "เยี่ยเฟิง... เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ใดกันแน่?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีเอื้อนเอ่ยออกมาแผ่วเบา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือที่นางพยายามสะกดกลั้นไว้สุดกำลัง ตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรในตำหนักเหมันต์ นางถูกสอนให้ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง หัวใจต้องด้านชาดั่งหินผาเพื่อบรรลุวิถีเซียนขั้นสูงสุด ทว่านับตั้งแต่วันที่บุรุษปากจัด ไร้ยางอาย และทะนงตนผู้นั้นก้าวเข้ามาในชีวิต หัวใจที่เคยถูกแช่แข็งกลับถูกหลอมละลายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและแผ่นหลังอันองอาจที่คอยปกป้องนางจากทัณฑ์สวรรค์ และในยามนี้ เมื่อข่าวลือแพร่สะพัดว่าเยี่ยเฟิงพลาดท่าตกหน้าผาสวรรค์พร้อมกับคัมภีร์กระบี่ไร้ลักษณ์ นางกลับเลือกที่จะฝ่าฝืนกฎสวรรค์ บุกเดี่ยวเข้ามาในรังศัตรูโดยไม่เกรงกลัวต่อความตายแม้แต่น้อย "ฮ่าๆๆๆ... ช่างน่าเวทนาเสียจริง เทพธิดาแห่งตำหนักเหมันต์ผู้สูงส่ง ยอมลดตัวมาเหยียบย่ำดินโคลนตมเพื่อบุรุษผู้หนึ่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องล่าง เงาร่างมหึมาของพยัคฆ์ทมิฬปรากฏขึ้น มันมีดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตและเขี้ยวโค้งงอที่หยดน้ำลายพิษลงมาจนพื้นศิลาหลอมละลาย มันมองนางด้วยสายตากระหายเลือด "เจ้ามนุษย์สารเลวผู้นั้นถูกพลังวัตรของข้าบดขยี้จนแหลقสลายกลายเป็นธุลีไปนานแล้ว ต่อให้เจ้าพลิกแผ่นดินหา ก็จะพบเพียงเศษกระดูกที่ถูกข้าเคี้ยวจนแหลกเหลวเท่านั้น!" รังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มู่หรงเสวี่ยมิได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่าหัวใจของนางกลับกระตุกวูบราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบี B ดึงรั้ง ร่างกายเซถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปราณเหมันต์รอบกายปั่นป่วนจนเกือบจะสะท้อนกลับเข้าธาตุไฟเข้าแทรก *ไม่... เป็นไปไม่ได้... คนผู้นั้นไม่มีวันตายง่ายดายเพียงนี้!* นางกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความทรงจำเมื่อยามที่เขานั่งพิงโขดหินแล้วโยนสุราจันทน์มาให้ พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่เอ่ยว่า *"แม่นางน้ำแข็ง ถ้าวันหนึ่งข้าตายไปจริงๆ เจ้าจะหลั่งน้ำตาสักหยดให้ข้าหรือไม่?"* ผุดขึ้นมาในห้วงสำนึก น้ำตาอุ่นร้อนหยดหนึ่งรินไหลออกจากหางตา ทว่ามันกลับกลายเป็นผลึกน้ำแข็งทันทีที่สัมผัสกับไอเย็นรอบกาย "หากเขาตาย..." มู่หรงเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสูร "ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดของข้า ล้างบางเผ่าพันธุ์พวกเจ้าให้สิ้นซากจากผืนแผ่นดินนี้!" "ปากดีนัก! งั้นก็จงตามมันไปลงนรกเสียเถอะ!" พยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่น กรงเล็บมหึมาเคลือบด้วยปราณทมิฬพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของนางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้ทรุดฮวบลง กลายเป็นหลุมลึกท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว มู่หรงเสวี่ยรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย กระบี่น้ำแข็งในมือแปรเปลี่ยนเป็นแสงพญามังกรเหมันต์พุ่งสวนขึ้นไปปะทะอย่างดุเดือด *เปรี้ยง! โครม!* แรงปะทะสะท้านสะเทือนถึงขั้วหัวใจ ร่างของมู่หรงเสวี่ยกระเด็นถอยหลังไปไกลหลายสิบวา กระอักโลหิตสีดำออกมาคำโต บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่เปิดกว้างจนเห็นกระดูกสีขาวโพลน สติของนางเริ่มพร่ามัว ความหนาวเหน็บจากวิชาเซียนย้อนกลับมาทำร้ายร่างกายตนเอง ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะหมดสติและร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวเบื้องล่าง *ฉับพลันนั้นเอง...* ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงดีดนิ้วเบาๆ แต่อัดแน่นด้วยพลังปราณกดดันที่ทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น มวลเมฆทมิฬเหนือหุบเขาถูกผ่าแยกออกเป็นสองเสี่ยงด้วยแสงกระบี่สีทองอร่ามที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากก้นเหวอันไร้ก้นบึ้ง! "ศิษย์น้องน้ำแข็ง... ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่า เวลาไม่มีข้าอยู่ อย่าทำหน้าตาไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ มันทำให้ข้า... รู้สึกหงุดหงิดหัวใจยิ่งนัก" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงความกวนประสาทอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นท่ามกลางม่านหมอก พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำขาดวิ่นที่ก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า มือขวาถือกระบี่ไร้ลักษณ์ที่ไร้ซึ่งคม แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันให้พยัคฆ์ทมิฬต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด! ด้วยความเคารพในวิถีแห่งยักษ์และเซียน ลั่วอสูรหมื่นภูผา