กลับมาเคลียร์

“ถ้าจะกลับเช้าขนาดนี้ ทำไมไม่ย้ายไปจดทะเบียนสมรสที่คอนโดคุณกรณ์เขาเลยล่ะคะ จะได้ไม่ต้องลำบากกลับมาให้เปลืองค่าแท็กซี่” เสียงเรียบเย็นเหมือนน้ำแข็งที่เพิ่งถูกกะเทาะออกจากช่องฟรีซดังขึ้นทันทีที่รินลดาก้าวพ้นธรณีประตู ห้องนั่งเล่นที่ควรจะมืดสนิทกลับสว่างโร่ด้วยไฟเพดานที่เปิดทิ้งไว้ ร่างสูงโปร่งของพิมพ์ชนกยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับจะเชือดเฉือนให้ตายด้วยสายตา รินลดาที่เพิ่งผ่านคืนอันแสนเหนื่อยล้ามา ชะงักเท้าก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด เธอวางกระเป๋าลงบนชั้นวางอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ แทนคำตอบว่าเธอก็อารมณ์ไม่ดีไม่แพ้กัน “พูดจาถนอมน้ำใจกันบ้างก็ได้นะคะพี่พิมพ์... รินไม่ได้ไปทำอะไรผิด รินแค่ไปทำงาน” “ทำงาน?” พิมพ์ชนกแค่นหัวเราะ จังหวะก้าวเท้าของเธอดูหนักแน่นและคุกคามขณะเดินเข้ามาใกล้ “ทำงานจนต้องไปนั่งดื่มกับผู้ชายที่บาร์จนร้านเกือบปิดงั้นเหรอคะ? หรือว่างานสถาปัตยกรรมของพี่มันน่าเบื่อเกินไปจนรินต้องไปหา ‘งานอดิเรก’ ใหม่ทำนอกบ้าน” รินลดาขยับยิ้มมุมปากอย่างนึกหมั่นไส้ในความปากจัดที่ซ่อนความหึงหวงไม่มิดของคนตรงหน้า เธอไม่ถอยหนี กลับเดินหน้าเข้าไปหาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของพี่สาวคนโปรดตีเข้าจมูกจนใจสั่นไหว แต่ทว่าความโกรธก็มีมากกว่า “หึงเหรอคะ?” รินถามเสียงพร่า ท้าทายด้วยสายตา “ที่พี่พิมพ์พูดจาประชดประชันแบบนี้ เพราะรินไม่ยอมรับสาย หรือเพราะพี่ไม่ชอบใจที่เห็นรินอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่กันแน่คะ?” “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยรินลดา” พิมพ์ชนกสวนกลับทันควัน มือเรียวสวยคว้าต้นแขนของรินลดาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้คนตัวเล็กกว่าชะงัก “พี่แค่รำคาญ พี่มีสิทธิ์หวงพื้นที่ส่วนตัวของพี่ ในฐานะรูมเมทคนหนึ่ง พี่ไม่ชอบให้ใครพา ‘ขยะ’ กลับมาทำความสกปรกในที่ที่พี่อยู่” “ขยะงั้นเหรอ...” รินลดาแค่นหัวเราะร่า ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด “ถ้าพี่พิมพ์รำคาญนัก ก็เชิญย้ายออกไปสิคะ! ใครใช้ให้พี่มาทนอยู่กับคนที่พี่เห็นว่าเป็นแค่ขยะล่ะคะ? หรือจริงๆ แล้วที่พี่ไม่ย้ายไปไหน เพราะพี่ขาดรินไม่ได้... หรือว่าพี่ติด ‘รสนิยม’ ของรินจนถอนตัวไม่ขึ้นกันล่ะคะ คุณสถาปนิกแสนเย็นชา?” คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าพิมพ์ชนกฉาดใหญ่ ดวงตาคู่คมสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว พิมพ์ชนกผลักรินลดาจนหลังติดกับผนังห้องโดยไม่ตั้งใจ แรงอารมณ์ที่สะสมมานานปะทุขึ้นจนกลายเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด “อยากรู้นักใช่ไหมว่าพี่คิดยังไง” พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าของอีกฝ่าย “ถ้าพี่จะทำตัวเป็นรูมเมทที่แย่... รินคิดว่าพี่จะทำอะไรบ้าง?” รินลดาใจเต้นรัวเหมือนกลองรัวในสนามรบ เธอพยายามจะเอ่ยโต้กลับแต่กลับพูดไม่ออก สัมผัสจากมือของพิมพ์ชนกที่ไล้ลงมาจากต้นแขนผ่านแผ่นหลังดูร้อนผ่าวจนแทบละลาย ยิ่งดึกบรรยากาศในห้องยิ่งดูบีบคั้น ความเป็นสาวแซ่บที่เธอเคยมีถูกสยบลงด้วยออร่าของคนที่อยู่เหนือกว่าในวินาทีนี้ “พี่พิมพ์... ปล่อยนะคะ” รินพยายามผลักหน้าอกอีกฝ่าย แต่พิมพ์ชนกกลับขยับตัวเข้าใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ “ปล่อยเหรอ? กลับดึกขนาดนี้ รินคิดว่าตัวเองจะได้รับอนุญาตให้ไปนอนสบายๆ ง่ายๆ งั้นเหรอคะ?” พิมพ์ชนกกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย “คืนนี้เราต้องเคลียร์กันให้จบ... และพี่จะเคลียร์จนกว่ารินจะจำขึ้นใจเลยว่า คนของใคร... ห้ามไปเดินเพ่นพ่านกับคนอื่น” ทันใดนั้น เสียงกดรหัสหน้าประตูห้องก็ดังขึ้น ‘ตื๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตื๊ด!’ ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับถูกไฟช็อต พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือดขณะหันไปมองหน้าประตู ส่วนรินลดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะในเวลานี้ ไม่ควรจะมีใครมีกุญแจเข้าห้องนี้ได้นอกจากพวกเธอสองคน ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้... *ด้วยรักและดอกไม้ริมทาง* **- ดอกเดซี่ริมทาง -**