ระเบิดเวลาความหึง

เสียงปิดประตูดัง *คลิก* เบา ๆ แต่ในความรู้สึกของรินลดา มันดังสะท้อนก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงระเบิดเวลา กล่องขนมแบรนด์ดังในมือของกรณ์ยังคงถูกยื่นค้างไว้ ทว่าเจ้าของร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวกับกางเกงสแลคเข้ารูปกลับไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด พิมพ์ชนกขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมที่ปกติเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ยามนี้กลับพาดประกวดประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะคลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำเอาคนมองอย่างรุนแรงต้องเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว "พอดิบพอดีเลยค่ะรุ่นพี่กรณ์ รินเขากำลังบ่นว่าหิวขนมอยู่พอดี..." เสียงหวานนุ่มแต่เจือกระแสประชดประชันเล็กน้อยหลุดมาจากริมฝีปากของพิมพ์ชนก ร่างระหงก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพื้นที่อึดอัดได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับเอื้อมมือไปรับกล่องขนมนั้นมาถือไว้เอง หน้าตาเฉย รินลดาอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลแทบไม่ทัน นี่มันสถานการณ์อะไรกัน! เมื่อครู่กรณ์ตั้งใจจะเอามาให้พิมพ์ชนกไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้พี่สาวตัวดีของเธอถึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของหน้าตาเฉยแถมยังโบ้ยมาให้เธอรับเคราะห์แทนเล่า "เอ่อ... คือว่า..." รินลดาอ้าปากจะท้วง แต่กลับโดนสายตาดุ ๆ ของพิมพ์ชนกตวัดกลับมามองนิ่ง ๆ เป็นเชิงปราม ชนิดที่ว่า *'ถ้าเธอพูดอะไรไม่เข้าหู กลับห้องไปโดนฉันเฉ่งแน่'* กรณ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาแพรวพราวคู่นั้นกวาดมองสองพี่น้องสลับกันไปมาด้วยความสนุกสนาน "ถ้าพิมพ์ว่าอย่างนั้นก็ตามใจครับ จริง ๆ แล้วพี่ตั้งใจจะชวนพิมพ์ไปลองร้านกาแฟเปิดใหม่แถวออฟฟิศเสียหน่อย เห็นว่าเป็นร้านโปรดที่พิมพ์ชอบสั่งเดลิเวอรีบ่อย ๆ สนใจไปเป็นเพื่อนพี่สักมื้อไหมครับ" บิงโก! คำเชิญที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าลายแทงสมบัติ รินลดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะเก็ดไฟร้อน ๆ มาจุกอยู่ที่อก ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายมันต่อต้านความรู้สึกแปลกประหลาดนี้อย่างรุนแรง ความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธมาตลอดสัปดาห์กำลังพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิดออกมาทางสีหน้า ปากเก่ง ๆ ที่มักจะมีคำพูดคม ๆ ไว้สวนกลับเสมอ ยามนี้กลับแห้งผากพูดไม่ออก "ไปสคะ... ทำไมจะไม่ไปล่ะคะรุ่นพี่" พิมพ์ชนกตอบรับทันควันโดยไม่ต้องคิด รอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นช่างบาดตาบาดใจรินลดาเสียเหลือเกิน "ในเมื่อรุ่นพี่อุตส่าห์มีน้ำใจชวนทั้งที รินเขาคงไม่ขัดข้องหรอก... ใช่ไหมจ๊ะริน" ประโยคหลังหันมาถามพร้อมกับเลิกคิ้วเรียวขึ้นสูง ทอดสายตาท้าทายส่งตรงมายังน้องสาวนอกสายเลือดที่ยืนหน้าตึงเปรี๊ยะเป็นรูปปั้นหิน "ริน... รินไม่ได้บอกสักคำ..." รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์จ้องมองพิมพ์ชนกเขม็ง อยากจะเข้าไปเขย่าร่างบางนั้นให้หลุดจากความเยือกเย็นนัก "อ้าว หรือว่ารินไม่อยากให้พี่ไปกับพิมพ์ล่ะครับ" กรณ์แกล้งตีหน้าเศร้าเชิงหยอกเย้า "หรือหวงพี่สาว?" "เปล่าค่ะ! ใครจะไปหวงคนปากแข็งใจร้ายแบบนี้กันล่ะคะ เชิญตามสบายเลยค่ะ เชิญไปเดทให้สนุกสนานกันตามอัธยาศัยเลยนะคะ!" รินลดาเผลอหลุดเสียงแข็งใส่ด้วยความโมโหจัด ก่อนจะสะบัดหน้าหนี หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าไปในห้องพัก ปิดประตูกระแทกดังปังใหญ่เพื่อระบายอารมณ์กรุ่นโกรธที่อัดอั้น *ก๊อก ๆ* เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในอก รินลดาซบหน้าผากเข้ากับบานประตูดênเย็นเฉียบ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา บ้าที่สุด! ทำไมเธอต้องโมโหขนาดนี้ด้วยวะ รินลดา! เธอก็แค่รูมเมต เป็นน้องสาวจำเป็น แล้วทำไมพอเห็นพี่พิมพ์ยอมรับคำชวนไปเดทกับผู้ชายคนอื่น หัวใจมันถึงได้ปวดหนึบหนับเหมือนโดนเข็มร้อยเล่มรุมแทงแบบนี้เล่า! เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รินลดานั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น มือเรียวพลิกโทรศัพท์มือถือไปมาอย่างไร้จุดหมาย ปลายเล็บขบกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ด้วยความร้อนรน สายตาคอยชำเลืองมองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวเดินผ่านไปทีละขีด ๆ นี่ก็ผ่านไปสามชั่วโมงเต็มแล้วนะ! ไปกินกาแฟบ้าบออะไรกันนานขนาดนั้น หรือว่า... ไปต่อดินเนอร์กันต่อแล้ว? ความคิดฟุ้งซ่านแล่นริ้วเข้ามาในหัวจนแทบคลั่ง ภาพของพิมพ์ชนกที่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับกรณ์ฉายซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งรอก็ยิ่งกระวนกระวายใจจนแทบจะนั่งไม่ติดที่ ลุกขึ้นเดินวนไปวนมาในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ เหมือนเสือติดจั่น "ให้ตายสิ ยัยพี่บ้า... ยัยน้ำแข็งขั้วโลก ป่านนี้คงระรื่นมีความสุขจนลืมทางกลับห้องแล้วมั้ง!" รินลดาพึมพำบ่นกระพอดกระแปดคนเดียว มือก็กดส่งข้อความยิก ๆ หาเพื่อนสนิทอย่างมินะทันทีเพื่อระบายความอัดอั้น *[รินลดา]: มินะ แกอยู่ไหนวะ กูจะประสาทกินตายอยู่แล้วเนี่ย!* *[มินะ]: อุ๊ย อะไรคะคุณดีไซเนอร์สาวคนเก่ง ไปกินรังแตนมาจากไหน ถึงได้ทักมาเหวี่ยงแต่หัวค่ำ* *[รินลดา]: ยัยพี่พิมพ์ออกไปเดทกับรุ่นพี่กรณ์! ออกไปตั้งแต่บ่าย จนป่านนี้ยังไม่กลับเลยแก กูเครียดโว้ย!* *[มินะ]: ฮั่นแน่... เครียดเพราะเป็นห่วง หรือเครียดเพราะหึงเขากันแน่จ๊ะแม่คุณ คริคริ* *[รินลดา]: หึงบ้าบออะไรเล่า! กูแค่... แค่รำคาญเสียงหัวเราะยัยนั่นเวลาอยู่กับผู้ชายต่างหากล่ะ!* *[มินะ]: ปากแข็งจริงนะยะ ระวังเถอะ... ปล่อยให้ปลาคาบไปกิน ระวังจะมานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่รู้ด้วยนะ* รินลดาโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาอย่างหัวเสียเมื่อเจอประโยคแทงใจดำจากเพื่อนสนิท เธอยกมือขึ้นกอดอก ขบกรามแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจ บ้าเอ๊ย ทำไมเธอต้องมานั่งทรมานใจอยู่คนเดียวแบบนี้ด้วยวะ แกร๊ก... เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน ดวงตากลมโตของรินลดาเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจเจ้ากรรมกระโดดขึ้นมาเต้นโครมครามอยู่ที่คอหอย ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนจากโซฟาโดยอัตโนมัติ สองเท้าก้าวช้า ๆ ไปยังโถงทางเดินด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโล่งใจ ความโกรธขึง และแรงดึงดูดประหลาดที่ห้ามไม่อยู่ ประตูห้องเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างโปร่งบางของพิมพ์ชนกที่ก้าวเข้ามาด้านใน ทว่า... บรรยากาศรอบตัวของสถาปนิกสาวสุดเนี้ยบยามนี้ช่างแปลกประหลาดสิ้นดี ไม่มีรอยยิ้มเยือกเย็นแบบตอนขาออก มีเพียงแววตาไหวระริก และกลิ่นอายความหอมหวานของแอลกอฮอล์จาง ๆ ที่ลอยคละคลุ้งปะปนกับความเย็นฉ่ำของอากาศยามดึก พิมพ์ชนกนิ่งงันไปเมื่อเห็นรินลดายืนกอดอกรออยู่กลางห้อง แววตาคู่คมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ นิ่งนาน... ราวกับกำลังซ่อนพายุอารมณ์บางอย่างไว้ภายใต้ความเงียบงัน "กลับมาแล้วเหรอคะ..." รินลดาเปิดฉากเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเครือในน้ำเสียงไว้ภายใต้มาดหยิ่งผยอง "นึกว่าจะไปนอนค้างบ้านรุ่นพี่กรณ์เสียอีก เห็นมีความสุขกันดีนี่!" พิมพ์ชนกไม่ตอบโต้น고ด้วยวาจาคมคายอย่างเคย ร่างระหงก้าวเข้ามาประชิดตัวรินลดาช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นไวน์จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของรินลดาเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ทว่า... ในจังหวะที่รินลดาเตรียมจะอ้าปากต่อว่าต่อขานอีกชุดใหญ่ พิมพ์ชนกกลับเอื้อมมือเรียวเข้ามาคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น แล้วออกแรงดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างกะทันหัน จนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผ่นอกนุ่มนิ่มอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดริมหู จนรินลดาต้องขนลุกซู่ไปทั้งตัว "หึง... ขนาดนั้นเลยเหรอคะ เด็กดื้อ" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- *ด้วยรักและดอกไม้ริมทาง* **- ดอกเดซี่ริมทาง -**