ผู้ชายคนนั้นมาเยือน

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเวลานี้ดูเหมือนจะมีอุณหภูมิลดต่ำลงจนน่าใจหาย ทั้งที่เครื่องปรับอากาศไม่ได้ถูกปรับลดอุณหภูมิลงเลยแม้แต่นองศาเดียว ประกายไฟที่แล่นแปลบปลาบอยู่ระหว่างดวงตากลมโตของรินลดากับนัยน์ตานิ่งสนิทของพิมพ์ชนก ชัดเจนเสียจนคนมองรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ "พี่พิมพ์กำลังจะบอกอะไร รินฟังอยู่นะคะ" รินลดาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของดีไซเนอร์สาวไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย หากแต่เต็มไปด้วยความท้าทายและแรงกดดันที่พยายามส่งตรงไปถึงหัวใจของรูมเมตสาวรุ่นพี่ พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ความเนี้ยบและมาดนิ่งที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแววคาดคั้นที่ซ่อนความน้อยใจเอาไว้ลึกๆ มือเรียวของสถาปนิกสาวขยับเข้าหากันเล็กน้อยราวกับหาที่วางไม่ได้ ปกติแล้วเธอคือผู้หญิงที่ควบคุมทุกสถานการณ์ในชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่กับเด็กแสบตรงหน้าคนนี้ ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ทุกวินาที "ไม่มีอะไรค่ะ รินคิดมากไปเอง..." พิมพ์ชนกเบือนหน้าหนีไปทางอื่น น้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งเรียบกลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด "พี่แค่... เหนื่อยจากงานเอกสาร อยากไปอาบน้ำนอนแล้วค่ะ" มุกตื้นๆ แบบนี้มีหรือที่จะตบตารินลดาได้ รินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวรุ่นพี่สาวอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "เหนื่อยงาน หรือเหนื่อยที่มีรินคอยจี้ถามเรื่องผู้ชายคนนั้นกันแน่คะ พี่พิมพ์" รินลดาเอียงคอถาม รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "รุ่นพี่กรณ์คนนั้น... ท่าทางจะตามตื๊อเก่งไม่เบาเลยนี่คะ ถึงขนาดกล้าโทรมาหาดึกดื่น แถมยังนัดแนะอะไรกันลับหลังรินอีก" "รินลดา!" พิมพ์ชนกเผลอตวาดเสียงEเบาอย่างเหลืออด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา "พี่บอกแล้วไงคะว่ามันไม่มีอะไร รุ่นพี่กรณ์เขาก็แค่รุ่นน้องในสายงานที่ปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ตึกคอมเพล็กซ์แค่นั้น ทำไมหนูต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตด้วย" "เรื่องใหญ่สิคะ!" รินสวนกลับทันควัน ความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอกตลอดสัปดาห์เริ่มพวยพุ่งจนควบคุมไม่อยู่ น้ำเสียงของเธอตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "สำหรับพี่พิมพ์อาจจะแค่เรื่องงาน แต่สำหรับริน... รินเกลียดเวลาที่มีคนอื่นเข้ามาวุ่นวายกับพี่ โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น!" คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีพีชทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท พิมพ์ชนกเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ประโยคเมื่อครู่นี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ความหึงหวงที่ฉายชัดในน้ำเสียงและแววตาของเด็กดื้อตรงหน้า กำลังบอกอะไรเธอกันแน่ ทั้งสองคนยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยมนต์สะกด ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานนับเดือนกำลังจะทะลักทลายผ่านสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ พิมพ์ชนกอ้าปากคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่ชวนใจเต้นระทึกนี้ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ทำเอาทั้งรินลดาและพิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต บรรยากาศมาคุและอบอวลด้วยความหวานอมขมกลืนเมื่อครู่ถูกทำลายลงในพริบตา พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ใครกันที่จะมาเคาะห้องเอาป่านนี้? ในยามวิกาลแบบนี้แทบไม่มีใครกล้ามาเยี่ยมเยียนพวกเธอที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวระดับไฮ엔ด์แห่งนี้อยู่แล้ว นอกจาก... รินลดาหรี่ตาลง ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะอารมณ์กรุ่นโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและบึ้งตึงทันที ดีไซเนอร์สาวส่งสายตาตั้งคำถามไปยังรูมเมตสาวรุ่นพี่ ซึ่งพิมพ์ชนกก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน เสียงเคาะประตูยังคงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามา "พิมพ์ครับ... หลับหรือยังเอ่ย พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยเอาขนมร้านโปรดมาฝากครับ" สิ้นเสียงนั้น เลือดในกายของรินลดาก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขมับทันที ชื่อของเจ้าของเสียงนั้นประกาศตัวชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดาให้เสียเวลา—กรณ์ รุ่นพี่หนุ่มหล่อที่คอยตามขายขนมจีบพิมพ์ชนกไม่เว้นแต่ละวัน และเขาก็ดันเลือกเวลามาเยือนได้ "ถูกจังหวะ" ชนิดที่เรียกว่าตั้งใจจุดชนวนระเบิดชัดๆ! พิมพ์ชนกหน้าถอดสี เธอกวาดสายตามองไปที่รินลดาด้วยความตื่นตระหนก ท่าทางของเด็กสาวรุ่นน้องตอนนี้ดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนโกรธเรื่องงานเสียอีก ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวับวาม รอยยิ้มเหยียดยามผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าขนลุก "หмะ... ห้ามไปเปิดนะคะ" รินลดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องสลับกับใบตื่นตระหนกของพิมพ์ชนก "ถ้าพี่กล้าเดินไปเปิดประตูให้ไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อนั่นล่ะก็... เราได้เห็นดีกันแน่ค่ะ พี่พิมพ์!" พูดจบ รินลดาก็สาวเท้าฉับๆ เดินนำไปที่หน้าประตูห้องด้วยท่าทีดุดันราวกับเสือสาวพร้อมขย้ำเหยื่อ มือเรียวกระชากเปิดประตูห้องออกอย่างแรงด้วยความหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุที่ตีรวนอยู่ในอกจนแน่นไปหมด สายตาคมกริบของรินลดาหวังจะตอกหน้าแขกยามวิกาลให้หงายเงิบกลับไป แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก กรณ์ยืนยิ้มพิมพ์ใจถือกล่องขนมแบรนด์ดังอยู่ในมือ แต่ทว่า สายตาคู่คมของรุ่นพี่หนุ่มไม่ได้มองมาที่เธอเลยแม้แต่น้อย เขากลับส่งสายตากรุ้มกริ่ม แพรวพราว และท้าทาย... พุ่งเลยผ่านร่างของรินลดาตรงไปยังพิมพ์ชนกที่ยืนอยู่ด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉายแววเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ! _____________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความดื้อของน้องรินกับพี่พิมพ์ในตอนนี้นะคะ!