เส้นแบ่งที่เริ่มเบลอ

“ถ้าพี่จะเลือกไปงานเลี้ยงกับคุณกรณ์ขนาดนั้น ก็กรุณาเก็บข้าวของย้ายไปอยู่คอนโดเขาเลยเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพี่สาวคนโปรดที่คอยจ้องจะจับผิดรินอยู่ในห้องนี้ให้เสียสุขภาพจิต!” รินลดาตะโกนลั่นห้องนั่งเล่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเธอกระแทกลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ราวกับจะประกาศสงคราม ในขณะที่พิมพ์ชนกยืนกอดอกแน่น ดวงตาคู่สวยที่เคยดูเรียบเฉยบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “รินลดา! อย่ามาไร้สาระ พี่ไปทำงาน! ในฐานะสถาปนิกที่รับผิดชอบโปรเจกต์ของเขา ไม่ใช่ไปทำตัวประเจิดประเจ้อเหมือนที่เธอชอบทำกับคนอื่นไปทั่ว!” พิมพ์ชนกสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบของเธอบาดลึกเข้าสู่หัวใจคนฟัง รินลดาชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาที่สั่นระริกด้วยความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความรั้นดึงอย่างเหลืออด “อ๋อ... กลายเป็นว่ารินทำตัวประเจิดประเจ้อสินะคะ? ก็ดีค่ะ งั้นคืนนี้รินจะทำตัวให้ ‘ประเจิดประเจ้อ’ กว่าเดิมให้พี่ดู จะได้สมกับที่พี่เป็นห่วงนักห่วงหนา!” “ริน!” พิมพ์ชนกเดินปรี่เข้ามาประชิด ความสูงของเธอทำให้ดูเหนือกว่าในเชิงสัญลักษณ์ แต่รินลดากลับไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าสู้ สายตาคมกริบของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ พิมพ์ชนกขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรินลดาเสียหลักก้าวถอยหลังไปชนเข้ากับผนังห้องเต็มแรง ปึก! เสียงแผ่นหลังกระทบกำแพงดังสนั่น รินลดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นพิมพ์ชนกใช้สองมือยันกำแพงกักขังเธอไว้ในวงแขนทันที กลิ่นหอมจางๆ แบบคุณหนูผู้ดีของพี่สาวคนโปรดตีเข้าจมูกรินจนเธอแทบจะหยุดหายใจ “เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ” พิมพ์ชนกกดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอรินรดอยู่บนแก้มนวลของอีกฝ่าย “แต่ในฐานะที่พี่เป็นเจ้าของห้องนี้ พี่ไม่อนุญาตให้เธอเอาความงี่เง่าเข้ามาทำลายความสงบของพี่ เข้าใจไหมคะ?” รินลดาแสยะยิ้ม ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอเอื้อมมือขึ้นไปแตะปลายคางของคนที่สูงกว่าแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของหญิงสาวทั้งคู่ “ถ้าพี่อยากให้รินสงบ... ทำไมไม่ลองหาวิธีที่ได้ผลกว่าการมาด่ารินล่ะคะ? หรือว่า... ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ แค่เพราะพี่ ‘หวง’ รินกันแน่?” พิมพ์ชนกชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเธอไหววูบราวกับถูกจี้จุดสำคัญ ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่พิมพ์ชนกจะได้เอ่ยคำแก้ต่างใดๆ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นทำลายภวังค์ลงอย่างโหดร้าย พิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัว เธอผละออกจากรินลดาอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก รินลดายืนนิ่ง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความผิดหวังที่ปนเปกับความสับสน “พี่จะไปดูว่าใครมา” พิมพ์ชนกพูดเสียงสั่น เธอก้าวฉับๆ ไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง แต่ทว่า เมื่อพิมพ์ชนกเปิดประตูออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทั้งคู่ต้องแข็งทื่อ ไม่ใช่ไรเดอร์ส่งอาหาร ไม่ใช่เพื่อนข้างห้องที่มาขอยืมของ แต่กลับเป็นกรณ์ที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ในชุดสูทเนี๊ยบกริบ พร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตในมือที่เขาส่งให้พิมพ์ชนกทันทีโดยไม่สังเกตเห็นรินลดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย “ผมผ่านมาแถวนี้ เลยอยากมาเซอร์ไพรส์หน่อยครับ... เอ๊ะ คุณรินก็อยู่ด้วยหรือครับ?” กรณ์เลิกคิ้วมองทั้งคู่สลับกันไปมา “หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญ... ใช่ไหมครับ?” สายตาของกรณ์จ้องมองไปยังรอยแดงจางๆ บนต้นคอของรินลดา และสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการปะทะอารมณ์กันมาหมาดๆ ของทั้งคู่ ความเงียบงันที่แสนอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ในขณะที่รินลดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอแค่นยิ้มออกมาบางเบา “ไม่หรอกค่ะพี่กรณ์” รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าใจหาย “เชิญตามสบายเลยนะคะ พอดีรินกำลังจะออกไปข้างนอกพอดี... จะได้ ‘ประเจิดประเจ้อ’ ให้สมกับที่พี่เขาตั้งใจไว้ไงคะ” รินลดาหยิบกระเป๋าใบเก่งแล้วเดินกระแทกไหล่พิมพ์ชนกออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้พิมพ์ชนกยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับช่อดอกไม้ที่ไร้ความหมาย ในขณะที่กรณ์มองตามหลังรินลดาสลับกับพิมพ์ชนกด้วยแววตาที่เริ่มอ่านไม่ออก ประตูห้องปิดลงช้าๆ แต่ความรู้สึกที่พังทลายลงไปพร้อมกับการเดินจากไปของรินลดานั้น... พี่พิมพ์รู้ดีว่างานนี้ไม่จบลงง่ายๆ แน่นอนค่ะ *** หวังว่าตอนที่ 15 จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนของทั้งคู่กันนะคะ แล้วมาพบกันตอนหน้าค่ะ! - ดอกเดซี่ริมทาง