ข้อตกลงใหม่

รอยเปื้อนสีอะคริลิกสีฟ้าโคบอลต์บนปลายจมูกรินลดายังคงชัดเจน เช่นเดียวกับความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างเราทั้งคู่ หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่แผ่นหลังของเธอยังคงแนบชิดติดกับผนังห้องสตูดิโอเมื่อคืนก่อน ผิวเนื้อที่สัมผัสกันผ่านเนื้อผ้าบางเบายังคงทิ้งร่องรอยความร้อนรุ่มไว้ในความทรงจำ แม้ว่าพวกเราจะแยกย้ายกันไปนอนโดยไม่มีใครปริปากพูดถึงมันอีกเลยก็ตาม แต่เช้านี้... บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "กาแฟค่ะ... ดื่มซะ อย่าทำหน้าเหมือนคนอดนอนแบบนั้น รินลดา" เสียงราบเรียบที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับแก้วเซรามิกสีขาวลายน้องแมวขอบทองที่ถูกวางลงตรงหน้าอย่างเบามือ น้ำเสียงนั้นไม่ได้เจือความดุหรือประชดประชันเหมือนเคย ตรงกันข้าม... มันมีความนุ่มนวลเจือจางที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างประหลาด ฉันเงยหน้าขึ้นจากร่างแบบดีไซน์ในแท็บเล็ต ดวงตากลมโตมองสถาปสาวรุ่นพี่ที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมละมุนตา เส้นผมยาวสลวยไม่ได้รวบตึงเป็นระเบียบเข้มงวดเช่นทุกวัน ปล่อยให้เคลียคลออยู่ข้างแก้มขาวเนียน ทำให้พี่พิมพ์ดู... อ่อนโยนจนน่าใจหาย "ขอบคุณค่ะ..." ฉันรับแก้วกาแฟมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวแกล้งสัมผัสโดนนิ้วของเธอเบาๆ โดยตั้งใจ พิมพ์ชนกชะงักไปนิด ดวงตาสีเข้มไหววูบชั่วพริบตาแต่ไม่ได้ชักมือหนีเหมือนทุกครั้ง เธอกลับยืนนิ่ง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนจากไอน้ำเชื่อมโยงระยะห่างของเราให้แคบลงกว่าเดิม "มองอะไรคะ หน้าฉันมีรอยสีติดอยู่หรือไง" พิมพ์ชนกเอ่ยถามเสียงเบา ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นนิดๆ ตามวิสัยของคนฟอร์มจัด แต่ใบหูขาวสะอาดนั่นกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "เปล่าค่ะ... แค่คิดว่าวันนี้พี่พิมพ์ดูแปลกไป" ฉันจิบกาแฟรสชาติกลมกล่อมที่ชงโดยฝีมือเจ้าของห้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ปกติเห็นต้องตื่นมาบ่นเรื่องฉันวางของรก แต่นี่เงียบผิดปกติ... หรือว่าติดใจเหตุการณ์ตรงผนังห้องเมื่อคืนคะ ถึงได้พูดจาเสียงอ่อนเสียงหวานใส่รินเนี่ย" ให้ตายเถอะ... ปากเจ้ากรรมก็อดไม่ได้ที่จะแซوออกไปตามนิสัยชอบเอาชนะ พิมพ์ชนกถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาสวยคมตวัดมองค้อนฉันวงใหญ่ แต่ไม่มีคำพูดร้ายๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้น เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวฝั่งตรงข้าม กอดอกมองฉันด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "ริน... เลิกพูดจาถางถางฉันสักวันจะตายไหม" เธอบ่นอุบอือแต่แววตากลับพราวระยับ "ที่ฉันเงียบ ไม่ใช่เพราะฉันยอมแพ้เธอ... แต่เพราะฉันกำลังคิดต่างหาก ว่าเราควรมี 'ข้อตกลงใหม่' ระหว่างกันได้แล้ว ในเมื่ออยู่ร่วมห้องกันมาจนถึงจุดนี้..." "ข้อตกลงใหม่?" ฉันเลิกคิ้วสูง วางแท็บเล็ตในมือลงแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะกลางมากยิ่งขึ้น "ว่ามาสิคะ ข้อตกลงอะไรของสถาปนิกน้ำแข็งขั้วโลกอย่างพี่" พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ เธอหลบสายตาฉันไปเสมองทางอื่นชั่วขณะ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต "หนึ่ง... ห้ามพูดจายั่วโมโหฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีก" เธอยื่นข้อนิ้วเรียวขึ้นมานับ "สอง... เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้น ห้ามหนีหรือทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเหมือนตอนที่อยู่หน้าผนังห้อง และสาม..." เธอยับยั้งคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาสู่คมหันกลับมาสบตาฉันตรงๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันอัดแน่นไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจของฉันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "สาม... อะไรคะ พูดให้มันจบสิ" ฉันเร่งเร้า น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว พิมพ์ชนกขยับตัวเข้ามาใกล้ ชิดเสียจนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จางๆ จากตัวเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของฉันเบาๆ บังคับให้ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอในระยะประชิด "สาม... เลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อสักที เพราะฉันเริ่มจะ... ตามใจเธอไม่ไหวแล้วนะ รินลดา" คำสารภาพที่หลุดออกมาพร้อมน้ำเสียงทุ้มนุ่มและแววตาที่ไหวระริกนั้น ทำเอาสติสตังของฉันกระเจิงหายไปในอากาศ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้ตอบไม่ถูก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ความซึนเดระเรย์ที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวระส่ำอยู่ในกำมือของสถาปัตยกรรมสาวตรงหน้า บรรยากาศกำลังหวานซึ้ง เคมีระหว่างเรากำลังละลายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูห้องพักดังขึ้นแทรกกลางจังหวะหัวใจที่กำลังสอดประสาน ทำลายภวังค์สีชมพูทิ้งลงในพริบตา พิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ส่วนฉันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที ใครกันนะ! ช่างเลือกเวลามาขัดจังหวะได้เหมาะเจาะเสียจริง! พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่น เดินไปที่ประตูหน้าด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เธอบิดลูกบิดประตูแล้วดึงมันเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่เตรียมจะต่อว่าผู้มาเยือน แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดกว้าง ร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ยืนยันรอยยิ้มกว้างอยู่หน้าห้อง กลับทำให้เลือดในกายของพิมพ์ชนก—และรินลดาที่เดินตามหลังมา—แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "สวัสดีครับพี่พิมพ์... ผมแวะเอาของฝากจากโปรเจกต์ใหม่มาให้ พอดีผ่านแถวนี้เลยแวะมาหาครับ" เสียงทุ้มของ *กรณ์* รุ่นพี่หนุ่มที่ตามจีบเธอไม่เลิกราดังขึ้น พร้อมกับช่อดอกไม้สวยงามในมือ ขณะที่สายตาคมกริบของเขากวาดมองเข้ามาในห้อง และหยุดนิ่งอยู่ที่ฉันซึ่งยืนอยู่เคียงข้างพิมพ์ชนกในสภาพผมเผ้ากระเซิงและเสื้อผ้าที่ยังไม่ทันได้จัดให้เรียบร้อยดี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "ดอกเดซี่ริมทาง" แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ