ความลับในมือถือ

"ลบเดี๋ยวนี้เลยนะยัยมินา!" เสียงตวาดแหวด้วยความตกใจดังลั่นห้องรับแขก พร้อมกับมือเรียวของรินลดาที่พุ่งไปคว้าโทรศัพท์มือถือในมือของเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาของแมวถูกเหยียบหาง แต่มินามีหรือจะยอมแพ้, ร่างอวบอิ่มของเพื่อนสาวเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับชูหน้าจอเครื่องนั้นขึ้นสูงเหนือหัวพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบอกชอบใจ "อุ๊ย! จะรีบเดือดร้อนทำไมล่ะคะคุณรินขา แค่ฉันแอบถ่ายภาพประวัติศาสตร์ตอนที่ 'ยัยน้ำแข็งขั้วโลก' อย่างพี่พิมพ์ยอมพลีกายเอาตักนุ่มๆ ให้คุณดีไซเนอร์จอมพยศหนุนนอนเนี่ย มันบาปหนาตรงไหนวะแก" มินาแกล้งทำเสียงสูงใส่ พร้อมกับทำหน้าล้อเลียนจนรินลดาอยากจะคว้าหมอนอิงมาฟาดสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ... นี่เธอน็อตหลุดเผลอหลับไปตอนไหนวะเนี่ย! ภาพความทรงจำเลือนรางก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัว รินลดาจำได้แม่นว่าเธอนั่งปั่นแบบร่างโปรเจกต์ใหม่จนดึกดื่น แล้วจู่ๆ ความเหนื่อยล้าก็เข้าจู่โจมจนหนังตาปิดสนิท รู้ตัวอีกทีก็ซุกหน้าลงบนตักอุ่นๆ ของสถาปนิกสาวสุดเนี้ยบที่มีกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ลอยวนอยู่รอบจมูก แถมยัยพี่พิมพ์คนนั้นก็ใจดี... ไม่ส, บ้าหรือเปล่า! ยัยนั่นปล่อยให้เธอนอนหนุนตักอยู่ได้ตั้งนานสองนานโดยไม่ปลุกเนี่ยนะ! "ส่งมานี่!" รินลดาพุ่งตัวเข้าชาร์จอีกรอบหมายจะแย่งเครื่องมือสื่อสารตัวดีคืนมา แต่พลาดท่าสะดุดพรมจนเซถลาไปชนแผ่นอกของใครบางคนที่เพิ่งก้าวออกจากห้องครัวพอดี กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกผสมผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้รินลดาแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร มือเรียวใหญ่ของพิมพ์ชนกยื่นออกมารับเอวบางไว้ตามสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเกิดกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ ทั้งคู่สบตากันนิ่งท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็เข้ามาแทนที่เสียงโวยวายของมินา "ซุ่มซ่ามจริงนะเรา" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความเอ็นดูเจือความดุไว้นิดๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของพิมพ์ชนก ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เก๋มองนิ่งมาที่คนในอ้อมแขน รินลดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ รีบผละตัวออกจากอ้อมแขนอบอุ่นนั้นทันทีราวกับถูกไฟลวก ปากก็รีบหาข้อแก้ตัวเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า "ใครซุ่มซ่ามกันคะพี่พิมพ์! ก็ยัยมินานั่นแหละแกล้งหนู..." หญิงสาวหันไปถลึงใส่เพื่อนสนิทตัวดี แต่พอมองกลับมาทางพิมพ์ชนกที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปากนิดๆ ยิ่งทำให้เธอร้อนรนจนทำตัวไม่ถูก "แกล้งอะไรกันเหรอคะ เสียงดังมาถึงในครัว" พิมพ์ชนกเลิกคิ้วถาม ปรายตาไปยังหน้าจอมือถือในมือของมินาที่ยังเปิดค้างไว้ มินารีบส่งยิ้มหวานหยดแล้วยื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นให้สถาปนิกสาวดูทันทีโดยไม่ต้องรอให้ขอ "นี่เลยค่ะพี่พิมพ์! ผลงานชิ้นโบว์แดงของยัยรินเขา... แอบถ่ายรูปพี่ตอนหลับแล้วตั้งเป็นวอลเปเปอร์หน้าจอโทรศัพท์ตัวเองด้วยแหละค่ะคุณขา แหม~ ปากบอกว่าเกลียดเขานักหนา แต่การกระทำสวนทางซะจนน้ำตาลเรียกพี่เลยนะคะเนี่ย" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกดังขึ้นในหัวของรินลดา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลน สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ มือไม้เย็นเฉียบ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกสาดด้วยน้ำร้อน ฉิบหายแล้ว... รินลดาจำได้แม่นว่า เมื่อวานนี้เธอเผลอกดเข้าไปดูรูปในแกลเลอรีแล้วนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มตั้งค่าเป็นวอลเปเปอร์หน้าจอหลักโดยไม่ได้ตั้งใจ! และความซวยคือเธอยังไม่ได้เปลี่ยนมันกลับเพราะมัวแต่หัวปั่นกับงาน จนลืมสนิทว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ไม่ได้มีแค่เธอที่แตะต้องได้! พิมพ์ชนกนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอมือถือที่แสดงภาพใบหน้าของเธอเองยามหลับใหลอย่างสงบอยู่บนหน้าจอของรินลดา ภาพนั้นไม่ได้สวยงามแบบจัดฉาก แต่มันคือความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ จะอธิบาย ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องรับแขกอีกครั้ง มินารีบถอยฉากเดินเลี่ยงไปหยิบน้ำในตู้เย็นเพื่อเปิดทางให้คู่กัดคู่นี้ได้เคลียร์กันตามลำพังอย่างรู้หน้าที่ รินลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรำกระหน่ำซัดจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "มะ... มันไม่ได้เป็นอย่างที่ยัยมินาพูดนะคะพี่พิมพ์!" รินลดาละล่ำละลักปฏิเสธ มือเรียวพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืนมาจากมือของอีกฝ่าย แต่พิมพ์ชนกกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยท่าทางที่ดูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "แล้วมันเป็นยังไงล่ะคะ หืม... รินลดา" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยถาม ลากเสียงยาวที่ปลายประโยคอย่างจงใจหยอกล้อ นัยน์ตาสวยคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขันแกมเอ็นดู "ก็... ก็แค่มือนิ้วมันลั่นค่ะ! ใช่! นิ้วมันล็อกหน้าจอแล้วเผลอไปกดโดนคำสั่งตั้งเป็นวอลเปเปอร์ต่างหาก หนูไม่ได้ตั้งใจจะถ่ายพี่ตอนหน้าตาตลกๆ ตอนนอนหรอกนะ!" ดีไซเนอร์สาวแก้ตัวน้ำขุนๆ หน้าดำหน้าแดง พิมพ์ชนกยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจกระตุกวูบ ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อยจนรินลดาต้องถอยหลัง "อ๋อ... มือลั่นเหรอคะ" พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้มเนียน "แต่รูปนี้ ถ่ายไว้เมื่อสามวันก่อน ตอนที่รินแอบนั่งมองพี่ทำงานดึกไม่ใช่เหรอคะ? แถมในอัลบั้มยังมีรูปพี่อีกเป็นสิบรูปเลยนะ... นิ้วลั่นบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ เด็กดื้อ" รินลดาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ร่างกายถูกดันให้ถอยจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างเพรียวของสถาปนิกสาวกักตัวเธอไว้ตรงกลางวงแขน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความหวานปนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก พิมพ์ชนกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ประกายตาคู่นั้นไม่มีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอบอุ่นและประกายระยิบระยับของความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ "ถ้าชอบพี่ขนาดนี้... ทำไมไม่บอกกันดีๆ ล่ะคะ" พิมพ์ชนกกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทำเอาคนฟังเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก มือเรียวเล็กยกขึ้นเตรียมจะดันอกอีกฝ่ายออกเพื่อหนีความอาย แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรแก้ตัว กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องชุดด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส "พี่พิมพ์ครับ ผมซื้อกาแฟและขนมโปรดมาฝาก... อ้าว ริน อยู่ด้วยเหรอครับ?" เสียงทุ้มของ "กรณ์" รุ่นพี่หนุ่มที่ตามจีบพิมพ์ชนกดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลไปด้วยความฟิน พร้อมกับสายตาที่กวาดมองทั้งคู่ด้วยความแปลกใจระคนสงสัย รินลดาเบิกตากว้าง สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น! - โปรดติดตามตอนต่อไป - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ หวังว่าจะฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!รักเสมอค่ะ, ดอกเดซี่ริมทาง