เซอร์ไพรส์โปรเจกต์คู่

กระดาษรายงานโปรเจกต์กองโตบนโต๊ะทำงานประชุมตัวใหญ่ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย รินลดาเบิกตากว้าง สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น เมื่อประกาศิตจากท่านประธานบริษัทดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ "ตามนี้นะครับ... โปรเจกต์รีสอร์ทลักชัวรีริมทะเลสาบภาคเหนือ มูลค่าหลายร้อยล้านนี้ ผมมอบหมายให้ 'คุณพิมพ์ชนก' สถาปนิกมือหนึ่ง และ 'คุณรินลดา' ดีไซเนอร์มือฉกาจ รับผิดชอบร่วมกันแบบเอ็กซ์คลูซีฟ" เสียงปรบมือของทีมงานดังขึ้นปรบประแปะ แต่ในโสตประสาทของรินลดากลับมีเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นโครมคرامจนน่ากลัว ร่วมงานกัน? หมายความว่าเธอต้องขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ แค่อยู่คอนโดห้องเดียวกัน 24 ชั่วโมงก็แทบจะหายใจรดต้นคอกันตายอยู่แล้ว แต่นี่... ยังต้องมาติดแหง็กทำงานโปรเจกต์เดียวกัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงคูณเจ็ดวันเข้าไปอีก! รินลดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เหล่สายตาคมกริบไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พิมพ์ชนก หรือที่ใคร ๆ ต่างขนานนามว่า 'น้ำแข็งขั้วโลก' นั่งไขว่ห้างหลังตรงดิ่ง ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยราายกับรูปสลักหินอ่อน แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบนิ่งสนิทจนคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำบ่น มีเพียงความนิ่งที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนคนรอบข้างไม่กล้าหายใจแรง ทว่า... มีเพียงรินลดาเท่านั้นที่สังเกตเห็น ปลายนิ้วเรียวสวยที่วางประสานกันอยู่บนตักของพิมพ์ชนกกำลังบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด อาการแบบนี้... พี่พิมพ์กำลังหัวเสียสุดขีดเช่นกัน "มีใครมีข้อท้วงติงอะไรไหมครับ" เสียงท่านประธานกวาดสายตามอง "ไม่มีค่ะ/ไม่มีครับ" เสียงตอบรับประสานกันโดยมิได้นัดหมาย แม้ว่าเสียงของรินลดาจะแฝงความประชดประชันไว้นิด ๆ ก็ตาม เมื่อการประชุมเลิกรา ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องจนหมด เหลือเพียงร่างเพรียวบางของคนทั้งคู่ที่ยังคงนั่งติดตรึงอยู่กับเก้าอี้ รินลดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหันไปยิ้มหวานหยดแบบฉบับนางร้ายละครหลังข่าวใส่รูมเมตสาว "ดูท่าทางโชคชะตาจะรักเราสองคนมากนะคะเนี่ย ถึงได้ขยันเหวี่ยงให้เราต้องมาตัวติดกันเป็นตังเมตลอดเวลาแบบนี้" พิมพ์ชนกค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงอย่างช้า ๆ เสียงกระดาษกระทบกันดัง *พับ* เบา ๆ แต่กลับบาดลึกในความเงียบ ร่างสูงระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวโต๊ะทำงานของรินลดา ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกแบบฉบับของเจ้าตัวลอยเข้าแตะจมูกจนรินลดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ดีใจเหรอคะที่ได้ร่วมงานกับฉัน" พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะคุณรินลดา งานนี้ไม่มีคำว่าพี่น้องหรือรูมเมตในเวลางาน ฉันเคี่ยวจริง และไม่รับฟังคำแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น" "โอ๊ะ! กลัวจังเลยค่ะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏบนเรียวปากอิ่ม "ระดับรินลดาแล้ว ต่อให้พี่พิมพ์จะแปลงร่างเป็นแม่มดใจร้ายในเทพนิยาย ฉันก็พร้อมงัดข้อด้วยจนวินาทีสุดท้ายนั่นแหละค่ะ ไม่เชื่อก็ลองดู!" "ปากเก่ง" พิมพ์ชนกพึมพำลอดไรฟัน มุมปากด้านซ้ายกระตุกขึ้นน้อยมาก เกือบจะเป็นรอยยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ "กลับห้องค่ะ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว... ทั้งเรื่องงาน และเรื่องส่วนตัว" ประโยคหลังน้ำเสียงกดต่ำลงจนรินลดาแอบสะดุ้งวาบในอก ความหนابางบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาเกาะกุมหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ เรื่องส่วนตัวที่ว่า... คงไม่พ้นเรื่องเมื่อคืนนี้ที่เกือบจะเลยเถิดไปไกลหรอกกระมัง! ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายสูบฉีด รินลดาแกล้งทำเป็นลอยชายเก็บข้าวของใส่กระเป๋า "เรื่องส่วนตัวอะไรเหรอคะ รินจำไม่ได้หรอกนะ... อุ๊ย!" ยังไม่ทันพูดจบ ร่างบางก็ต้องอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อถูกข้อมือเรียวของสถาปนิกสาวคว้าหมับเข้าให้แล้วดึงให้ลุกขึ้นยืนตามแรงฉุด พิมพ์ชนกไม่ได้พูดอะไรต่อสักคำนอกจากออกเดินนำลิ่วลากเธอออกจากห้องประชุมท่ามกลางสายตาของพนักงานบางคนที่แอบมองมาด้วยความสนใจ ตลอดทางเดินกลับห้องพักประจำตำแหน่งในบริษัท รถยนต์ส่วนตัว และแม้กระทั่งก้าวเข้ามาในห้องชุดส่วนตัว ทั้งคู่แทบไม่ได้สนทนากัน บรรยากาศเงียบงันแต่กลับร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตอยู่รอบตัว รินลดาโยนกระเป๋าทำงานลงบนโซฟาอย่างแรง ตั้งใจจะเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนเพื่อสงบสติอารมณ์ ทว่า... พรึบ! ร่างสูงของพิมพ์ชนกกลับเคลื่อนตัวมาขวางทางไว้ได้อย่างรวดเร็วราวนักกีฬา มือเรียวบางยันกรอบประตูห้องนอนไว้แน่น กั้นไม่ให้รินลดาก้าวหนีไปไหน แผ่นหลังบางแนบชิดติดบานประตูโดยมีร่างของรุ่นพี่สาวกักตัวเธอไว้ในวงแขน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งสนิท ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกัน "จะรีบหนีไปไหนคะริน" เสียงหวานทุบกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำเอาเข่าของรินลดาแทบทรุด "ไหนบอกว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ... ทำไมตอนนี้ถึงได้เงียบไปล่ะหึ?" รินลดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนยืนรายงานต่อหน้าท่านประธานเสียอีก เธอย่อมไม่ยอมจำนนอะไรง่าย ๆ แน่นอน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับคนตรงด้วยความท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้แล้วก็ตาม "ใครหนีคะ รินแค่จะไปเข้าห้องน้ำ... หลีกเลยนะพี่พิมพ์ พื้นที่ตั้งกว้างทำไมต้องมาขวางตรงนี้ด้วย" "ก็เพราะตรงนี้... มันคືพื้นที่ที่ฉันอยากยืน" พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะปัดผ่านแก้มเนียน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนเรียวปากของคนเคยนิ่งขรึม "ในเมื่อเราต้องตัวติดกัน 24 ชั่วโมงตามบัญชาท่านประธานแล้ว... งั้นเรามาเริ่ม 'เคลียร์งาน' ชิ้นแรกกันตอนนี้เลยดีกว่าไหมคะ" รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองเพลเมื่อปลายนิ้วเรียวของพิมพ์ชนกเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอแผ่วเบา ราวกับจะประกาศิตสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดจนแทบละลาย... กริ๊งงงงงงง! เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงลงอย่างไม่ไว้หน้า ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งติด พร้อมกับเสียงทุบเรียกที่คุ้นหูจนรินลดาต้องสะดุ้งสุดตัว "พิมพ์ครับ! ผมเองนะ กรณ์เอง! พอดีผมเอาเอกสารโปรเจกต์รีสอร์ทที่ท่านประธานฝากมาให้... เปิดประตูให้หน่อยครับ!" เสียงของกรณ์ดังลอดเข้ามาในห้องชัดเจน แจ่มแจ้ง และทำลายโมเมนต์ชวนฝันให้พังทลายในพริบตาเดียว! รินลดาชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโล่งอก ขณะที่พิมพ์ชนกชะงักค้าง ใบหน้าที่เคยระบายยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่กลับเปลี่ยนสี ปรับกลับมาเป็นความเย็นชาและบึ้งตึงขึ้นทันทีจนน่ากลัว ดวงตาสีเข้มตวัดมองไปทางประตูห้องด้วยความหงุดหงิดระAวขั้นสุด พิมพ์ชนกสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปลดมือออกจากกรอบประตู ชำเลืองมองรินลดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห "ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะ... แม่ตัวแสบ" -------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้เดซี่นะคะ รักค่ะ*