ทริปทำงานต่างจังหวัด

“ถ้าคุณรินยังเดินช้ากว่าเต่าท้องแก่แบบนี้ เกรงว่าเราคงได้ไปนั่งกินลมชมวิวหน้าล็อบบี้โรงแรมแทนที่จะได้ตรวจไซต์งานนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบติดจะเยع็นชาเล็กน้อยดังขึ้นจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของสถาปนิกสาวสุดเนี้ยบ รินลดาชะงักฝีเท้าที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางใบโต ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมอง ‘ยัยพี่สาวคนโปรด’ ที่ยืนกอดอกพิงประตูลิฟต์ด้วยท่าทีมาดมั่น ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูโดดเด่นจนสะดุดตาทุกคู่ในล็อบบี้โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งนี้ “ก็กระเป๋าใบนี้มันมีปีกบินไม่ได้นี่คะพี่พิมพ์ หรือจะให้รินแบกขึ้นหลังแทนการลากล่ะคะ ถึงจะถูกใจท่านสถาปนิกผู้เคร่งครัดเรื่องเวลา” รินลดาแกล้งกะพริบตาปริบๆ ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้ พร้อมกับเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนไม่มีวันยอมจำนน “ปากเก่งไม่เปลี่ยนนะคะ... ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะ แม่ตัวแสบ” พิมพ์ชนกพึมพำลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เก๋ไก๋ฉายแววค้อนควับ ก่อนที่เธอจะหมุนตัวก้าวฉับๆ เข้าไปในลิฟต์โดยไม่รอให้อีกฝ่ายต่อปากต่อคำกลับมาอีก นี่คือทริปดูงานต่างจังหวัดสามวันสองคืนที่บริษัทสถาปนิกและบริษัทดีไซน์ของพวกเธอต้องมาร่วมมือกัน ปมปัญหาเรื่องงานว่าชวนปวดหัวแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินลดาเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่า คือความผิดพลาดจากการจองห้องพักของฝ่ายธุรการที่ดันเหลือห้องสวีทเตียงคู่เพียงห้องเดียว ด้วยเหตุผลที่ว่าโรงแรมเต็มเอี๊ยดจากงานสัมมนาใหญ่ ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงทั้งสองที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพักสุดหรูโทนสีอบอุ่น กลิ่นอายความเป็นโมเดิร์นคลาสสิกผสมผสานกับความสะดวกสบายครบครัน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคนทั้งคู่ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา คือเตียงนอนขนาดคิงไซส์สองเตียงที่ตั้งอยู่เคียงชิดกันอย่างไม่น่าไว้วางใจ มีช่องว่างคั่นกลางระหว่างเตียงไม่ถึงคืบ! “เอ่อ... ทางโรงแรมเขาคงกลัวเราเหงานะคะ ถึงได้จัดเตียงให้เรานอนจับมือกันข้ามคืนแบบนี้” รินลดาแกล้งเอ่ยแซwทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้อง แม้ข้างในจะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อจินตนาการภาพตัวเองต้องนอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กับผู้หญิงอันตรายที่ทำเอาใจสั่นทุกครั้งที่เข้าใกล้ พิมพ์ชนกวางกระเป๋าเดินทางกระแทกพื้นเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้ารุ่นน้องตัวแสบด้วยสายตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก “ถ้าคุณรินกลัวว่าจะเผลอละเมอมาซุกตัวฝั่งนี้ ก็เอาหมอนมากั้นตรงกลางไว้สคะ หรือไม่ก็ล็อกประตูฝั่งคุณให้แน่นหนา... เพราะฉันเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะทนเสียงบ่นของคุณไหวตลอดคืนรึเปล่า” “โห, พูดจาน่ารักน่าเอ็นดูซะจริงนะคะพี่พิมพ์” รินลดาเบะปากใส่เล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มฟูฝั่งริมหน้าต่าง สัมผัสแรกที่ยวบลงไปทำให้เธอเผลอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความสดชื่นของพิมพ์ชนกยังคงลอยวนเวียนอยู่ในจมูก ราวกับว่าพวกเธอไม่ได้อยู่ห่างกันเลยแม้แต่น้อย แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มอาไลยไล้ขอบฟ้า ทอดเงาสีส้มอมแดงผ่านกระจกใสบานใหญ่เข้ามาในห้อง บรรยากาศการทำงานช่วงบ่ายที่ผ่านมาค่อนข้างตึงเครียด เนื่องจากหน้างานจริงมีปัญหาเรื่องโครงสร้างที่ต้องปรับแก้กะทันหัน พิมพ์ชนกในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกต้องปะทะคารมกับผู้รับเหมาอย่างดุเดือด จนรินลดาแอบเห็นใจและอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเสริมไอเดียจนงานลุล่วงไปด้วยดี ภาพความจริงจังและเด็ดขาดของผู้หญิงคนนี้ มักจะมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาเธอให้ละไปไม่ได้เสมอ “มองอะไรคะ หน้าฉันมีฝุ่นติดอยู่หรือไง” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ พิมพ์ชนกที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวเนียน เส้นผมยาวสลวยที่เคยรวบตึงถูกปล่อยสยายคลอเคลียลาดไหล่บาง ยิ่งทำให้ลุคดุๆ เมื่อกลางวันมลายหายไป เหลือเพียงความเย้ายวนใจแบบที่ทำเอารินลดาต้องรีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน “เปล่าสักหน่อยค่ะ รินแค่มองว่า... วันนี้พี่พิมพ์เหนื่อยมามากแล้ว ทำไมไม่รีบนอนล่ะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปตรวจไซต์งานอีกรอบนะ” รินลดาแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม พยายามจัดแจงหมอนและผ้าห่มฝั่งตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ พิมพ์ชนกเดินเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น กลิ่นหอมสะอาดชวนเคลิ้มยิ่งเด่นชัดขึ้นในยามที่เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างเตียงที่ใกล้กันจนแทบจะกลายเป็นเตียงเดียวกันทำให้พวกเธอได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันได้อย่างชัดเจน ความเงียบในยามค่ำคืนเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แต่น่ากลัว... น่ากลัวว่าหัวใจที่เต้นรัวนี้จะเสียงดังจนอีกฝ่ายจับพิรุธได้ “ริน...” น้ำเสียงที่เปลี่ยนจากโหมดการทำงานมาเป็นความนุ่มนวลชวนฝันดังแผ่วเบา รินลดาชะงัก หันกลับไปมองสถาปนิกสาวที่ตอนนี้ขยับตัวเข้ามาใกล้ขอบเตียงฝั่งที่ติดกับเธอมากขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย หากแต่กำลังส่องประกายระยิบระยับสะท้อนแสงไฟสลัวในห้องนอน “คะ...?” รินขานรับเสียงสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ “เรื่องเมื่อตอนบ่าย... ที่คุณช่วยเถียงกับผู้รับเหมาแทนฉัน... ขอบคุณนะคะ” พิมพ์ชนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง มุมปากหยักสวยคลี่ยิ้มบางเบาที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น รอยยิ้มนั้นทำเอารินลดารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง “รินไม่ได้ช่วยเพราะเห็นแก่พี่หรอกนะคะ รินแค่ไม่อยากให้งานของฝั่งดีไซน์โดนหางเลขไปด้วยต่างหากล่ะค่ะ” ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งตามสไตล์คนฟอร์มจัด แต่พวงแก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด พิมพ์ชนกหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างรู้ทัน เธอยื่นมือเรียวยาวออกมา แกล้งใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ปลายจมูกรั้นของรินลดาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว “ปากแข็งไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ... เด็กดื้อ” สัมผัสแผ่วเบานั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง รินลดาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสถาปนิกสาวโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม ปลายจมูกของพวกเธอแทบจะชนกันในความมลัวสลัวของแสงไฟหัวเตียง “พี่พิมพ์... จะทำอะไรคะ...” รินลดาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ดวงตากลมโตมองริมฝีปากอิ่มที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิงเมื่อมือเรียวของอีกฝ่ายเลื่อนมาประคองข้างแก้มเธอไว้อย่างทะนุถนอม ทว่า ในวินาทีที่หัวใจกำลังจะหลอมละลายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงอย่างไม่ไว้หน้า ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกมาจากด้านนอก “พิมพ์ครับ! คุณอยู่ในนั้นรึเปล่า ผมกรณ์เองนะ พอดีผมเอาเอกสารสรุปยอดงบประมาณฉบับด่วนมาให้ตรวจสอบครับ!” ดวงตาของพิมพ์ชนกเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่รินลด้ารีบผุดลุกขึ้นถอยกรูdไปชิดหัวเตียงอีกฝั่งทันที ราวกับโดนน้ำร้อนลวก! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของยัยพี่สาวคนโปรดกับยัยตัวแสบของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!