ความสุขที่เปราะบาง

เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงดึงบรรยากาศหวานซึ้งให้พังทลายลงในพริบตา หน้าจอสีดำสนิทพลันสว่างวาบขึ้นด้วยแสงเรืองรอง พร้อมกับชื่อของใครบางคนที่ปรากฏหร่าอยู่ตรงนั้น... ชื่อที่รินลดาไม่อยากแม้แต่จะเห็นในยามปกติ ยิ่งเป็นเวลานานนับสัปดาห์ที่เราสองคนเพิ่งก้าวผ่านกำแพงความรู้สึกอันเปราะบางมาได้ด้วยแล้ว มันยิ่งเหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ถูกโยงตกลงมากลางอก พี่พิมพ์ชะงักกึก ปลายนิ้วเรียวที่ยังคงแตะอยู่บนพวงแก้มของฉันชะงักค้าง แววตาสีเข้มที่เมื่อครู่ฉายแววปรารถนาและอ่อนโยน แปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออกในเสี้ยววินาที “ใครเหรอคะ…” น้ำเสียงของฉันหลุดลอดริมฝีปากออกไปแหบพร่าอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามคุมให้มันราบเรียบที่สุดแล้วก็ตาม พี่พิมพ์ไม่ตอบ เธอเพียงแต่เบนสายตาจากใบหน้าของฉันไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นระริกไม่หยุด ข้อความสั้นๆ ที่แสดงผลตัวอย่างบนหน้าจอนั้นบาดลึกเสียจนฉันต้องเม้มริมฝีปากแน่น *[พิมพ์… พี่กลับมาแล้วนะ เรามาคุยกันหน่อยได้ไหม]* ชื่อของ “กรณ์”… รุ่นพี่หนุ่มคนที่เคยสร้างรอยแผลและบททดสอบความอดทนในใจของเราทั้งคู่เมื่อนานมาแล้ว กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในจังหวะเวลาที่น่าหงุดหงิดสิ้นดี บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางกลับเย็นเยียบลงถนัดตา ความอุ่นไอจากสัมผัสเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย พี่พิมพ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะดึงมือกลับไปช้าๆ กิริยาที่ไม่ได้รีบร้อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ยิ่งทำให้หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ริน…” พี่พิมพ์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว พลางขยับตัวถอยห่างออกไปเล็กลงครึ่งก้าว “ไม่ต้องอธิบายหค่ะ” ฉันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงมีความแข็งกระด้างเจือความน้อยใจพวยพุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ปากเก่งมันเป็นสัญชาตญาณเวลาที่ฉันรู้สึกกลัวจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป “ถ้าพี่พิมพ์อยากจะไปเคลียร์กับเขาก็เชิญนะคะ รินไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตพี่เสียหน่อย” “รินลดา อย่าพูดจาประชดประชันแบบนี้ค่ะ” พี่พิมพ์ขมวดคิ้วมุ่น แววตานิ่งสนิทคู่นั้นเริ่มฉายแววตึงเครียดขึ้นมาบ้าง “พี่แค่วางแผนว่าจะจัดการกับเรื่องอดีตพวกนี้ให้มันจบสิ้นเสียที ไม่ได้หมายความว่า—” “หมายความว่าอะไรล่ะคะ? หมายความว่าเขายังมีอิทธิพลกับความรู้สึกของพี่อยู่หรือเปล่า?” ฉันแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคอ ทั้งที่ข้างในมันร้อนผ่าวเหมือนมีไฟสุม “ตลอดเวลาที่ผ่านมา รินพยายามทำตัวให้ชินกับการที่มีพี่อยู่ข้างๆ พยายามเชื่อมั่นในสิ่งที่เรากำลังสร้างด้วยกัน แต่พอผู้ชายคนนั้นโผล่มาแค่ข้อความเดียว พี่พิมพ์ก็ทำหน้าเหมือนคนกำลังหนักใจขึ้นมาทันทีเลยนะคะ” “พี่ไม่ได้หนักใจเพราะกรณ์…” พี่พิมพ์สูดหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นไม่แพ้กัน “แต่พี่หนักใจที่รินไม่เคยคิดจะฟังเหตุผลของพี่เลยต่างหาก” “เหตุผลอะไรล่ะคะ? เหตุผลที่ว่าเขาคือคนรักเก่าที่พี่เคยเกือบจะแต่งงานด้วยเหรอ?” คำพูดนั้นพรั่งพรูออกมาจากความหวาดระแวงที่สะสมมานาน มันเป็นจุดอ่อนเดียวของฉัน ความสัมพันธ์ของเรากำลังไปได้สวยงามแท้ๆ ความสุขที่เหมือนกับขนมหวานรสละมุน กำลังถูกกัดกินด้วยเงาของอดีตที่ตามมาหลอกหลอนอย่างไม่รู้จักเวลา ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของฉันที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก พี่พิมพ์มองหน้าฉันนิ่งนาน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนผสมผสานกับความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอเอง ฉันเกลียดตัวเองในตอนนี้เหลือเกิน… เกลียดความปากร้ายที่มักจะพ่นคำพูดทำร้ายจิตใจออกไปก่อนที่สมองจะทันได้คิด เกลียดความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเชิดหยิ่ง และเหนือสิ่งอื่นใด… ฉันเกลียดความจริงที่ว่า หัวใจของฉันมันผูกติดกับผู้หญิงตรงหน้าจนยอมไม่ได้ที่จะมีใครอื่นเข้ามามีพื้นที่ร่วม แม้แต่ในฐานะ “อดีต” ก็ตาม “ถ้ารินคิดแบบนั้น…” พี่พิมพ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่กลับทำให้ขอบตาของฉันร้อนผ่าว “พี่ก็ไม่รู้จะอธิบายอะไรให้รินเข้าใจแล้วล่ะค่ะ” พูดจบ เธอก็หันหลังให้ฉันแล้วเดินเลี่ยงไปยังระเบียงห้อง ปล่อยให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่กลางเตียงนอนกว้าง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง… และอีกครั้ง รินลดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ฉันกวาดตามองแผ่นหลังบอบบางแต่ดื้อรั้นของพี่พิมพ์ที่ยืนกอดอกหันออกไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนเบื้องล่าง ความเงียบงันระหว่างเราในตอนนี้มันกรีดแทะความรู้สึกยิ่งกว่าการทะเลาะกันเสียอีก ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งพี่พิมพ์เดินกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเธอนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยท่าทางที่เด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น “รินคะ” พี่พิมพ์เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง “พรุ่งนี้… พี่จะไปเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบที่ร้านกาแฟหน้าตึกที่เรานัดไว้” ฉันชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ “พี่พิมพ์หมายความว่า…” “พี่จะไปบอกเขาให้ชัดเจนว่าปัจจุบันของพี่คือใคร และไม่มีพื้นที่เหลือให้สำหรับคนในอดีตอีกต่อไปแล้วค่ะ” พี่พิมพ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉันอย่างจริงจัง “แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น… ช่วยหยุดทำตัวงี่เง่าแล้วเชื่อใจพี่สักครั้งได้ไหมคะ รินลดา” คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจจนความพยศทั้งหมดที่มีมลายหายไปในพริบตา ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดระแวงเมื่อครู่ ฉันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่เอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างน่าอาย พี่พิมพ์ยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่กลุ่มผมของฉัน ออกแรงโยกเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ปฏิกิริยาที่อ่อนโยนจนเกินห้ามใจแบบนี้แหละที่ทำให้ฉันแพ้ทางเธอได้ตลอดกาล “หายงอนพี่ได้แล้วค่ะ เด็กดื้อ” เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มบางเบาที่นานๆ ทีจะได้เห็น แต่มันกลับมีอิทธิพลต่อหัวใจของฉันเสียเหลือเกิน ฉันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขอโทษออกไปอยู่แล้วเชียว… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นห้องพักชั้นบนสุดในยามวิกาล ทำลายบรรยากาศที่กำลังจะกลับมาหวานชื่นลงอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น เราสองคนสะดุ้งสุดตัว พี่พิมพ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ส่วนฉันหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ใครกันที่จะมาเคาะห้องเอาป่านนี้? พี่พิมพ์หันไปมองทางประตูก่อนจะก้าวเดินไปช้าๆ ด้วยความระแวดระวัง ฉันเดินตามหลังเธอไปติดๆ หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงกลับเต้นระรัวขึ้นมาด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ แกร็ก! พี่พิมพ์หมุนลูกบิดแล้วดึงประตูเปิดออกกว้าง เพื่อเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนยามวิกาล และทันทีที่แสงไฟจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น ลมหายใจของฉันก็สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ผู้ชายในชุดสูทภูมิฐาน รอยยิ้มคุ้นเคยที่ไม่ได้เห็นมานานปี และแววตาที่พุ่งตรงมายังพี่พิมพ์โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย “สวัสดีครับพิมพ์… พี่กลับมาหาแล้วนะ” กรณ์ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง… ในวินาทีที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะรวดเร็วปานนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางความฟินปนดราม่านี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!