กฎเหล็ก 5 ข้อ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอวลตัดกับบรรยากาศมาคุในห้องรับแขกได้อย่างน่าประหลาด รินลดากอดอกแน่นจนเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตตึงเปรี๊ยะ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของสถาปนิกสาวรุ่นพี่ที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายอารมณ์ รอยยิ้มมุมปากของพิมพ์ชนกช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะคว้าหมอนอิงปาใส่หน้าสวยๆ นั้นสักที ส่วนผู้ชายที่ถือวิสาสะหิ้วถุงขนมเค้กเข้ามาอย่างกรณ์ กำลังทำหน้าเลิกลั่กทำตัวไม่ถูกเมื่อบรรยากาศรอบตัวมันเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าห้องแช่แข็งเนื้อ "เอ่อ... พี่ว่าพี่วางขนมไว้ตรงนี้ก่อนดีกว่าเนอะ พอดีพี่รีบมีประชุมต่อน่ะครับ ริน... ไว้เจอกันที่ออฟฟิศนะ" กรณ์รีบวางกล่องเค้กแบรนด์ดังลงบนโต๊ะกระจกอย่างลิบลับ โค้งศีรษะให้พิมพ์ชนกนิดหน่อยก่อนจะชิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับรู้ชะตากรรมว่าตนเองเป็นส่วนเกินที่น่ารำคาญที่สุดในสามโลก ปัง! เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทว่าดังก้องในความเงียบ รินลดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ เธอยังไม่ทันได้อ้าปากต่อว่าอะไร เจ้าของห้องก็เดินน੍ทอดน่องเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเนื้อดีส่งกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ที่ชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ แต่วินาทีนี้ความหมั่นไส้มันมีมากกว่าความหวั่นไหวหลายเท่าตัวนัก "เพื่อนสนิทเธอนี่... รอบจัดดีแท้" พิมพ์ชนกเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบกวาดมองรินลดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมิน "ตามมาถึงคอนโด แถมยังรู้รหัสผ่านห้องฉันด้วย... สนิทกันเกินพี่น้องร่วมสายเลือดไปหน่อยไหมรินลดา" "รุ่นพี่กรณ์เขาแค่ผ่านมา แล้วก็... เขาไม่ใช่เพื่อนสนิทฉันเสียหน่อย!" รินลดาเถียงกลับทันควัน เชิดคางขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "อีกอย่าง พี่มีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้เรื่องส่วนตัวของฉันล่ะคะ? เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" พิมพ์ชนกแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลคู่สวยไหวระริกวูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดังเดิม เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างเล็กกว่าก้าวหนึ่ง จนรินลดาต้องเผลอถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าสะโพกกลับชนเข้ากับพนักโซฟาเต็มแรง "ไม่ได้เป็นอะไรกัน... งั้นเหรอ?" พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนน่าใจหาย ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไรหากรินลดาไม่เอียงหน้าหนีเสียก่อน "แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ในพื้นที่ของฉัน และใช้สถานะ 'รูมเมตจำเป็น' ที่ฉันเป็นคนอนุมัติ... ฉะนั้น ในบ้านหลังนี้ ฉันคือคนกำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด รินลดา" ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดราחהแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเขินอาย... แต่เป็นเพราะความโกรธปนความพ่ายแพ้ที่ถูกต้อนจนมุมต่างหาก! "โรคจิต..." รินลดากระซิบลอดไรฟันด้วยความเคืองขุ่น "ฉันได้ยินนะ" พิมพ์ชนกผละตัวออกไปยืนกอดอกด้วยท่าทีเหนือกว่า รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากสวย "เอาล่ะ ในเมื่อเราต้องใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อความสงบสุขของฉัน... และเพื่อไม่ให้เธอไปสร้างความรำคาญใจให้ใครที่ไหนอีก ฉันมี 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ที่เธอต้องท่องจำและปฏิบัติอย่างเคร่งครัดตลอดระยะเวลาสามเดือนนี้" รินลดาเบะปากคว่ำทันที อยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั้นสักสามรอบ "ห๊า? มีกฎอะไรอีกเนี่ย นี่ฉันมาเช่าห้องอยู่หรือมาติดคุกทหารกันแน่คะคุณสถาปนิก!" "ฟังให้ดี ถือว่าฉันพูดรอบเดียว..." พิมพ์ชนกยกนิ้วเรียวขึ้นมานับทีละข้อด้วยท่าทางจริงจังราวกับกำลังตรวจแบบแปลนก่อสร้างตึกระฟ้า "ข้อที่หนึ่ง... ห้ามพาผู้ชาย หรือผู้หญิงคนไหนก็ตามเข้ามาเหยียบในห้องนี้เด็ดขาด ยกเว้นกรณีจำเป็นจริงๆ และต้องได้รับอนุญาตจากฉันก่อนล่วงหน้าอย่างน้อยยี่สี่ชั่วโมง" "เฮ้! นั่นมันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเกินไปแล้วนะ!" รินลดาโพล่งขึ้นทันที "ข้อที่สอง..." พิมพ์ชนกทำเป็นหูทวนลม พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ห้ามใช้ห้องน้ำร่วมกับฉันในเวลาเร่งด่วน โดยเฉพาะช่วงเจ็ดโมงถึงแปดโมงเช้า... ฉันเกลียดการรอคอย และเกลียดคนยุกยิกหน้ากระจกนานๆ" รินลดาอ้าปากค้าง อยากจะเถียงใจจะขาดแต่รุ่นพี่ตัวดีก็ชิงพูดข้อต่อไปขึ้นมาเสียก่อน "ข้อที่สาม ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน ไม่ว่าเธอจะดูซีรีส์ เล่นเกม หรือ... คุยโทรศัพท์กับใครก็ตาม ถ้าฉันได้ยินเสียงรบกวนการนอนของฉันแม้แต่นิดเดียว เธอจะได้ไปนอนระเบียงนอกห้องแทน" "พี่พิมพ์! นี่มันอำนาจมืดชัดๆ!" ดีไซเนอร์สาวโวยวายเสียงดัง หน้าตาดำทะมึนด้วยความโมโห "ข้อที่สี่..." พิมพ์ชนกยังคงลอยหน้าลอยตาพูดต่อราวกับเสียงโวยวายนั้นเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน "ห้ามแตะต้องของใช้ส่วนตัวในโซนของฉัน โดยเฉพาะกาแฟดริปและแก้วเซรามิกใบโปรดบนชั้นนั้น ถ้าพังแม้แต่นใบเดียว... ฉันจะคิดบัญชีทบต้นทบดอก" ดวงตาคมกิบกวาดมองไปยังชั้นวางของสะสมก่อนจะวกกลับมาสบตากับรินลดาที่กำลังฮึดฮัดตัวสั่นด้วยความแค้นเคือง และในที่สุด... นิ้วที่ห้าก็ถูกชูขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รินลคารู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "และข้อสุดท้าย... ข้อที่ห้า..." พิมพ์ชนกเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาสีนิลลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ห้าม... แอบหลงรักฉันเด็ดขาด" บรรยากาศในห้องรับแขกพลันเงียบกริบลงทันที คำพูดติดตลกแต่แฝงความจริงจังบางอย่างทำให้รินลดาชะงักงạcค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นโครมครามด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับสะดุดกึกแล้วเต้นรัวแรงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเองก็ไม่อาจนิยามได้ รินลดาหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความวูบไหวในอก เชิดหน้าขึ้นแล้วยิ้มเยาะกลับไปทันทีอย่างไม่ยอมเสียฟอร์ม "ฮ่าๆๆ ตลกมากเลยค่ะพี่พิมพ์! ฝันไปเถอะค่ะว่าคนอย่างรินลดาจะไปหลงรักยัยน้ำแข็งขั้วโลกแบบพี่..." "ดี..." พิมพ์ชนกตัดบทเสียงเรียบ ก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วจนรินลดาไม่ทันตั้งตัว ปลายเรียวคางถูกนิ้วเรียวของรุ่นพี่เชยขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอต้องสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ใบหน้าของพิมพ์ชนกอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน "เพราะถ้าเธอเผลอใจตกหลุมพรางของฉันขึ้นมาจริงๆ..." พิมพ์ชนกกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ทรงพลังทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "...คนที่จะทรมานและเสียน้ำตาก็คือตัวเธอเอง รินลดา" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้อ้าปากเถียงหรือสะบัดหน้าหนี เสียงกดกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน ติ๊งต่อง! พิมพ์ชนกผละตัวออกอย่างเสียดายเล็กน้อย เธอยืดตัวตรงแล้วปรายตามองประตูหน้าห้องด้วยความแปลกใจ ขณะที่รินลดาแอบพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจละลายเมื่อครู่ หญิงสาวเจ้าของห้องเดินไปส่องตาแมวเพื่อดูว่าใครมาเยือนยามวิกาลแบบนี้ ทว่าทันทีที่ดวงตาสีนิลมองผ่านเลนส์ไป สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลกเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและฉายแวววلقกว้าวอย่างเห็นได้ชัดจนรินลดาจับสังเกตได้ "ใครมาเหรอคะพี่พิมพ์?" รินลดาขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เดินเข้าไปใกล้เพื่อจะชะโงกดูบ้าง พิมพ์ชนกไม่ตอบ แต่เธอเอื้อมมือไปปลดล็อกกลอนประตูแล้วดึงบานประตูให้เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานยืนยันอยู่หน้าห้อง รอยยิ้มอบอุ่นคุ้นตาปรากฏขึ้นพร้อมกับคำทักทายที่ทำเอารินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "สวัสดีครับพิมพ์... พี่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พอดีพี่กลับมาจากต่างประเทศแล้วแวะมาหา... อ้าว รินลดาก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักรี้ดทุกคนค่ะ!