กาแฟแก้วนั้น

กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วบดที่ลอยอวลอยู่ทั่วห้องชุดสไตล์มินิมอลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเช้าวันนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่รอวันปะทุ "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวางแก้วน้ำไว้ใกล้แปลนงานของพี่" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนติดลบของพิมพ์ชนกดังขึ้น ทะลุผ่านความเงียบของห้องนั่งเล่น สถาปนิกสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองกระดาษแผ่นใหญ่บนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกที่แทบอยากจะกรีดร้อง ณ ใจกลางแปลนโครงสร้างคอนโดมิเนียมหรู... คราบกาแฟสีน้ำตาลเข้มกำลังแผ่ขยายวงกว้างราวกับปีศาจร้ายที่ค่อยๆ กลืนกินเส้นสายสถาปัตยกรรมที่เธอใช้เวลาปั่นโต้รุ่งมาทั้งคืน รินลดาที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทางสบายๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความหายนะตรงหน้า "อุ๊ย... มือมันลื่นน่ะค่ะพี่พิมพ์" รินลดาแกล้งทำเป็นกะพริบตาปริบๆ น้ำเสียงเจือความยียวนกวนประสาทแบบที่ได้ยินแล้วชวนให้อยากหยิกสักที "อีกอย่าง... ใครใช้ให้พี่เอาเอกสารสำคัญมาวางเกะกะขวางทางเดินของคนอื่นเขาล่ะคะ รินแค่อยจะเดินไปหยิบขนมปังเองนะ" "รินลดา!" พิมพ์ชนกป้องเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความเหลืออด สถาปนิกสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ "งานนี้ต้องส่งให้ลูกค้าตอนบ่ายโมงตรง... นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไงถึงแกล้งกันแบบนี้!" "ใครแกล้งกันคะ พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิคะพี่" รินวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *กริ๊ง* ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนกำหมัดแน่น รินลดาขยับเข้าไปประชิดเสียจนพิมพ์ชนกต้องผถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน "รินแค่ซุ่มซ่าม... พี่ไม่มีตาดูเองต่างหากล่ะคะ" ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศ ประกายไฟแห่งความทิฐิพุ่งชนกันเปรี๊ยะปรัชะ รินลดาแหงนหน้ามองรุ่นพี่สาวคนโปรดที่ตอนนี้ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ ทว่าภายใต้ความดุร้ายนั้น... หัวใจของพิมพ์ชนกกลับเต้นรัวระส่ำอย่างไม่น่าให้อภัย ทุกครั้งที่รินลดาเข้าใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเด็กแสบคนนี้มักจะทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิงทุกที "ถอยไปยัยตัวแสบ" พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดันไหล่บางให้ออกห่าง แต่มีหรือที่รินลดาจะยอมถอย "ไม่ถอยค่ะ... จนกว่าพี่พิมพ์จะยอมรับก่อนว่าพี่เป็นคนวางของไม่เป็นที่เอง" รินลดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "หรือว่า... ที่พี่โกรธขนาดนี้ เพราะเสียดายงาน หรือเพราะกลัวว่ารินจะกวนใจพี่กันแน่คะ?" "เธอ..." พิมพ์ชนกพูดไม่ออก สมองตื้อตันไปหมด ไม่ใช่เพราะเถียงไม่สู้ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายชัดเจน สายตาของรินลดาที่มองมาไม่ได้มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความท้าทาย... และอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา ในจังหวะที่สงครามขนาดย่อมกำลังจะเปลี่ยนเป็นสมรภูมิแห่งความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊งหน่อง!* ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย พิมพ์ชนกอาศัยจังหวะนี้ผลักรินลดาให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัวอย่างแรง สถาปนิกสาวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปรกติ แม้หัวใจจะยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะก็ตาม "ใครมาวะเนี่ย..." รินลดาบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะฟินๆ (เอ๊ย! ขัดจังหวะเอาคืนต่างหาก) ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าไปที่ประตูห้อง ร่างบางบิดลูกบิดแล้วกระชากประตูเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่าพอมองเห็นร่างสูงโปรดของคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง รินลดาก็ต้องชะงักค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "อ้าว... น้องริน ตื่นเช้าจังเลยนะครับ" กรณ์ส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ พร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือ "พี่แวะซื้อครัวซองต์ร้านโปรดมาฝาก... เอ๊ะ พิมพ์ยังไม่ตื่นเหรอครับ หรือตื่นแล้ว?" ยังไม่ทันที่รินลดาจะอ้าปากตอกกลับอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นของพิมพ์ชนกก็เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง พร้อมกับน้ำเสียงเรียบเฉยที่เอ่ยทักทายแขกยามเช้า "พี่กรณ์? มาได้ยังไงคะเนี่ย..." รินลดากวาดสายตามองระหว่างพิมพ์ชนกกับกรณ์ที่ยืนส่งยิ้มให้กัน ความหงุดหงิดแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเธอต้องแค่นยิ้มมุมปาก พลางเบี่ยงตัวหลีกทางให้ผู้มาเยือนหน้าตาเฉย "เชิญเลยค่ะพี่กรณ์... พอดี *รูมเมต* ของรินเขาก กำลัง 'หัวร้อน' กับงานอยู่พอดีเลยค่ะ" รินลดาเน้นเสียงคำว่ารูมเมตชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะปรายตามองพิมพ์ชนกด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ซ่อนพิษสงไว้เต็มพิกัด "เชิญตามสบายนะคะ... รินขอตัวไปล้างหน้าก่อนดีกว่า ปล่อยให้เขาสวีท เอ๊ย... ปรึกษางานกันตามสบายเลยค่ะ" พูดจบ รินลดาก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนไป ปล่อยให้พิมพ์ชนกยืนหน้าเสียอยู่หน้าประตูท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของกรณ์ ขอบคุณคุณรีดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดแท็กใจฟูให้ "ดอกเดซี่ริมทาง" นะคะ อ่านแล้วชื่นใจที่สุดเลยค่ะ!