เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

เสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วราวกับจะระบายความอึดอัดที่สุมอกตั้งแต่เมื่อคืน ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของพิมพ์ชนก รินลดาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกสาวรุ่นพี่ที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม แม้จะรู้เต็มอกว่าอีกฝ่ายกำลังใช้สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องทะลุจอคอมพิวเตอร์มาที่เธอ ให้ตายสิ... ประโยคสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวในความมืดเมื่อคืน มันยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ชัดถ้อยชัดคำ ยิ่งกว่างานพรีเซนต์โปรเจกต์ร้อยล้านเสียอีก "ริน" เสียงเรียกเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามดังขึ้น ทำเอาปลายนิ้วเรียวที่กำลังกดคีย์บอร์ดของรินลดากระตุกกริบ เจ้าตัวสูดลมหายใจเข้าลึก, ก่อนจะแสร้งทำเป็นหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า พร้อมรอยยิ้มการค้าที่ฉาบไว้บนใบหน้าเฉี่ยว "ว่าไงคะ พี่พิมพ์ งานแปลนตึกเอ็มไพร์ที่สั่ง รินแก้เสร็จทันเดดไลน์แน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงานหรอก" รินลดาชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงคล่องแคล่ว พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงอย่างแนบเนียนที่สุด พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบทันที ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของรุ่นน้องตัวแสบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือกลิ่นชาขาวที่คุ้นจมูกลอยมาแตะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของรินลดาเต้นรัวผิดจังหวะ "ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน..." พิมพ์ชนกโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนรินลดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แทบไม่ทัน แววตานิ่งสนิทคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น "ฉันหมายถึง... เรื่องที่เราคุยกันค้างไว้ตอนตีสองต่างหาก รินลดา" รินลดาหน้าขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน ปากเก่งๆ ที่มักจะย้อนศรคนอื่นได้ตลอดกลับถูกล็อกกี้ตอกตรึงไว้ด้วยสายตาร้อนแรงของสถาปนิกสาว น้ำแข็งขั้วโลกที่ใครๆ ต่างพากันขนานนาม คงจะละลายกลายเป็นจุลไปหมดแล้ว ถ้ายังถูกจ้องด้วยสายตาแบบนี้ "ริน... รินจำไม่ได้ค่ะ เมื่อคืนรินเบลอๆ สงสัยจะละเมอเพ้อเจ้อไปเอง พี่พิมพ์อย่าถือสาคนนอนน้อยเลยนะคะ" รินลดาหลบสายตา แสร้งก้มมองกระดาษสเก็ตช์งานบนโต๊ะแก้เขิน "ละเมออย่างงั้นเหรอ?" พิมพ์ชนกหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มที่ดังอยู่ใกล้แค่หูทำเอาขนลุกซู่ "คนที่ละเมอจับมือฉันแน่นแถมยังบอกว่า... *'เกลียดนักคนใจร้าย ที่ชอบมาขโมยหัวใจ'นี่* เขาเรียกว่าละเมอด้วยเหรอ หื้ม?" ประโยคที่ถูกย้อนถามทำเอารินลดาอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เธอลืมไปสนิทว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไปบ้างในจังหวะที่ความง่วงและฤทธิ์แอลกอฮอล์จากปาร์ตี้บริษัทเข้าครอบงำ มือบางกำเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ "ก็... ก็มันจริงนี่คะ!" ในเมื่อจนมุม รินลดาจึงตัดสินใจงัดไม้ตาย สู้หน้าด้วยแววตาเอาเรื่อง แม้แก้มจะแดงแจ๋จนปิดไม่มิดก็ตาม "พี่พิมพ์ใจร้ายจะตาย ชอบทำเป็นนิ่งเฉย ทำเป็นดุ ทำเป็นเย็นชาใส่ ทั้งที่... ทั้งที่รู้ว่ารินรู้สึกยังไง!" รินลดาพ่นคำพูดออกไปด้วยความหมั่นไส้ปนน้อยใจ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับคนพี่ตรงๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามเหมือนกลองศึกก็ตาม พิมพ์ชนกชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากจางหายไป แทนที่ด้วยแววตาไหววูบที่ยากจะคาดเดา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่บรรยากาศกลับร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวยาวของพิมพ์ชนกยื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนใสที่กำลังแดงก่ำของรินลดา สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของคนตัวเล็กได้อย่างรุนแรง รินลดาตัวแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะ "ใครบอกว่าฉันไม่รู้สึกอะไร..." น้ำเสียงของพิมพ์ชนกทุ้มต่ำและจริงจังจนรินลดาต้องเบิกตากว้าง "เด็กดื้ออย่างเธอ... ทำให้สถาปนิกที่เคยคุมทุกอย่างในชีวิตได้อย่างฉัน รวนจนแทบเสียศูนย์มาเป็นเดือนแล้ว รินลดา" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของคนพี่ ทำเอารินลดาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ภาพลักษณ์สถาปนิกสาวสุดเนี้ยบผู้ไร้พ่ายพังทลายลงตรงหน้า เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่แววตากำลังบอกชัดว่า... พ่ายแพ้ให้กับความแสบซ่าของเธอราบคาบ หัวใจของรินลดาเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเขินอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอมใจที่เอ่อล้นจนจุกอก มือหนาของพิมพ์ชนกเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าของรินลดาไว้อย่างทะนุถนอม ใบหน้าสวยเฉียบค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ทีละน้อย ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม รินลดาหลับตาลงช้าๆ หัวใจยอมจำนนต่อทุกสิ่ง ยอมปล่อยให้ริมฝีปากของคนพี่เคลื่อนเข้ามาใกล้ จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งราวกับนัดกันไว้ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังตามมาทันทีโดยไม่รอให้อذنญาต "พี่พิมพ์ครับ ผมเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้... เอ๊ะ! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'กรณ์' รุ่นพี่หนุ่มที่ตามจีบพิมพ์ชนกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างถือวิสาสะ พิมพ์ชนกผละออกห่างจากรินลดาอย่างรวดเร็ว สีหน้าแววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นสถาปนิกสาวผู้เย็นชาคนเดิมในเสี้ยววินาที ขณะที่รินลดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ แทบอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดหัวรุ่นพี่ตัวดีให้รู้แล้วรู้รอดที่ดันเข้ามาจังหวะนรกแบบนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังสุกงอมนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!