ศึกชิงนาง (ฉบับย่อย)

"ถ้าคุณกรณ์ว่างมากจนไม่มีโปรเจกต์ไหนให้เคลียร์ ดิฉันยินดีจะปรินท์แบบแปลนโครงสร้างตึกสิบชั้นให้ไปนั่งตรวจเล่นแก้เหงาค่ะ จะได้ไม่ต้องมาเดินวนเวียนแถวโต๊ะทำงานคนอื่นให้เสียบรรยากาศ" เสียงหวานใสแต่คมกริบราovใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นทันทีที่รินลดาเดินก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างสถาปนิกหนุ่มร่างสูงกับโต๊ะเขียนแบบของพิมพ์ชนก ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสไตล์ดีไซเนอร์สาวไฟแรงหยุดยืนนิ่งเคียงข้างรุ่นพี่สาวคนโปรดอย่างจงใจ ไหล่บางเบียดชิดกับร่างโปร่งของพิมพ์ชนกชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน กรณ์ ชายหนุ่มรุ่นพี่ผู้มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่ฉายความระ3อาปนมันไส้อย่างปิดไม่มิด ใครๆ ในบริษัทต่างก็รู้ดีว่ารินลดาคนนี้คือเงาตามตัวของพิมพ์ชนก ยิ่งเวลาที่เขามีท่าทีเข้าใกล้ ‘น้ำแข็งขั้วโลก’ ประจำออฟฟิศทีไร ยัยเด็กแสบคนนี้จะต้องโผล่มาขัดจังหวะด้วยมุกกัดเจ็บๆ แบบนี้ทุกทีสิน่า "อ้าว, น้องริน... พี่แค่จะมาชวนคุณพิมพ์ไปทานกาแฟชั้นล่างเองครับ งานเอกสารมันเครียด พักสายตาสักห้านาทีคงไม่ผิดกติกาอะไรมั้งครับ" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามรักษามาดสุภาพบุรุษเต็มที่ แม้ในใจจะเริ่มคันไม้คันมืออยากจะดีดหน้าผากคนพูดจาขวานผ่าซากตรงหน้าสักทีสองที พิมพ์ชนกที่นั่งนิ่งอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์มาสักพัก เม้มริมฝีปากบางเฉียบเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นฉายแววซับซ้อน เธอลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินลดาที่ยืนบังเธอไว้มิดชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเด็กดื้อลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าหัวใจที่เคยสงบนิ่งให้เต้นรัวระทึกขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งนึกถึงสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่ก่อนที่กรณ์จะเดินเข้ามาขัดจังหวะ พิมพ์ชนกก็ยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มจนต้องแสร้งก้มลงมองเมาส์ในมือ "กาแฟชั้นล่างรสชาติแย่ค่ะ แถมคาเฟอีนก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน สู้กาแฟดริปที่รินชงเองบนโต๊ะไม่ได้หรอก...จริงไหมคะพี่พิมพ์" รินลดาหันขวับไปสบตารุ่นพี่สาว น้ำเสียงที่ใช้เปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นออดอ้อนอเซาะอเซ็นทันทีจนกรณ์ถึงกับกระพริบตาปริบๆ กับความหน้ามึนขั้นสุด "เอ่อ... คือว่า..." พิมพ์ชนกอึกอักเล็กน้อย สมองกำลังประมวลผลว่าจะรับมือนักป่วนประจำตัวอย่างไรดี สายตาดุๆ ปรายมองรินลดาเชิงดุว่าอย่าเล่นใหญ่เกินไปนัก แต่ใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศความนิ่งขรึมของเธอจนหมดสิ้น "เห็นไหมคะ? พี่พิมพ์บอกว่าอยากกินกาแฟที่รินชงมากกว่า เพราะฉะนั้น... เชิญคุณกรณ์ไปเคลียร์คิวงานตรงโน้นเถอะค่ะ ตรงนี้พื้นที่ส่วนตัวของแผนกดีไซน์ ห้ามคนนอกเข้าใกล้" รินลดาตอกกลับหน้าตาย พร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกเชิดหน้าใส่อย่างเหนือกว่า การณ์หัวเราะในลำคออย่างจนปัญญา เขาโบกมือยอมแพ้เบาๆ "โอเคๆ ยอมแพ้แล้วครับ น้องรินนี่หวงพี่พิมพ์ยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีกนะเนี่ย เอาเป็นว่า... เย็นนี้ผมขออนุญาตเลี้ยงข้าวพิมพ์เป็นการไถ่โทษเรื่องโปรเจกต์หน้างานก็แล้วกัน ห้ามปฏิเสธนะครับคุณพิมพ์" ประโยคหลังเขาหันไปส่งยิ้มละลายใจให้สถาปนิกสาว "ไม่ต้องค่ะ! เย็นนี้พี่พิมพ์มีนัด..." "รินพูดแทนฉันไม่ได้ทุกเรื่องหรอกนะรินลดา" พิมพ์ชนกเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ร่างระหงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดกระโปรงทรงแคบเบาๆ ก่อนจะปรายตามองทั้งรุ่นพี่หนุ่มและเด็กดื้อที่ยืนหน้าคว่ำเป็นตูดลิงอยู่ข้างกาย รินลดาหันขวับไปมองหน้าพิมพ์ชนกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจและไม่สบอารมณ์ "พี่พิมพ์! พี่จะไปกินข้าวกับตาบ้านี่เหรอคะ? ไหนบอกว่าจะกลับไปกินสปาเกตตีฝีมือรินที่ห้องไง!" ประโยคหลังเผลอหลุดปากพูดออกมาด้วยความลืมตัว จนกรณ์ถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ พิมพ์ชนกชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำว่า ‘ห้อง’ ที่หลุดออกมาจากปากคนเด็กกว่า เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อนึกถึงห้องพักหมายเลข 402 ที่พวกเธอต้องใช้ชีวิตร่วมกัน ท่าทีเงอะงะและอาการหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของรินลดาในตอนนี้ ช่างน่าหมั่นไส้และน่าเอ็นดูเสียจนเธอแทบจะห้ามมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นไม่ได้ "ฉันยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะไปกินกับคุณกรณ์สองต่อสอง..." พิมพ์ชนกเว้นจังหวะไว้เล็กน้อย ปรายตามองรินลดาที่กำลังจ้องเธอนิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แต่ถ้าเธออยากให้ฉันกลับไปกินสปาเกตตีที่ห้อง... เธอก็ต้องแสดงความจริงใจให้มากกว่านี้นะ... ริน" คำพูดนั้นทิ้งปริศนาชวนใจเต้นรำไว้กลางอากาศ กรณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นธาตุอากาศไร้ตัวตนขึ้นมาดื้อๆ พิมพ์ชนกหันไปยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่หนุ่ม "ขอบคุณสำหรับคำชวนนะคะคุณกรณ์ แต่เย็นนี้ฉันมีธุระส่วนตัวต้องเคลียร์กับ... เด็กดื้อแถวนี้ คงต้องขอตัวก่อนค่ะ" พูดจบ สถาปนิกสาวก็ไม่รอช้า เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะ แล้วคว้าข้อมือเรียวของรินลดาให้เดินตามออกไปจากตรงนั้นทันที ท่าท่าทางเด็ดเดี่ยวและมั่น รินลดาลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอสะบัดหน้าเชิดใส่กรณ์รอบหนึ่งก่อนจะยอมก้าวเดินตามแรงดึงของรุ่นพี่สาวคนโปรดไปแต่โดยดี หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ยิ่งคิดถึงคำพูดและสายตาที่พิมพ์ชนกใช้มองเธอเมื่อครู่... รินลดาก็รู้ The game is on และเธอก็ไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด! ทั้งคู่เดินเลี่ยงมาหลบมุมที่ห้องเก็บเอกสารเก่าท้ายสำนักงาน ซึ่งเป็นมุมอับสายตาและเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าเข้ามาพลุกพล่านในเวลางาน ทันทีที่ประตูปิดลง พิมพ์ชนกก็จัดการดันร่างของรินลดาชิดติดบานประตูทันที มือบางทั้งสองข้างยันกรอบประตูไว้ ล้อมกรอบเด็กดื้อให้อยู่ในอาณัติของเธออย่างรวดเร็ว "โอ๊ะ... พี่พิมพ์!" รินลดาอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกนิดๆ เมื่อจู่ๆ คนที่เป็นฝ่ายตั้งรับมาตลอดกลับเป็นฝ่ายรุกฆาตได้อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ใหญ่ผสมผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวของพิมพ์ชนกทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตานิ่งสนิทที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา ปากร้ายๆ เม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบพร่าต่ำที่ข้างใบหู "ทีหลัง... อย่าทำตัวรุ่มร่ามต่อหน้าคนอื่นอีก รินลดา" "รินไม่ได้รุ่มร่ามสักหน่อย รินแค่ปกป้องสิทธิ์... อุ๊บ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อพิมพ์ชนกไม่ปล่อยให้เธอได้เถียงต่อ เรียวปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาปิดกลีบปากช่างเจรจานั้นอย่างแม่นยำและหนักหน่วง เป็นจูบที่ไม่มีการลังเล เป็นการลงโทษเด็กดื้อที่บังارญอาจประกาศความเป็นเจ้าของเธอต่อหน้าคนอื่นอย่างอุกอาจ รินลดาเบิก Tตาโพลงด้วยความตกใจระคนมึนงง สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะละลายหายไปกับรสจูบแสนหวานปนดุดันนั้น มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของพิมพ์ชนกก็แผดเสียงสั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูในทันที! พิมพ์ชนกผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองใบหน้าแดงก่ำของเด็กตรงหน้า เธอยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาให้อย่างเบามือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "รับโทรศัพท์ก่อนสิ... ดูซิว่าใครโทรมาขัดจังหวะเราอีกแล้ว" พิมพ์ชนกกระซิบเสียงพร่า ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับชื่อที่ปรากฏหรี่ๆ บนหน้าจอ... ชื่อของคนที่พวกเธอทั้งคู่ต่างก็คาดไม่ถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!