หึงแบบเนียนๆ

“รับสิคะ... จะเงียบทำไม หรือว่าสายนี้มันสำคัญกว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตรงนี้” เสียงของพิมพ์ชนกไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันเย็นเยียบเสียจนรินลดาขนลุกซู่ พี่สาวคนสวยที่เมื่อครู่ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ตอนนี้กลับผละออกไปนั่งขัดสมาธิบนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของรินลดาที่ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด รินลดาเหลือบมองชื่อบนหน้าจอ... ‘น้องนิว’ ลูกค้ารุ่นน้องที่เพิ่งคุยงานดีไซน์ร้านอาหารจบไปเมื่อช่วงบ่าย หล่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยความจำยอม “ค่ะ นิว... พี่กำลังติดธุระอยู่ มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?” “พี่รินครับ! พอดีผมลืมไฟล์แปลนห้องน้ำส่วนหน้าไว้ในเครื่องพี่รินน่ะครับ พอดีนิวรีบไปหน่อยเลยลืมสนิทเลย พรุ่งนี้ต้องรีบส่งเจ้าของร้านแล้วด้วย พี่รินพอจะเช็กให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?” เสียงปลายสายดูร้อนรนตามประสาเด็กหนุ่มไฟแรง ทว่าในหูของพิมพ์ชนกที่นั่งอยู่ข้างๆ มันกลับฟังดูเป็นเสียงที่น่ารำคาญที่สุดในโลก รินลดาเหลือบมองพิมพ์ชนกที่เริ่มเบนสายตาไปทางอื่น มือเรียวสวยของพี่สาวคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง “ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ดูให้ แล้วจะส่งให้ในไลน์กลุ่มนะ แค่นี้นะคะ” รินกดวางสายแล้วถอนหายใจยาว พลางหันไปมองรูมเมตสาวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นก้อนหินไปเสียแล้ว รินลดาขยับเข้าไปใกล้จงใจให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอไปแตะจมูกอีกฝ่าย “หึงหรือเปล่าคะ?” พิมพ์ชนกแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมตวัดกลับมามองทันที “หึง? รินเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าพี่จะหึงเด็กน้อยที่ยังติดนิสัยสะเพร่าแบบนั้น? พี่แค่รำคาญคนที่ชอบมาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนก็เท่านั้น” “เหรอคะ...” รินลดาแสร้งลากเสียงยาว นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากของอีกฝ่ายออกอย่างถือวิสาสะ “แต่ตอนที่นิวโทรมา พี่พิมพ์ดูเหมือนคนอยากจะโยนโทรศัพท์รินทิ้งออกไปนอกหน้าต่างเลยนะ แล้วที่บอกว่ารำคาญน่ะ... รำคาญที่เขาโทรมา หรือรำคาญที่เขามีงานต้องมาคุยกับพี่กันแน่?” “อย่ามาทำเป็นรู้ดี” พิมพ์ชนกขยับตัวหนี ทว่ารินลดากลับคว้าข้อมือเอาไว้ได้ทัน “วันหลังถ้าพี่พิมพ์ไม่ชอบ ก็บอกตรงๆ สิคะ ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนี้เลย” รินลดาเอ่ยพลางยิ้มมุมปาก ความรู้สึกสนุกที่ได้เห็นคนเย็นชาหลุดมาดนิ่งๆ เริ่มกลายเป็นความรู้สึกที่ทำให้ใจสั่นเสียเอง ทว่าเหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อเสียงกริ่งหน้าห้องพักดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว “ดึกขนาดนี้ ใครมา?” รินลดาขยับลงจากโซฟาด้วยความสงสัย เดินตรงไปที่ประตูแล้วส่องผ่านตาแมว ทันทีที่เห็นภาพด้านนอก เธอก็ชะงักไปครู่ใหญ่ พิมพ์ชนกที่เดินตามมาข้างหลังเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ “ใคร?” รินลดาไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับหันมามองหน้าพิมพ์ชนกด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบาย มือสั่นเทาเอื้อมไปปลดล็อกประตู พิมพ์ชนกเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่คุ้นตามายืนรออยู่หน้าห้อง “กรณ์? คุณมาที่นี่ได้ยังไง!” พิมพ์ชนกอุทานด้วยความตกใจ กรณ์ยิ้มบางๆ มือหนึ่งถือถุงขนมหวานร้านดังที่พิมพ์ชนกชอบกิน สายตาของเขาจดจ้องที่พิมพ์ชนกราวกับไม่ได้ยินคำถาม “ผมเห็นคุณพิมพ์โพสต์รูปว่าวันนี้เหนื่อยๆ เลยแวะมาหาครับ... หวังว่าผมจะไม่มาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะ?” เขาเหลือบมองไปที่รินลดาที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้างหลัง พิมพ์ชนกชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสบตารินลดาที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด “ริน... คือพี่...” “ไม่เป็นไรค่ะพี่พิมพ์” รินลดาแทรกขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย “ดูเหมือนจะมีคนสำคัญกว่ารินมาหาถึงที่นี่แล้ว งั้นคืนนี้รินขอตัวไปนอนก่อนนะคะ เชิญพี่พิมพ์รับแขกตามสบายเลยค่ะ” รินลดาหมุนตัวเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปทันที ทิ้งให้พิมพ์ชนกยืนอึ้งอยู่หน้าห้องกับกรณ์ พิมพ์ชนกกำมือแน่น เธอกำลังจะก้าวตามรินลดาไป ทว่ากรณ์กลับเอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้เบาๆ “คุณพิมพ์ครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย... เกี่ยวกับโปรเจกต์ที่เราคุยกันค้างไว้” พิมพ์ชนกหันมามองห้องนอนของรินลดาที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมามองกรณ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและไฟแห่งความหึงหวงที่เพิ่งจุดติดในใจรินลดาเมื่อครู่... ซึ่งตอนนี้มันกำลังลามมาเผาใจของเธอเองจนร้อนรุ่ม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายและน่ารักของยัยตัวร้ายกับคุณพี่สาวคนโปรดนะคะ!