แผลในใจ

“พี่ขอโทษที่มาดึกนะพิมพ์... แต่พี่ทนไม่ได้จริงๆ ที่รู้ว่ามีคนบางคนพยายามจะก้าวเข้ามาในพื้นที่ของพี่... เรามาคุยเรื่องงานแต่งงานของเราให้ชัดเจนกันเถอะ” ประโยคสุดท้ายของกรณ์จากค่ำคืนก่อนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินลดา ราวกับหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกโดยที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดจึงต้องเก็บเอาคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นมาใส่ใจ ห้องนั่งเล่นในยามวิกาลที่ควรจะเงียบสงบ กลับอวลไปด้วยบรรยากาศอันหนักอึ้ง หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน รินลดายังไม่ได้พูดคุยกับพิมพ์ชนกอย่างจริงจังเลยสักครั้ง รูมเมตสาวรุ่นพี่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องทำงานส่วนตัวตั้งแต่เช้า เสียงพิมพ์ดีดและเสียงถอนหายใจยาวๆ ดังลอดออกมาเป็นระยะ จนคนฟังข้างนอกอย่างเธอนึกหงุดหงิดปนความกังวลที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ รินลดาถอนหายใจเบาๆ มือบางถือแก้วกาแฟอุ่นจัดเดินผ่านหน้าห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบตามประสาดีไซเนอร์สาวผู้ช่างสังเกตอดเหลือบมองเข้าไปไม่ได้ และภาพที่เห็นก็ทำให้ฝ่ามือที่ประคองแก้วกาแฟถึงกับชะงักค้าง พิมพ์ชนกไม่ได้กำลังพิมพ์งานอย่างเคร่งเครียดเช่นเคย... ร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยตามแรงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ แฟนเพจและเอกสารแบบแปลนกระจัดกระจายเกลื่อนโต๊ะ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดอีเมลปฏิเสธจากลูกค้ารายใหญ่ที่ร่วมงานกันมานานขึ้นหรา ตัวอักษรสีแดงแจ้งยกเลิกโปรเจกต์มูลค่ามหาศาลปรากฏเด่นชัด บ่งบอกถึงวิกฤตครั้งใหญ่ที่สถาปัตยกรรมหญิงมือหนึ่งต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง ภาพของ ‘น้ำแข็งขั้วโลก’ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ผู้มีรอยยิ้มเยียบเย็นและสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกำลังนั่งร้องไห้เงียบๆ อย่างไร้ทางสู้ กลางดึกที่เงียบงันเช่นนี้... ช่างเป็นภาพที่กระชากใจรินลดาจนยวบยาบ ความหมั่นไส้ ความถือดี และกำแพงความเกลียดชังที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง พังทลายลงในวินาทีนั้นอย่างไม่เป็นท่า รินลดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไปอย่างไร้เหตุผล ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอไม่ชอบเลย... ไม่ชอบเวลาที่ผู้หญิงคนนี้ต้องแตกสลายโดยไม่มีใครยืนเคียงข้าง “ร้องไห้เป็นด้วยเหรอคะ นึกว่าต่อมน้ำตาบอดสนิทไปตั้งแต่เกิดเสียอีก” น้ำเสียงที่พยายามดัดให้ราบเรียบและติดจะกวนประสาทดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นเกราะป้องกันความอ่อนแอที่รินลดาสวมทับไว้อย่างเคยชิน พิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัว รีบใช้หลังมือปาดน้ำตาบนแก้มเนียนลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผู้บุกรุกด้วยแววตาแดงก่ำที่พยายามปรับให้กลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณ “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา... ออกไปซะริน” พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยจนกลบเกลื่อนไม่มิด รินลดาไม่ถอยหนยแต่อย่างใด เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ วางแก้วกาแฟอุ่นๆ ลงบนโต๊ะทำงานข้างกองกระดาษร่างแบบ โดยไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกแกแกแกมระแวดระวังของอีกฝ่าย “กาแฟค่ะ ดื่มซะ ตาบวมเป็นกระต่ายตื่นตูมแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ลูกค้ารายอื่นเห็นเข้า จะหาว่าบริษัทสถาปนิกชื่อดังมีผู้บริหารสติแตกเอาได้นะคะ” “ฉันไม่ได้สติแตก!” พิมพ์ชนกขึ้นเสียงใส่ทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองรินลดาอย่างเอาเรื่อง แม้ขอบตาจะยังแดงช้ำและมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ก็ตามที “เรื่องของฉัน... มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมาใส่ใจ กลับห้องไปนอนไป!” “ปากเก่งจังนะคะ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังนั่งน้ำตานองหน้าคาโต๊ะอยู่หยกๆ” รินลดาแค่นหัวเราะเบาๆ ทว่าแววตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของรุ่นพี่สาว “โปรเจกต์ล่มเหรอคะ? หรือว่าเรื่องที่กรณ์มาหาเมื่อคืน... หรือว่าทั้งสองอย่างรวมกัน?” พิมพ์ชนกชะงัก ดวงตาสีเข้มไหววูบไปชั่วขณะ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว ราวกับถูกจี้เข้าที่แผลสดที่กำลังเลือดไหลซึม “เธอกำลังสมเพชฉันใช่ไหมรินลดา?” พิมพ์ชนกเค้นเสียงถาม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าสงสาร “ใช่... ฉันกำลังแย่ บริษัทกำลังแย่ ฉันถูกยกเลิกสัญญาเพราะมีคนจงใจเล่นตอดข้างหลัง และผู้ชายคนนั้น... ก็พยายามจะเข้ามาบงการชีวิตฉันเพื่อแลกกับการช่วยเหลือ... พอใจเธอยังล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่งรินลดาpoweredรู้สึกเหมือนถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่โกรธพิมพ์ชนก... แต่โกรธไอ้สารเลวที่กล้าใช้วิธีสกปรกมารังแกผู้หญิงคนนี้ต่างหาก “พี่พิมพ์... เป็นคนโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” คำถามนั้นทำให้พิมพ์ชนกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รินลดาเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนหลังมือของพิมพ์ชนกที่วางเกร็งอยู่บนโต๊ะเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้อีกฝ่ายสะท้านเฮือก พิมพ์ชนกตั้งท่าจะชักมือกลับ แต่รินลดาออกแรงบีบกระชับไว้แน่นขึ้น สายตาที่ประสานกันนิ่งสนิทเต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง “ถ้าเหนื่อยนัก ก็หยุดร้องไห้แล้วฟังนะคะ” รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความแสบซ่าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นลุ่มลึกที่แผ่ซ่านออกมาจากหัวใจ “ถึงเราจะไม่ค่อยถูกกัน ถึงปากพี่จะน่ารำคาญ และเราจะตีกันทุกครั้งที่หายใจเข้าออก... แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ารินจะยืนดูคนข้างห้องถูกรังแกโดยไม่ทำอะไรหรอกนะคะ” พิมพ์ชนกนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นเยียบกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ยามที่สบเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยของรินลดาที่ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงราบคาบ “เธอ... พูดจริงเหรอ?” พิมพ์ชนกกระซิบถามเสียงสั่น ความเปราะบางที่พยายามซ่อนเร้นมาเนิ่นนานพรั่งพรูออกมาในวินาทีนี้ “รินไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้ค่ะ” รินลดาแย้มรอยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่ทั้งคู่เคยรู้จักกันมา “ปัญหามีไว้แก้ค่ะ ไม่ได้มีไว้ให้มานั่งร้องไห้ฟูมฟาย... เอกสารพวกนี้ เดี๋ยวรินช่วยดูให้เอง ส่วนไอ้กรณ์อะไรนั่น... เดี๋ยวเราค่อยหาทางจัดการมันพร้อมกัน” พิมพ์ชนกมองหน้าหญิงสาวรุ่นน้อง น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับเอ่อคลอขึ้นมาอีกรอบด้วยความรู้สึกตื้นตันที่อัดแน่นจนจุกอก มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นหมายจะแตะแก้วตาของรินลดาเพื่อซ่อนความรู้สึกไหว ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันนั้นเอง... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นแหลมสูงทำลายความเงียบในยามวิกาลอย่างกะทันหัน รินลดาและพิมพ์ชนกสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันทันที พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ “ดึกป่านนี้ใครมา...?” รินลดาหรี่ตามองไปทางประตูห้องด้วยสัญชาตญาณอันตรายบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปแอบมองผ่านช่องตาแมวของประตูห้องชุด ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่ยืนอยู่ด้านนอก ร่างสูงของกรณ์ยืนยิ้มกริ่มอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ และประโยคที่กระซิบผ่านหน้าประตูเข้ามาเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในความรู้สึกของคนฟัง “พี่รู้ว่าพิมพ์ยังไม่นอนหรอกนะ... เปิดประตูให้พี่เถอะคนสวย เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและแวะมาเติมพลังใจให้เดซี่ดอกนี้เสมอนะคะ