ยัยเด็กดื้อ

“แก... ฉันจะบอกว่า ยัยมนุษย์น้ำแข็งขั้วโลกเนี่ย นอกจากหน้าตาจะบึ้งตึงเป็นตูดทอดปลาทูแล้ว เรื่องมากยังยืนหนึ่งเลยนะแก! คิดดูสิ แค่ฉันวางแก้วกาแฟผิดองศานิดเดียว นางก็เทศนายาวเป็นหางว่าวแถมทำสายตาพิฆาตใส่ฉันอีก นี่ถ้าไม่ติดว่าค่าเช่าห้องมันหารสองแล้วฉันสู้ราคาไม่ไหว ฉันย้ายสำมะโนครัวหนีไปนอนใต้ทางด่วนนานแล้วยัยมิน!” ประโยคยาวเหยียดที่พั่งพรูออกมาด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจของรินลดา ถูกส่งผ่านโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู โดยที่เจ้าตัวลืมสังเกตสิ่งรอบตัวไปเสียสนิท ว่าบานประตูห้องนอนที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลكแง้มไว้ตั้งแต่วินาทีไหนก็ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากปลายสายของมินาเพื่อนสนิทดังลอดออกมาเบาๆ “เบาเสียงหน่อยเถอะแก เดี๋ยวคุณสถาปนิกสุดเนี้ยบของแกก็มาได้ยินเข้าหรอก ขืนหูดีได้ยินขึ้นมา ฉันว่าแกได้นอนนอกห้องสมใจแน่” “กลัวที่ไหนเล่า ยัยนั่นก็เก่งแต่ทำหน้าดุใส่ฉันลับหลังนั่นแหละ ตัวจริงน่ะเหรอ... ฮึ! หยิ่งสะบัดตามประสาคนสวยใจร้ายนั่นแหละแก” “อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมเบาๆ ที่ดังขึ้นราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ทำเอารินลดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามราวกับกลองเพล ร่างบางดีดตัวผงะถอยหลังจนสะโพกไปกระแทกกับมุมโต๊ะทำงานเสียงดังโครม สมาร์ทโฟนในมือแทบจะหล่นลงไปกระแทกพื้น ดีที่ไหวพริบยังพอมีจึงคว้าไว้ได้ทัน และเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียง... รินลดาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พิมพ์ชนกยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตาคู่นั้นกลับคมกริบราศีกินขาด รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้แปลว่ากำลังอารมณ์ดี แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับเรดโค้ดที่รินลดารู้ซึ้งถึงพิษสงดี “อะ... พี่พิมพ์...” รินลดาเสียงสั่นพร่าโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกส่งไปให้แบบเก้ๆ กังๆ “มา... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย ไหนบอกว่าไปประชุมกับลูกค้าไงคะ” “เพิ่งมาถึงค่ะ... และก็เพิ่งได้ยินประโยคที่ว่า *‘ยัยมนุษย์น้ำแข็งขั้วโลก หน้าตาบึ้งตind as ตูดทอดปลาทู’* พอดีเป๊ะเลยด้วย” พิมพ์ชนกทวนคำพูดของเธอทีละคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นยะเยือกจนคนฟังอยากจะมุดแผ่นดินหนี “แหะๆ หูฝาดมั้งคะพี่พิมพ์ สงสัยคลื่นโทรศัพท์มันรบกวน เสียงมันเพี้ยนค่ะ ยัยมินมันเสียงแหลมแบบนี้แหละ บ๊ายบายนะแก แบตหมดพอดี!” รินลดาทำเป็นกดตัดสายโทรศัพท์ฉับพลันทันที ก่อนจะรีบซ่อนมือถือไว้ข้างหลัง ทำตัวลีบเล็กราวกระต่ายน้อยที่หลงเข้ามาในดงเสือ พิมพ์ชนกปรายตามองท่าทางลนลานนั้นด้วยหางตา ร่างเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างช้าๆ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้คนที่ยืนหลังชนกำแพงได้แต่หายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เอกลักษณ์เฉพาะตัวของสถาปนิกสาวลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงเกินความจำเป็นเสียทุกที “คุยสนุกปากดีนี่คะ รินลดา” พิมพ์ชนกหยุดยืนตรงหน้าเด็กสาว ห่างกันเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสวยคมกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง “ไหนๆ ก็ว่างพูดลับหลังพี่ซะยาวเหยียด แสดงว่าพลังงานคงเหลือเฟือสินะคะ” “เอ่อ... รินลดาหมายถึง... ชื่นชมค่ะ ชื่นชมในความเป๊ะปังของพี่ต่างหาก ภาษาวัยรุ่นเขาก็พูดกันแบบนี้แหละค่ะ ยัยมินสอนมา” รินลดาหาทางเอาตัวรอดอย่างลื่นไหล สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัว “เหรอคะ งั้นเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณน้องรินลดาอุตส่าห์ ‘ชื่นชม’ พี่ซะขนาดนี้ พี่ก็มีโปรเจกต์พิเศษให้ทำเป็นการแสดงความขอบคุณเหมือนกัน” พิมพ์ชนกยMิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะผายมือไปยังกองงานบ้านที่กองสุมอยู่มุมห้อง ทั้งตระกร้าผ้ากองโตที่รอการซักรีด พื้นห้องที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะจากการไม่ได้ทำความสะอาดมาสามวัน และระเบียงห้องที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นควันจากตึกข้างเคียง รินลดาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “นี่พี่พิมพ์! จะใช้งานทาสกันเหรอคะ นี่มันไม่ใช่หน้าที่รินนะ!” “หน้าที่คนทำผิดค่ะ... และถ้ายังเถียงอีก พี่จะเพิ่มคิวล้างห้องน้ำขัดซอกกระเบื้องด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำสูตรเข้มข้นเข้าไปอีกหนึ่งรายการ... เลือกเอาค่ะว่าจะเงียบแล้วไปหยิบไม้ถูพื้น หรือจะเถียงต่อแล้วรับเหมาหมดนี่คนเดียว” น้ำเสียงเฉียบขาดและสายตาที่กดดันจนไม่กล้าต่อรอง ทำให้รินลดาต้องยอมจำนนด้วยความคับแค้นใจ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยค้อนขวับใส่ร่างสูงอย่างหมั่นไส้ที่สุด “ยัย... ยัยเผด็จการเอ๊ย! ฝากไว้ก่อนเถอะค่ะ!” รินลดาบ่นพึมพำลอดไรฟัน เดินกระแทกระทั้นเท้าตึงตังไปหยิบไม้ถูพื้นด้วยความจำยอม พิมพ์ชนกยืนมองภาพเด็กดื้อที่กำลังหน้ามุ่ยงอแงแต่ก็ยอมก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านตามคำสั่งด้วยรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่บนใบหน้าสวย ความเหนื่อยล้าจากการประชุมมาทั้งวันมลายหายไปในพริบตาเมื่อได้แกล้งเด็กปากเก่งคนนี้ให้สงบปากสงบคำลงได้บ้าง เวลาผ่านไปนับชั่วโมง รินลดาลากสังขารที่แทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ มาทรุดตัวลงนั่งแปะบนโซฟาห้องนั่งเล่นด้วยความเหนื่อยหอบ เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าสวยจนเส้นผมเปียกลู่แนบแก้ม งานบ้านยกเซตที่พิมพ์ชนกสั่ง ทำเอาพลังชีวิตของดีไซเนอร์สาวหมดเกลี้ยงไม่เหลือหลอ พิมพ์ชนกเดินถือแก้วน้ำเย็นเฉียบเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ร่างเพิ่งย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดซับเหงื่อที่หน้าผากให้ด้วยความเบามืออย่างไม่ทันตั้งตัว รินลดาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อสัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของอีกฝ่ายแตะโดนผิวแก้ม ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาคู่สวยที่เวลานี้ไม่ได้มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนและประกายระยิบระยับที่ซ่อนความคลั่งรักไว้เต็มเปี่ยม “เหนื่อยไหมคะ... ยัยเด็กดื้อ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามแผ่วเบา ชิดใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อของคนฟัง รินลดากลืนน้ำลายเหนียวหนืด หัวใจเต้นรำทำเพลงจนควบคุมไม่ได้ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ปากที่เคยเก่งกาจกลับหนักอึ้งพูดไม่ออกสักคำ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นไม่เป็นส่ำและใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าไปใกล้กันเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันนั้นเอง... กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ พิมพ์ชนกขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ส่วนรินลดาสะดุ้งเฮือกผละตัวออกห่างทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู พิมพ์ชนกถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง ทว่าทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก ร่างสูงก็ต้องชะงักค้างเมื่อเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาลที่ยืนส่งยิ้มพิมใจอยู่หน้าห้อง “อ้าว... พี่กรณ์เองเหรอคะ มาทำอะไรที่นี่ดึกดื่นแบบนี้คะเนี่ย” รินลดาที่เดินตามหลังมาเพื่อดูว่าใครคือก้างชิ้นโตที่กล้ามาขัดจังหวะ เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้อง ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนแปลกใจไม่แพ้กัน... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาเติมพลังใจให้เดซี่นะคะ ตอนหน้าเตรียมพบกับความแซ่บพุ่งทะยานที่รับรองว่าฟินจนหมอนขาดแน่นอนค่ะ! 💕