วันเกิดพี่พิมพ์

"ถ้าพี่พิมพ์ยังทำหน้าเป็นน้ำแข็งแห้งแบบนี้อีกวินาทีเดียว รินจะถือว่าเค้กก้อนนี้ไร้ความหมายแล้วนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้อง Lovely Room แสงไฟจากเทียนเล่มเดียวบนเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มส่องกระทบใบหน้าคมสวยของสถาปนิกสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเย็นชา พิมพ์ชนกปรายตามองเค้กที่รินลดาตั้งใจบรรจงทำด้วยตัวเองตั้งแต่ตีสี่ ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับดีไซเนอร์สาวรุ่นน้องที่ยืนกอดอกรอฟังคำชมด้วยสีหน้าท้าทาย "ไร้ความหมายตั้งแต่เธอเลือกใส่ช็อกโกแลตเยอะขนาดนี้แล้ว รินก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบทานหวานเลี่ยน" พิมพ์ชนกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ประกายในแววตานั้นกลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของคนเด็กกว่า พิมพ์ชนกก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้ให้กับแผนการบางอย่างที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า "อ้าว! นี่รินอุตส่าห์ลดน้ำตาลลงครึ่งหนึ่งเพื่อสุขภาพของคนแก่... อุ๊ย! หมายถึงเพื่อพี่พิมพ์คนสวยต่างหากล่ะคะ" รินลดาแกล้งทำเป็นยกมือปิดปาก รอยยิ้มซุกซนฉายชัดในความมืด "อีกอย่าง วันเกิดปีนี้ของพี่พิมพ์ มีแค่รินคนเดียวที่จำได้แถมยังลงทุนทำเซอร์ไพรส์ให้ถึงห้อง พี่พิมพ์ควรจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลริน ไม่ใช่มานั่งติโน่นตานี่แบบนี้นะคะ" พิมพ์ชนกถอนหายใจเบาๆ เปลวเทียนสั่นไหวตามแรงลมจากการถอนหายใจนั้น หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเธอลอยวนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่คุ้นเคย รินลดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อร่างเพรียวบางของรุ่นพี่สาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างระหว่างพวกเธอเริ่มแคบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ "ใครบอกว่ามีแค่เธอคนเดียวที่จำได้..." พิมพ์ชนกพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินลดา "เมื่อเช้ากรณ์เพิ่งโทรมาอวยพร แถมยังส่งกระเช้าดอกไม้ช่อใหญ่มาไว้ที่ล็อบบี้คอนโดด้วยซ้ำ" เพล้ง! ความรู้สึกบางอย่างในอกของรินลดาคล้ายกับมีแก้วแตกละเอียด แม้สีหน้าจะยังคงความเชิดหยิ่งและรอยยิ้มเย้าหยอกไว้ได้ แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้เริ่มเย็นเฉียบ คุณกรณ์... รุ่นพี่หนุ่มที่ขยันขายขนมจีบพิมพ์ชนกไม่เว้นแต่ละวัน หนุ่มนักเรียนนอกโปรไฟล์เลิศเลอคนนั้นกำลังกลายเป็นหนามยอกอกที่รินลดาเกลียดชังเสียเหลือเกิน "อ๋อ... รุ่นพี่กรณ์ผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนั้นสินะคะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบนเรียวปากบางเฉียบเคลือบด้วยความประชดประชัน "ถ้าเขาดีและน่าประทับใจขนาดนั้น ทำไมพี่พิมพ์ถึงไม่ลงไปเป่าเค้กกับเขาล่ะคะ จะมานั่งทนดูเค้กฝีมือเด็กกะโปโลอย่างรินทำไม" บรรยากาศในห้อง Lovely Room ที่เคยอบอวลด้วยความหวานชื่นพลيارเปลี่ยนเป็นคุกรุ่นในพริบตา ความซึนของพิมพ์ชนกปะทะเข้ากับความพยศของรินลดาอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีที่พุ่งพล่านจนน่ากลัวทำให้ห้องแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น พิมพ์ชนกมองท่าทีงอนฟึดฟัดของรุ่นน้องด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มุมปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก เธอยอมรับว่าจงใจพูดชื่อนั้นออกไปเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า และเธอก็ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ อาการหึงหวงแบบเด็กๆ ที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้คำพูดจิกกัด มันช่างน่าหมั่นไส้และน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน "หึงเหรอคะ?" พิมพ์ชนกแกล้งก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด จนรินลดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับไม้เนื้อเย็น แต่วินาทีนี้ความเย็นของชั้นหนังสือเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากร่างระหงของคนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ "ใครหึงคะ? รินไม่ได้... อื้อ!" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้เถียงจบ พิมพ์ชนกก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นคำแก้ตัวนั้นด้วยเรียวปากนุ่มนวล สัมผัสที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด กลิ่นวานิลลาจางๆ จากเค้กผสมกับกลิ่นกายหอมละมุนของพิมพ์ชนกมึนเมาจนแทบตั้งสติไม่ไหว มันไม่ใช่แค่การแตะริมฝีปากเพื่อหยอกเย้า พิมพ์ชนกจู่โจมด้วยความลึกซึ้งและเรียกร้อง ปลายลิ้นร้อนล้ำแทรกผ่านริมฝีปากที่เผยอค้างด้วยความคาดไม่ถึง กวาดต้อนความหวานและสติสัมปชัญญะของรินลดาให้กระเจิงไปในชั่วพริบตา มือเรียวสวยข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าของรุ่นน้องไว้มั่น ไม่ยอมให้หลบหนีไปไหน ขณะที่อีกข้างโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด รินลเบิกตากว้างก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสเอาแต่ใจที่เธอโหยหามาตลอด ร่างกายอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของสถาปนิกสาว มือเล็กเลื่อนขึ้นกำเสื้อเชิร์ตสีขาวของพิมพ์ชนกแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเคืองเรื่อง ‘กรณ์’ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เนิ่นนานกว่าพิมพ์ชนกจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยหยาดน้ำใสและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน เธอมองริมฝีปากบวมเจ่อของรินลดาที่หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความพึงพอใจ "พี่ไม่ได้สนใจใครนอกจากเด็กดื้อแถวนี้หรอกค่ะ..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก "สุขสันต์วันเกิดปีนี้ของพี่ ที่มีค่าที่สุดก็คือเค้กช็อกโกแลตเลี่ยนๆ ก้อนนี้... และคนทำที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงนี้นี่แหละ" รินลดาหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เม้มปากแน่นด้วยความเขินอายจนพูดไม่ออก ได้แต่ค้อนวงใหญ่ใส่คนโตกว่าที่ตอนนี้ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ "ปากหวานนะคะ... ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวรินจะเอาคืนให้สาสมเลย" รินลดาพยายามดึงเสียงให้แข็งเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน "ยินดีให้เอาคืนเสมอค่ะ..." พิมพ์ชนกหัวسเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจูบซ้ำอีกรอบให้หายหมั่นเขี้ยว ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกมาจากด้านนอก "พิมพ์ครับ อยู่ข้างในหรือเปล่า? ผมกรณ์เองนะ พอดีผมแวะเอาของขวัญวันเกิดมาให้ถึงหน้าห้องเลย..." รินลดาและพิมพ์ชนกแข็งค้างไปพร้อมกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของสถาปนิกสาวหายวับไปกับตา ขณะที่ดวงตาคู่สวยของรินลดาหรี่แคบลงทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งกลับมาเป็นเท่าตัว แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - ดอกเดซี่ริมทาง