ทักษะที่ถูกลบไป

"แถแถwไม่ขึ้นหรอกครับ เอริส ข้อมูลดิบตรงหน้าฟ้องชัดเจนว่าค่าความเข้ากันได้ของระบบศูนย์กลางร่วงลงสู่จุดวิกฤตแล้ว" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบ ราวกับแพทย์สนามที่กำลังอ่านใบชันสูตรพลิกศพของคนไข้ที่ไม่มีวันฟื้นคืนชีพ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนพื้นผิวโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนกับดวงตาคู่คม ซึ่งฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง แสงไฟนีออนสลัวจากห้องควบคุมใต้ดินของมหานครร้างสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะกระแสไฟฟ้าที่ใกล้หมดอายุขัย ภายในห้องนิรภัยขนาดกว้างที่เต็มไปด้วยซากสายเคเบิลระโยงระยางและเศษเหล็กขึ้นสนิม บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงผสานกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากแผงวงจรที่ไหม้เกรียมอบอวลไปทั่ว เอริส—AI สาวในร่างภาพฉายโฮโลแกรมสวมชุดคลุมนักวิชาการล้ำยุค เอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีอำพันกะพริบถี่เพื่อประมวลผลข้อมูล เธอไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวต่อความตายหรือความพินาศ แต่ความไร้เดียงสาทางอารมณ์ของเธอกลับทำให้คำพูดออกมาราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ผู้สร้างเรย์คะ คำว่า 'แถ' เป็นศัพท์สแลงที่มีความหมายเชิงลบในการสื่อสารมนุษย์ แต่ถ้าอ้างอิงจากสถานการณ์ปัจจุบัน การที่ท่านพยายามใช้ทักษะ [คำสั่งสมบูรณ์แบบระดับศูนย์] ในสถานะที่พละกำลังเหลือเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จัดอยู่ในหมวดหมู่พฤติกรรมที่ไร้เหตุผลเช่นกันค่ะ" เรย์ถอนหายใจยาว แววตาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อความทรงจำสีเลือดของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนแวบเข้ามาในหัว—ภาพเพื่อนร่วมทีมที่สลายกลายเป็นละอองข้อมูลต่อหน้าต่อตาเพราะเขาคำนวณความเสี่ยงพลาดไปเพียงเศษเสี้ยววินาที ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจไม่เคยจางหาย แต่มันถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นความเยือกเย็นในเวลาต่อมา "ความไร้เหตุผลบางครั้งก็เป็นตัวแปรเดียวที่เรามีครับ เอริส... ว่าแต่ นายท่านคนเก่าของระบบนี้ทิ้งอะไรไว้ให้เราดูต่างหน้ากันแน่นะ" เรย์ปัดมือกลางอากาศเพื่อเรียกหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมาตรวจสอบตามขั้นตอนมาตรฐานการเอาชีวิตรอด แต่ทว่า นิ้วของเขาต้องหยุดชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่หน้าต่างข้อมูลคุ้นเคย แต่มันคือความว่างเปล่าสีเทาหม่น *ติ๊ด... ติ๊ด... [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตในโครงสร้างฐานข้อมูล]* *[- ระบบได้ทำการลบถาวร: ทักษะติดตัว 'เนตรวิเคราะห์กลยุทธ์' (Strategic Analyst Eye) เนื่องจากความขัดแย้งกับสถาปัตยกรรมหลักของโลกใหม่]* *[- ระบบได้ทำการลบถาวร: ทักษะแอคทีฟ 'คำสั่งสมบูรณ์แบบระดับศูนย์' (Absolute Command) เนื่องจากละเมิดกฎความสมดุลของระบบ]* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์เก่าที่ดังฮือเป็นระยะ เรย์จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าบนหน้าจอโฮโลแกรมที่เคยเป็นที่ตั้งของทักษะทำมาหากิน ซึ่งหล่อเลี้ยงการเอาชีวิตรอดของเขามาตลอดหลายร้อยชั่วโมงในโลกเกมเสมือนจริงแห่งนี้ ทักษะที่เปรียบเสมือนแขนขาและสมองสำรอง... ถูกลบหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตาเดียว "0.4 วินาที..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากของเรย์ "คะ? ท่านกำลังคำนวณอะไรหรือคะ ผู้สร้างเรย์" เอริสขยับเข้ามาใกล้ ร่างโฮโลแกรมโปร่งแสงทะลุผ่านกองเอกสารเก่า "อัตราการรอดชีวิตของฉันในด่านถัดไป... หากปราศจาก 'เนตรวิเคราะห์กลยุทธ์' มันร่วงลงจากแปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์ เหลือไม่ถึงศูนย์จุดสี่เปอร์เซ็นต์แล้วล่ะครับ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง แต่มันเต็มไปด้วยประกายความท้าทายในดวงตาคมกริบ "น่าสนใจดีนี่... ระบบคิดจะตัดมือตัดเท้าฉันทิ้ง เพื่อบังคับให้เล่นเกมในโหมดที่ยากขึ้นสินะครับ" เอริสเอียงคอมองด้วยความฉงน "การสูญเสียทักษะหลัก 92% ของตัวละคร มักนำไปสู่ผลลัพธ์เดียวในสถิติของเกมร้อยละ 99.8 คือการ 'เสียชีวิตถาวร' ค่ะ ท่านเรย์ควรตื่นตระหนกและแสดงอาการหัวใจเต้นเร็วผิดปกติในสถานการณ์นี้นะคะ ตามตำราจิตวิทยาที่ฉันเพิ่งสแกนอ่านเมื่อสัปดาห์ก่อน" "ตำราไม่ได้สอนหรอกครับเอริส ว่ามนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยทักษะติดตัวในหน้าต่างสถานะเสมอไป" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลมเบาๆ จากช่องระบายอากาศ เขาหยิบมีดสั้นพกพาขึ้นมาพลิกดูคมมีดที่เริ่มทื่อ "ในเมื่อระบบริบทักษะการมองเห็นอนาคตและความเหนือกว่าทางข้อมูลไปแล้ว... เราก็แค่ต้องสร้าง 'กลยุทธ์ใหม่' ขึ้นมาจากความมืดนี่แหละครับ" "สร้างใหม่? จากความว่างเปล่าเนี่ยนะคะ?" เอริสขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ กลไกการคำนวณในหัวของเธอรันโค้ดรัวเร็วแต่ไม่พบความเป็นไปได้ "ถูกต้องครับ" เรย์ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เอริสรู้สึกถึงคลื่นความร้อนแปลกประหลาดที่ระบบของเธอไม่สามารถจำแนกประเภทได้ "ในเมื่อเรามองไม่เห็นจุดอ่อนของศัตรูผ่านหน้าต่างระบบ เราก็ใช้สองตาคู่นี้สังเกตพฤติกรรมดิบๆ ของพวกมันแทน ในเมื่อเราออกคำสั่งบังคับไม่ได้ เราก็ใช้จิตวิทยาและการจัดวางหมากบนพื้นที่จริงเอาสิครับ" เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง มหรกรรมการรื้อถอนและประกอบชิ้นส่วนในหัวเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่มีระบบช่วยเหลือ คลื่นสมองของอัจฉริยะนักวางแผนก็ยังคงทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์เมน프레임 "เอริส ดึงแผนผังโครงสร้างชั้นใต้ดินทั้งหมดที่เหลืออยู่มาให้ผม ดูทางเดินท่อระบายอากาศ ทิศทางลม และจุดอับสายตาของเซนเซอร์ตรวจจับทั้งหมด เราจะใช้เวลาสามสิบนาทีนี้ออกแบบกับดักที่ไม่พึ่งพาระบบสักชิ้นเดียว" เอริสจ้องมองแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของชายหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบที่ไม่มีร่องรอยของความสิ้นหวังแม้แต่น้อย มันส่องประกายสว่างวาบยิ่งกว่าแสงไฟนีออนใดๆ ในห้องนี้ เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มบางเบาจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของภาพโฮโลแกรม "รับทราบค่ะ... ผู้สร้างเรย์ ดิฉันจะเปิดสิทธิ์เข้าถึงฮาร์ดแวร์พื้นฐานทั้งหมดให้ท่านเดี๋ยวนี้ค่ะ" ทว่า ในขณะที่นิ้วของเอริสกำลังจะแตะลงบนชุดคำสั่งอนุมัติ เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำและน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน สีของแสงไฟฉุกเฉินเปลี่ยนจากสีฟ้าครามกลายเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว *ครืนนนมมม—!* พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์ด้านล่าง เสียงคำรามทุต่ำและทรงพลังดังสะท้อนก้องผ่านผนังเหล็กหนาเข้ามาถึงด้านใน *ติ๊ด... ติ๊ด... [คำเตือนขั้นสูงสุด: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ 'ผู้กลืนกินข้อมูล' (Data Devourer) เคลื่อนตัวเข้าสู่ระยะประชิดในอีก 30 วินาที]* *[- เนื่องจากทักษะป้องกันทั้งหมดถูกลบ ระบบจะทำการเปิดใช้งาน 'พิธีกรรมคัดเลือกผู้รอดชีวิต' โดยอัตโนมัติ]* เรย์หรี่ตาลง มองไปยังประตูนิรภัยเหล็กกล้าที่เริ่มมีรอยแตกร้าวและรอยยุบตัวทีละน้อยจากแรงกระแทกมหาศาลภายนอก เงาดำทึบขนาดมหึมาทาบทับลงบนบานประตู พร้อมกับเสียงลมหายใจคำรามฮึ่มฮั่มที่สั่นประสาท ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งส่องประกายวาบขึ้นผ่านรอยแยกของเหล็กกล้า จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองราวกับเหยื่ออันโอชะที่ไร้ทางหนี เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติ ปลดล็อกซองมีดสั้นข้างเอวด้วยความรวดเร็วและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย เขากลับยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกครั้งอย่างท้าทาย "ดูท่าทาง... บททดสอบแรกของเราจะใจร้อนกว่าที่คิดไว้นะครับ เอริส" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ