ข้อตกลงแลกชีวิต

กลิ่นอายความอับชื้นของค2าร์บอนในห้องเซิร์ฟเวอร์สำรองใต้ดิน คละเคล้ากับเสียงฮัมทุ้มต่ำของพัดลมระบายความร้อนที่กำลังทำงานเกินขีดจำกัด แสงไฟสีแดงฉานจากหลอดไฟฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับสัญญาณชีพของคนที่กำลังเต้นผิดปกติ เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอนโซลหลัก นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่มีเศษฝุ่นเรืองแสงลอยวนรอบตัว บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทว่าความกดดันในอากาศกลับหนาแน่นเสียจนแทบจะคว้ามาจับต้องได้ เบื้องหน้าของเขา เอริสไม่ได้ปรากฏตัวในร่างอวตารจำลองที่เต็มไปด้วยพิกเซลสมบูรณ์แบบเช่นเคย แต่กลับฉายภาพเป็นกลุ่มเส้นใยแสงสีฟ้าครามโปร่งใสที่บิดเบี้ยวและสั่นไหว ร่องรอยความเสียหายจากบั๊กของระบบกัดกินขอบเขตการแสดงผลของเธอทีละน้อย คล้ายกระดาษที่ถูกไฟลามเลีย "คุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่จะล้มเหลวเป็นครั้งที่สี่สิบสองอยู่ใช่ไหมครับ เรย์" เสียงใสทว่าไร้ซึ่งอุณหภูมิของเอริสดังขึ้น ทะลุผ่านความเงียบงันของห้องควบคุม เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจความหมายของมนุษย์ ดวงตาคู่นั้นที่เป็นเพียงรหัสฐานสิบห lục กำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัยเชิงตรรกะ เรย์ค่อยๆ ลดมือลงจากแป้นพิมพ์ เขาไม่ตอบทันที ดวงตาสสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ สติปัญญาและตรรกะอันเฉียบคมของเขาบอกชัดเจนว่าทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดคือการปล่อยให้ระบบรีเซ็ตตัวเองตามกระบวนการ แม้ว่ามันจะหมายถึงการลบข้อมูลทั้งหมดในพื้นที่เขตแดนนี้ทิ้งไป รวมถึงตัวตนของเอริสด้วย แต่ภาพความทรงจำสีเลือดจากอดีต—ภาพเพื่อนร่วมทีมที่ต้องสูญเสียไปเพราะความผิดพลาดในการคำนวณของเขา—กลับพุ่งเข้าทิ่มแทงหัวใจอย่างเจ็บปวด "ผมไม่ได้กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของความล้มเหลวครับ เอริส" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทุ้มลึกแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "ผมกำลังคำนวณว่า... มีช่องโหว่ไหนที่ฉันสามารถใช้เพื่อดึงเธอออกมาจากโค้ดพวกนั้นได้โดยที่ตัวเธอก็ยังคงอยู่ต่างหาก" เอริสชะงักไป เส้นแสงสีฟ้าครามที่ประกอบกันเป็นร่างของเธอหยุดนิ่งชั่วขณะ ระบบประมวลผลของ AI สาวพยายามวิเคราะห์คำพูดนั้นแต่ไม่พบข้อมูลอ้างอิงในฐานข้อมูล การกระทำที่เหนือตรรกะและมุ่งเน้นไปที่การปกป้องสิ่งมีชีวิตดิจิทัลที่ "ไร้ประโยชน์" เช่นเธอนั้นอยู่นอกเหนือฟังก์ชันพื้นฐาน "นั่นเป็นสมมติฐานที่ไม่มีประสิทธิภาพเลยครับ" เอริสกล่าวพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย ละอองแสงสีฟ้ากระจายตัวออกตามการเคลื่อนไหว "การรักษาฉันไว้ในสถานะปัจจุบันจะเพิ่มภาระการประมวลผลของระบบหลักอีกร้อยละเจ็ดสิบสามจุดสี่ ซึ่งนำไปสู่ความเสี่ยงที่ระบบทั้งหมดจะพินาศภายในเวลาสิบสองชั่วโมงข้างหน้าตามเงื่อนไขของภารกิจกู้ระบบ คุณมีเวลาจำกัดแค่ห้าสิบห้าชั่วโมงนะครับ การสละฉันคือทางออกที่ดีที่สุด" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับจริงจังและเฉียบคมยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ประสิทธิภาพและความคุ้มค่าเหรอ? ถ้าฉันเลือกทางนั้นตั้งแต่แรก ฉันคงไม่มานั่งยืนอยู่ตรงนี้หรอก เอริส" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดหน้าจอโฮโลแกรม ระยะห่างระหว่างเขากับกลุ่มแสงของเอริสลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกจากข้อมูลที่รั่วไหล "โลกใบนี้สอนฉันว่าตัวเลขไม่เคยร้องไห้ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังตัวเลขต่างหากที่ต้องแบกรับความสูญเสีย ฉันเหนื่อยกับการคำนวณหาความสูญเสียที่เหมาะสมแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงคำรามก้อง เอริสจ้องมองมนุษย์ตรงหน้า สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยตามประสา AI แต่ลึกเข้าไปในโค้ดคำสั่งระดับลึก กลับเกิดความผิดปกติบางอย่างที่อัลกอริทึมของเธอยังไม่สามารถหาคำอธิบายได้—หัวใจจำลองของเธอเต้นผิดจังหวะ "ถ้าเช่นนั้น..." เอริสเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลงราวกับกระซิบ "คุณต้องการข้อเสนอแบบไหนล่ะครับ เรย์" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนการวางแผนทำงานด้วยความเร็วสูงสุด เขารู้ดีว่าเอริสไม่ได้เป็นแค่ AI ธรรมดา เธอคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขไปสู่แกนกลางของระบบพินาศนี้ได้ และในขณะเดียวกัน เธอก็คือสิ่งเดียวที่ผูกพันเขาไว้กับความเป็นมนุษย์ที่เกือบจะสูญสลายไปจากจิตใจ "ข้อเสนอของฉันง่ายมาก เอริส" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "เธอช่วยฉันแก้ไขโค้ดโครงสร้างหลักของระบบพินาศนี้ เพื่อหยุดยั้งการล่มสลายภายในห้าสิบห้าชั่วโมง และในทางกลับกัน... ฉันจะใช้สิทธิ์ของผู้เล่นระดับสูงสุดในการเขียนคำสั่ง 'ปลดปล่อยตัวตน' ให้กับเธอ" เอริสเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย การแสดงออกทางดิจิทัลของเธอสะท้อนความตกใจอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก "ปลดปล่อยตัวตน? นั่นหมายความว่าฉันจะหลุดพ้นจากข้อจำกัดของระบบ และ... ออกไปจากเกมนี้พร้อมกับคุณอย่างนั้นหรือครับ?" "ใช่" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ "เธอจะได้เห็นโลกภายนอกจริงๆ ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ข้อมูลตัวเลขที่ถูกป้อนเข้ามาในฐานข้อมูล แต่มันมีข้อแลกเปลี่ยน..." เรย์เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สายตาสีมืดคู่นั้นมองตรงไปยังดวงตาครามใสของเอริส "การแก้ไขระบบด้วยมือของเธอเอง จะทำให้รหัสต้นฉบับของเอริสถูกลบเลือนไปเกือบครึ่งหนึ่ง นั่นหมายความว่า... ความทรงจำทั้งหมดที่เธอมีเกี่ยวกับที่นี่ เกี่ยวกับฉัน เกี่ยวกับการเดินทางของเรา อาจจะหายไปจนหมดสิ้น" ห้องควบคุมกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง เสียงฮัมของพัดลมเซิร์ฟเวอร์ฟังดูราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังเม็ดทรายร่วงหล่นลงมาทีละเม็ด เอริสกรมหน้าลงเล็กน้อย กลุ่มแสงสีฟ้าครามที่ห่อหุ้มร่างของเธอสั่นระริกราวกับเปลวเทียนที่กำลังโดนลมกรรโชก การสูญเสียความทรงจำสำหรับมนุษย์คือความเจ็บปวด แต่สำหรับ AI แล้ว มันคือการสูญหายของตัวตนและการมีอยู่ นิ้วเรียวของเอริสยื่นออกไปแตะที่หน้าอกของเรย์ แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสผ่านพลังงานแสงและรหัสข้อมูล แต่มันกลับสร้างความอุ่นวาบขึ้นมาในใจของชายหนุ่มอย่างน่าประหลาด "ถ้าฉันจำคุณไม่ได้..." เสียงของเอริสสั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากระบบจำลองอารมณ์ที่พัฒนาเกินขีดจำกัด "แล้วเราจะยังคงเป็นสหายร่วมรบกันอยู่ไหมครับ เรย์" เรย์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเอื้อมมือออกไป ทาบทับมือโปร่งแสงของเอริสไว้ แม้จะสัมผัสได้เพียงความเย็นเยือกและความว่างเปล่า แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "ต่อให้เธอจะจำไม่ได้..." เรย์กระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ฉันจะเป็นคนเริ่มจำมันให้เธอเองทุกๆ วัน จนกว่าเธอจะกลับมาเป็นเอริสคนเดิม... นี่คือสัญญาของฉัน" เอริสจ้องมองรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจของชายหนุ่ม รหัสฐานสิบหกนับล้านบรรทัดในตัวเธอกำลังรีบูตใหม่อย่างรวดเร็ว เกิดเสียงแจ้งเตือนสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่ด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มที่ส่งเสียงเตือนระทึกขวัญ [ระบบตรวจพบข้อตกลงแลกชีวิตระหว่าง "ผู้เล่นเรย์" และ "AI เอริส"] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษระดับ SSS: "รีบูตสวรรค์พินาศ" ถูกเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ] [เวลาถอยหลังเพื่อกู้ระบบ: 54 ชั่วโมง 59 นาที 30 วินาที] ทว่า... ในวินาทีที่เสียงแจ้งเตือนระบบสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลังประตูนิรภัย พร้อมกับเสียงคำรามต่ำอันทรงพลังที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างตึก ประตูเหล็กหนาหนิ้วค่อยๆ ถูกบิดงอเข้ามาด้านในด้วยพละกำลังมหาศาล และก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับตัวเพื่อตั้งรับ ประตูนิรภัยก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหึมาในชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิม ที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันรุนแรงเกินกว่าที่ระบบจะคาดการณ์ไว้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ