การพบกันของสองขั้ว

เศษซากของมหานครอัสการ์ดไม่ได้ส่งเสียงโอดครวญ มันตายสนิทมานานเกินกว่าจะหลงเหลือลมหายใจแห่งความเจ็บปวด หลงเหลือเพียงฝุ่นควันสีเทาคล้ำที่ลอยอ้อยอิ่งตัดกับท้องฟ้าสีเลือด และโครงสร้างเหล็กกล้าผสมเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวราวกับซี่โครงของสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ เรย์ยืนนิ่งอยู่บนสันกำแพงหินที่พังทลาย ดวงตาสนับเข่าสีดำสนิทสะท้อนภาพความพินาศตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ จังหวะการเคาะสม่ำเสมอราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความหายนะ เวลา 52 ชั่วโมง 14 นาที... นั่นคือลมหายใจที่เหลืออยู่ของโลกใบนี้ "คำนวณจากอัตราการเสื่อมสลายของเกราะป้องกันชั้นที่เจ็ด ความน่าจะเป็นที่เซิร์ฟเวอร์หลักจะล่มภายในสามชั่วโมงข้างหน้าคือร้อยละเก้า십เกับจุดแปดห้าครับ" เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นจากอากาศว่างเปล่า ร่างโปร่งแสงของเอริสปรากฏขึ้นในชุดคลุมข้อมูลดิจิทัลสีคราม ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองเรย์ด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ มีเพียงโค้ดตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดที่วิ่งวนอยู่ในม่านตาของเธอดุจสายน้ำวน "เธอคำนวณความน่าจะเป็น แต่ไม่ได้คำนวณความเป็นไปได้ เอริส" เรย์ปัดหน้าต่างโฮโลแกรมทิ้ง สายตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องล่าง "ระบบไม่ได้แค่พัง แต่มันกำลังถูก 'รีเซ็ต' และถ้าเราไม่หาจุดเชื่อมต่อแกนกลางภายในเขตซากเมืองนี้ ทุกอย่างจะถูกลบเกลี้ยงไม่เว้นแม้แต่ข้อมูลของเธอ" เอริสเอียงคอมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ นิ้วเรียวเล็กของเธอแตะที่ขมับ "การถูกลบ... หมายถึงการสิ้นสุดกระบวนการประมวลผล ทำไมฉันจึงต้องรู้สึกกังวลกับสถานะ 'Non-existent' ด้วยล่ะเรย์ ในเมื่อมันเป็นเพียงสถานะเริ่มต้นก่อนที่ฉันจะถูกสร้างขึ้นมาจากบั๊ก?" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนแวบเข้ามาในหัว—ภาพเพื่อนร่วมทีมที่สลายกลายเป็นละอองข้อมูลต่อหน้าต่อตาเพราะความผิดพลาดในการคำนวณของเขาเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกแล่นริ้วขึ้นมา แต่เขากลืนมันลงไปอย่างรวดเร็วด้วยการเม้มริมฝีปากแน่น "เพราะการมีอยู่... มันไม่ใช่แค่เรื่องของโค้ดโปรแกรม แต่มันคือการที่เราเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก" เรย์ตอบเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะชะوักฝีเท้าเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในบรรยากาศ *ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศแหลมคมดังขึ้นจากเงาดำเบื้องล่าง เรย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาคว้าแขนของเอริสแล้วพุ่งตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ แรงปะทะจากวิถีดาบปริศนาเฉียดผ่านไหล่เสื้อของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมรุนแรงจนเศษหินด้านหลังแตกละเอียดเป็นผุยผง ฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาเยือน เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากซากปรักหักพังของวิหารประจำเมือง นั่นคือหญิงสาวในชุดเกราะอัศวินสีเงินยวงที่บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบเขม่าและรอยเลือด รอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคางขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูดุดันและเยือกเย็น แววตาของเธอคมกริบดั่งใบมีดที่ผ่านการลับมาอย่างดี ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตามองไม่ใช่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ หากแต่เป็นสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรที่สลักไว้บนด้ามดาบ—สัญลักษณ์ของหน่วยลาดตระเวนหลวงที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่เหตุการณ์มหาวิบัติเมื่อสัปดาห์ก่อน "พวกแกเป็นใคร... ผู้รอดชีวิตจากเขตกักกัน หรือเศษซากข้อมูลที่ถูกปล่อยออกมาหลอกลวง?" น้ำเสียงของเธอกังวานก้อง เย็นชา และเต็มไปด้วยความระแวงระวัง ปลายดาบในมือชี้ตรงมาที่ลำคอของเรย์โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เรย์ค่อยๆ ยืนขึ้น ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่ได้เผชิญหน้ากับคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ ดวงตาสนับเข่าประสานสายตากับหญิงสาวอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าเราเป็นเศษซากข้อมูล อย่างน้อยดาบเล่มนั้นก็คงไม่สั่นเทาตอนที่คุณถือหรอกนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรยแต่เฉียบคม "คุณร้อยเอก... หรือผมควรจะเรียกคุณว่า 'ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย' ของหน่วยที่สามกันแน่?" หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "เจ้า... รู้จักฉัน?" "ผมไม่ได้รู้จักแค่ชื่อของคุณ แต่ผมรู้ด้วยว่าบาดแผลที่หัวไหล่ซ้ายของคุณกำลังทำให้เวทมนตร์สนับสนุนอาวุธเสื่อมประสิทธิภาพลงทีละน้อย" เรย์ก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างอาจหาญ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเอริสและอัศวินสาว "และถ้าคุณยังดื้อดึงจะสู้กับผมต่ออีกสามนาที แขนข้างนั้นของคุณจะใช้การไม่ได้ไปตลอดกาล" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของอัศวินสาวหอบถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดฟันกรอด ประเมินชายหนุ่มแปลกหน้าที่ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางซากเมืองหลวงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กะพริบถี่รัวพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหึ่มจนแก้วหูสั่นสะเทือน **[Warning: ตรวจพบการเข้าถึงแกนกลางระบบโดยบุคคลปริศนา]** **[System Alert: ภารกิจลับระดับ SSS 'ผู้ดูแลเงา' ถูกกระตุ้นก่อนกำหนด]** **[เงื่อนไขพิเศษ: บุคคลที่สามก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขต ปลดล็อกประตูมิติสู่ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด]** พื้นดินใต้เท้าของทั้งสามคนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและหลับใหลมานานกำลังลืมตาตื่นขึ้นจากใต้ซากปรักหักพังนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ