โลกที่ไร้กฎฟิสิกส์

"ถ้าคำนวณจากอัตราการสั่นพ้องของรหัสต้นทาง มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ได้กำลังวิ่งเข้าหาเราครับ แต่มันกำลัง 'ย้อนเวลา' กลับไปอยู่ในจุดที่มันตายเมื่อสามวินาทีที่แล้วต่างหาก" เสียงของเอริสราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าดวงตาส่งประกายแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนภาพเบื้องหน้า—พื้นที่รกร้างนอกเขตปลอดภัย "ซากปรักหักพังแห่งเซกเตอร์ศูนย์" ที่ซึ่งกฎฟิสิกส์ถูกฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี เรย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักวางแผนระดับอัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ร่างกายของเขาแนบชิดกับซากเสาคอนกรีตที่บิดเบี้ยวอย่างไร้ทิศทาง เบื้องหน้าคือสิ่งมีชีวิตที่ควรจะเป็นหมาป่ากลายพันธุ์ แต่ตอนนี้มันกลับมีพฤติกรรมประหลาด ขาหลังของมันก้าวไปข้างหน้า ขณะที่ลำตัวช่วงบนกำลังถอยหลังเข้าหาพุ่มไม้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ ค่าพลังชีวิต (HP) ของมันกระโดดสลับไปมาระหว่าง 1% และ 100% อย่างไร้เหตุผล นี่คือโลกที่พังทลาย โลกที่บั๊กของระบบได้กลายเป็นความจริงอันโหดร้าย และพวกเขามีเวลาเพียง 55 ชั่วโมงในการกู้มันกลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะถูกรีเซ็ตจนสูญสลาย "แปลว่าจังหวะการโจมตีปกติใช้ไม่ได้ผลสินะครับ" เรย์กระซิบเบาๆ นิ้วเรียวยาวสัมผัสด้ามจับมีดสั้นเชิงกลยุทธ์ที่ข้างเอว ความเย็นเฉียบของโลหะช่วยเรียกสติให้กลับคืนมา ภาพความทรงจำสีเลือดจากอดีตแวบเข้ามาในหัว—เพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยให้กับการตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่นี่ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต เรย์สูดหายใจเข้าลึก "ถูกต้องค่ะนายท่าน จากฐานข้อมูลโครงสร้าง โค้ดของมันถูกทับซ้อนกันอยู่สามชุด หากท่านฟันมันในเสี้ยววินาทีที่ค่า HP เป็น 1% มันจะไม่ตาย แต่มันจะ 'โคลนตัวเอง' ออกมาเป็นสองตัวแทน" เอริสเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจความซับซ้อนของมนุษย์ "เป็นกลไกที่ไร้ประสิทธิภาพและไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยค่ะ ทำไมผู้สร้างถึงออกแบบระบบที่ลงโทษผู้เล่นด้วยความผิดพลาดของระบบเองกันนะ?" "เพราะพวกเขาก็คงไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองเจ้าหมาป่าบั๊กที่ตอนนี้เริ่มส่งเสียงคำรามในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงสะอื้นของไฟล์เสียงที่เสียหาย เสียง *ช-ช-ช่า* แหลมสูงบาดแก้วหู "เตรียมตัวให้พร้อมเอริส เราจะใช้มันเป็นสะพานเชื่อมข้ามโซน" "รับทราบค่ะ... กำลังเปิดใช้งานโหมดวิเคราะห์จุดอ่อน 0.03 วินาที" ทันใดนั้น โลกในสายตาของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นสีเทา เส้นตารางโค้ดนับล้านสายพาดผ่านอากาศราวกับใยแมงมุม เจ้าหมาป่าบั๊กพุ่งทะยานเข้ามา มันไม่ได้วิ่งด้วยขา แต่มัน 'วาร์ป' สุ่มตำแหน่งในรัศมีห้าเมตรอย่างไร้ตรรกะ ซ้าย... ขวา... ข้างบน... *ไม่ใช่จังหวะนั้น* เรย์เตือนตัวเอง กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งแน่น รอคอยจุดตัดที่สมบูรณ์แบบตามหลักคณิตศาสตร์ที่เอริสประมวลผลให้ หากเป็นคนอื่นคงสติหลุดไปตั้งแต่เห็นมอนสเตอร์เคลื่อนที่ทะลุกำแพงและกลับมาโจมตีจากด้านหลังแล้ว แต่สำหรับเรย์ ความไร้เหตุผลนี่แหละคือรูปแบบหนึ่งของกลยุทธ์ที่เขาสามารถถอดรหัสได้ *เปรี้ยง!* พื้นคอนกรีตแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อกรงเล็บของหมาป่าฟาดลงมาในจุดที่เรย์ยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาที "ตอนนี้แหละครับ!" เรย์ดีดตัวสวนกลับอย่างรวดเร็วราวกับเงา มีดสั้นในมือไม่ได้มุ่งเป้าไปที่จุดตายปกติ แต่มันปักลงที่รอยต่อของโค้ดสีแดงฉานที่ลอยอยู่กลางอากาศ—จุดที่เอริสชี้เป้า รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ทันที [ท่านได้ทำการแก้ไขข้อผิดพลาด (Debug) รหัสของมอนสเตอร์ระดับต่ำสำเร็จ!] [ค่าประสบการณ์สะสมเพิ่มขึ้น 150 แต้ม] [ปลดล็อกทักษะพื้นฐาน: "สายตาแห่งผู้ดูแลระบบ (Admin's Gaze)" เลเวล 1] ร่างของหมาป่าบั๊กหยุดชะงัก มันส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดูคล้ายเสียงรันโปรแกรมผิดพลาด ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าโปร่งแสง ลอยวนเวียนรอบตัวเรย์แล้วซึมหายเข้าไปในเข็มขัดมิติ เอริสลอยเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ "เป็นการคำนวณที่แม่นยำมากค่ะนายท่าน อัตราการใช้พลังงานของท่านอยู่ในเกณฑ์ที่เหมาะสม... แต่ชีพจรของท่านเต้นเร็วเกินไป 12 ครั้งต่อนาที เกิดความผิดปกติทางอารมณ์ขึ้นหรือเปล่าคะ?" เรย์เก็บมีดเข้าฝัก ชำเลืองมอง AI สาวด้วยรอยจางๆ ที่มุมปาก "เขาเรียกว่าความตื่นเต้นต่างหากเอริส มนุษย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ" "มนุษย์นี่ซับซ้อนและไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลยค่ะ" เอริสพึมพำเบาๆ ก่อนที่สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แสงสีฟ้าในดวงตาหรี่ลงเหลือเพียงจุดเล็กๆ รหัสข้อมูลนับหมื่นสายที่ดีดตัวขึ้นรอบตัวเธอกลายเป็นสีแดงฉาน—สีเตือนภัยระดับสูงสุด "นายท่าน... ถอยหลังหก้าว เดี๋ยวนี้ค่ะ!" เรย์ไม่ลังเล เขาก้าวถอยหลังตามคำสั่งทันที สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนภัยดังลั่นในโสตประสาท พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แผ่นดินไหวธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกับว่า "หน้ากระดาษ" ของโลกใบนี้กำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน รอยแยกสีดำขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นกลางซากปรักหักพัง แรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนเศษซากคอนกรีตปลิวว่อนไปในความว่างเปล่า และจากใจกลางรอยแยกนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงราวกับเสียงฆ้อนทั่งตีเหล็กก็ดังขึ้น... *ตึง... ตึง... ตึง...* มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป และมันไม่อยู่ในฐานข้อมูลเริ่มต้นของเซกเตอร์นี้ ดวงตาสีแดงคู่มหึมาคู่หนึ่งลืมตาขึ้นในความมืดมิดของรอยแยก พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนที่ดังกระหน่ำซ้ำๆ จนแก้วหแทบแตก—ไม่ใช่เสียงเตือนภารกิจปกติ แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่เริ่มเกม [คำเตือน! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS: "ผู้กลืนกินโค้ด (Code Devourer)" หลุดออกมาจากเขตกักกัน] [เวลาภารกิจกู้ระบบ 55 ชั่วโมง ถูกบีบอัดเหลือ 12 ชั่วโมงเนื่องจากความเสียหายของแกนกลาง!] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ล้มเหลว / ความตายคือการรีเซ็ตตัวตนถาวร] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ