จุดเช็คพอยต์แรก

“หากคุณยังไม่หยุดสั่น ผมรับรองได้เลยว่าโอกาสรอดจากตรงนี้จะเป็นศูนย์” เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับเส้นกราฟที่ไม่มีจังหวะหัวใจเต้น เขาไม่ได้หันไปมองเอริสที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลัง ทว่าสายตาจดจ้องไปยัง 'อสูรพิทักษ์รหัสผุพัง' (Corrupted Guardian) ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บอสตัวแรกที่ทำหน้าที่เป็นแผงกั้นจุดเช็คพอยต์ พื้นที่ตรงหน้าบิดเบี้ยวด้วยบั๊กสีม่วงคล้ำที่แผ่ออกมาราวกับหมึกหยดลงในแก้วน้ำใส เอริสเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาดิจิทัลของเธอสั่นระริก เธอเป็นเพียงโปรแกรมที่ไร้ความเข้าใจในความกลัว แต่ทว่าในห้วงเวลานี้ ความผิดปกติของอัลกอริทึมในร่างเธอทำให้เธอสัมผัสได้ถึง ‘ความสิ้นหวัง’ ที่ส่งผ่านมาจากเรย์ “ข้า... ข้าประมวลผลความเสี่ยงได้ 99.8 เปอร์เซ็นต์ว่าเราจะถูกลบข้อมูลทิ้งค่ะ เรย์” เธอเผลอใช้คำแทนตัวเองด้วยความสับสน “นั่นแหละคือความผิดพลาด” เรย์ขยับแว่นสายตา เลนส์ของมันสะท้อนแสงสีแดงฉานจากดวงตาของบอส “ระบบนี้ไม่ได้วัดกันที่ค่าพลัง แต่วัดกันที่ ‘ช่องโหว่’ ถ้าคุณมองเห็นโลกเป็นตัวเลข คุณก็จะมองเห็นแค่กำแพง แต่ถ้าคุณมองเห็นโลกเป็นคำสั่ง คุณจะเห็นทางออก” *โฮก—!* เสียงคำรามของมันไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเสียงของไฟล์เสียงที่ถูกอัดซ้อนทับกันจนบิดเบี้ยว ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะที่ประกอบขึ้นจากโค้ดพังๆ พุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่าสถานะที่ระบบระบุไว้ เรย์ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาเพียงแค่เอียงตัวหลบฉากอย่างเชื่องช้า แต่นั่นกลับเป็นองศาที่แม่นยำจนกรงเล็บเหล็กกล้าเฉี่ยวผ่านเส้นผมของเขาไปเพียงมิลลิเมตร “เอริส! แทรกซึมเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อที่หัวไหล่ขวามันเดี๋ยวนี้! นั่นคือ ‘จุดสตาร์ท’ ของลูปการโจมตี!” “แต่ถ้าข้าทำแบบนั้น พลังงานสำรองของข้าจะเหลือไม่ถึง 5 เปอร์เซ็นต์!” “ทำ!” เรย์ตะโกนสวนกลับมา น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มีความกดดันที่หนักอึ้งราวกับภูเขา “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณชนะมัน แต่ผมต้องการให้คุณ ‘ขัดจังหวะ’ มัน! ที่เหลือผมจัดการเอง!” เอริสกัดฟัน—หรือสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่เธอทำได้—เธอพุ่งร่างเข้าหาอสูรกายนั้น ความเร็วของเธอเปลี่ยนจากโปรแกรมสนับสนุนกลายเป็นอาวุธสังหารที่คล่องแคล่ว มือเรียวบางแตะลงบนหัวไหล่ของบอส ทันใดนั้นกระแสข้อมูลสีฟ้าก็ไหลทะลักเข้าไป บอสชะงักงัน จังหวะการเคลื่อนไหวที่เคยสมบูรณ์แบบเกิดอาการ ‘แล็ก’ (Lag) ชั่วเสี้ยววินาที นั่นคือโอกาสที่เรย์รอคอย เขาไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมา แต่เขากลับหยิบ ‘กุญแจคำสั่ง’ (Command Key) ที่ได้มาจากการวิเคราะห์ระบบในตอนที่แล้วขึ้นมาแทน เรย์พุ่งตัวผ่านเงาของอสูร เขาไม่ได้เล็งไปที่หัวใจหรือจุดอ่อนตามปกติ แต่เขาสไลด์ตัวลงไปกับพื้นเพื่อพิมพ์คำสั่งลงบน ‘พื้นดิน’ ที่เป็นรหัสฐานข้อมูล *“Enter: Nullify_Defense_Protocol_01”* ทันทีที่เขากดปุ่มตกลง พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือน บอสที่กำลังจะหันกลับมาฟาดฟันเอริสพลันหยุดนิ่ง ร่างของมันแตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีดำทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างควรจะจบลง อากาศรอบข้างกลับเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอย่างกะทันหัน “เรย์! ระบบกำลังย้อนกลับ (Rollback)! มีบางอย่าง... มีบางอย่างกำลังแทรกแซงจากภายนอก!” เอริสร้องเสียงหลง เธอถูกแรงดึงดูดมหาศาลดูดร่างเข้าไปในหน้าต่างสถานะที่กำลังแตกร้าว เรย์ขมวดคิ้วแน่น เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้าตัวเอริสไว้ แต่ทว่าภาพตรงหน้ากลับเปลี่ยนไป ฐานข้อมูลที่เขากำลังจัดการอยู่ถูกเขียนทับด้วยรหัสสีทองที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นรหัสของ ‘ผู้สร้างระบบ’ (Admin) [แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุกโดยผู้ใช้งานระดับสูงสุด!] [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนระบบพินาศ ถูกระงับชั่วคราว] [คำเตือน: บอสลับลืมตาตื่นจากการหลับใหล... และมันคือภาพสะท้อนของ 'คุณ'] เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูของเรย์ มันเป็นเสียงของเพื่อนร่วมทีมที่เขาเคยสูญเสียไปเมื่อสามปีก่อน เรย์ชะงักไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเงาดำเบื้องหน้าเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง—ร่างของชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตานั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความแค้น ร่างเงาในชุดสูทสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า มันหยิบดาบที่สลักชื่อทีมเก่าของเรย์ออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้น “ยินดีต้อนรับสู่ด่านสุดท้ายที่ไม่มีใครเคยไปถึง... เรย์” ร่างเงานั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเขาเป๊ะ “หรือผมควรเรียกว่า... จุดจบของความผิดพลาดในอดีตดี?” ในเสี้ยววินาทีที่ดาบเล่มนั้นง้างขึ้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์พร้อมกับข้อความที่บีบหัวใจให้แตกสลาย... [สถานะปัจจุบัน: เพื่อนร่วมทีม 'เอริส' ถูกล็อกเป้าหมายเพื่อการลบถาวร] [ทางเลือกที่ 1: ยอมแพ้และสูญเสียข้อมูลทั้งหมด / ทางเลือกที่ 2: สังเวยความทรงจำที่มีค่าที่สุดเพื่อรักษาชีวิตเธอ] เรย์มองเอริสที่กำลังไร้สติอยู่กลางอากาศ ก่อนจะมองไปยังร่างเงาของตนเองที่รอคำตอบด้วยสายตาเยือกเย็น... มือของเขาสั่นไหว ทว่าในที่สุดเขาก็เลือกที่จะปิดหน้าต่างระบบนั้นทิ้งไป พร้อมกับหยิบดาบขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ถ้าไม่มีความทรงจำ... ผมก็แค่สร้างมันใหม่กับเธออีกครั้ง!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ