เสียงจากโลกภายนอก

"คลื่นความถี่นี้... ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นในเขตแดนระดับสี่ครับ นายท่าน" เสียงของเอริสสะท้อนก้องขึ้นภายในห้วงความคิดของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงที่กะพริบถี่รัวจนแทบมองไม่ทัน รหัสโค้ดนับล้านบรรทัดไหลทะลักลงมาเหมือนสายฝนดิจิทัล ท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังของเซิร์ฟเวอร์หลัก กลิ่นอายของโอโซนและประจุไฟฟ้าสถิตคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทุกย่างก้าวที่เรย์ขยับสร้างเสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นคอนกรีตอย่างก้องกังวาน เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับแผงวงจรที่ไหม้เกราะกรัง ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถานะที่กระโดดขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง สมองอันเฉียบคมของนักวางแผนระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลในเสี้ยววินาที ตรรกะและเหตุผลถูกนำมาเรียงร้อยเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ โลกใบนี้—หรือที่ระบบเรียกว่า "โซนพินาศที่ 07"—เป็นเพียงเกมจำลองสถานการณ์เสมือนจริงที่ผิดพลาดทางเทคนิคจนกลายเป็นแดนสนธยาที่กักขังผู้คนไว้ แต่สิ่งที่เอริสเพิ่งตรวจจับได้เมื่อครู่นี้ กลับไม่ใช่ข้อมูลภายในระบบ มันคือสัญญาณแปลกปลอมจาก "โลกภายนอก" "ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบหรอกเอริส" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับทอประกายความเคร่งเครียด "มันคือการพยายามติดต่อเข้ามา... จากฟากฝั่งของผู้สร้าง" เอริสเอียงคอมองด้วยความสงสัย ดวงตาคู่งามที่จำลองมาจาก AI ขั้นสูงกะพริบปริบๆ ความไร้เดียงสาในแบบของปัญญาประดิษฐ์ที่ยังไม่เข้าใจความซับซ้อนของจิตใจมนุษย์ฉายชัดอยู่บนใบหน้า "ผู้สร้าง? หมายถึงทีมพัฒนาที่ทิ้งเราไว้ข้างหลังเมื่อห้าสิบห้าชั่วโมงก่อนน่ะหรือครับ ทำไมพวกเขาถึงติดต่อกลับมาตอนนี้ ในเมื่อเป้าหมายของเราคือการปิดตายระบบจากข้างใน?" "เพราะพวกเขากำลังตระหนักได้ว่า... เรากำลังจะทำสำเร็จต่างหากล่ะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาหยิบอุปกรณ์สื่อสารภาคสนามรุ่นโบราณที่ดัดแปลงขึ้นมาจากชิ้นส่วนอะไหล่ขึ้นมาถือไว้ หน้าจอขนาดเล็กของมันสั่นไหวรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เสียงซ่าของคลื่นรบกวน (Static noise) ดัง "ซ่า... ซ่า..." แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำในอก ความทรงจำเก่าๆ แวบเข้ามาในหัว ชั่วขณะหนึ่ง ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับการคำผิดพลาดของระบบเมื่ออดีตผุดขึ้นมาสร้างรอยร้าวในใจ เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความรู้สึกผิดที่มักจะกัดกินจิตGใจในยามวิกฤต เขากดปุ่มรับสัญญาณด้วยความนิ่งสงบ *ครืดดด... แกร๊ก...* เสียงสัญญาณขาดหายไปช่วงหนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างประหลาดจะดังแทรกผ่านคลื่นความถี่วิทยุที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวน *(...เรย์... ได้ยินไหม... ตอบด้วย...)* น้ำเสียงนั้น... เสียงของหัวหน้าทีมวิจัยคนที่ส่งเขาเข้ามาในนรกแห่งนี้ เอริสเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลเสียงถูกแยกแยะและวิเคราะห์โดยระบบภายในเสี้ยววินาที "ยืนยันตัวตน... คลื่นสัญญาณตรงกับรหัสประจำตัวของดร.แบรดليครับนายท่าน เป็นสัญญาณจริงๆ ที่ส่งตรงมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของโลกจริง ไม่ใช่ภาพลวงตาจากระบบ!" เรย์กระชับอุปกรณ์ในมือแน่น ข้อนิ้วขาวซีดด้วยแรงกด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด เขารู้ดีว่าการติดต่อจากโลกภายนอกในยามนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่อันตรายถึงชีวิต "ดร.แบรดلي" เรย์กรอกเสียงผ่านไมโครโฟน น้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคงไร้ความหวาดหวั่น "คุณติดต่อมาในเวลาที่ช้าไปห้าสิบชั่วโมงแล้วนะครับ หรือว่า... แผนการลบข้อมูลทั้งหมดที่พวกคุณกำลังทำอยู่ มันกำลังจะล้มเหลวใช่ไหมครับ?" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงสัญญาณรบกวนที่ดังระงับ ก่อนที่เสียงทุ้มนั้นจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด *(...นายฉลาดมากเรย์... ฟังให้ดี... ทางเราไม่ได้พยายามจะลบข้อมูลอย่างที่นายคิด... แต่ระบบกำลังถูกครอบงำโดย "สิ่งอื่น" ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม และถ้าอีกสามชั่วโมงข้างหน้านายยังปิดระบบไม่ได้... มันจะไม่ใช่แค่โลกในเกมที่จะหายไป...)* ดร.แบรดليเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา *(...แต่รอยแยกนั้นจะเปิดออก... และพวกมันจะกลืนกินโลกจริงทั้งหมด!)* สิ้นเสียงนั้น อุปกรณ์สื่อสารในมือของเรย์ก็ระเบิดประกายไฟสีแดงวาบขึ้นมาทันที! หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงสีเลือด ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนตั้งแต่เริ่มภารกิจ [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [เงื่อนไขเวลา 55 ชั่วโมงถูกบีบอัดเหลือเพียง "3 ชั่วโมงสุดท้าย"] [เป้าหมายภารกิจถูกเปลี่ยน: กำจัดสิ่งแปลกปลอม ก่อนที่ประตูแห่งความพินาศจะถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์] เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นช้าๆ จากความมืดที่เบื้องหน้าของประตูทางออก ร่างนั้นไร้รูปร่างที่แน่นอน เต็มไปด้วยกลุ่มก้อนข้อมูลสีดำทมิฬที่บิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องเสียดแก้วหู เอริสชักดาบพลังงานสีฟ้าขึ้นมาตั้งรับ ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง "นายท่าน... สิ่งนั้น... มันไม่ใช่บั๊กของระบบแล้วครับ!" เรย์ปัดเศษขยะอิเล็กทรอนิกส์ออกจากเสื้อคลุม แววตาของนักวางแผนอัจฉริยะฉายแสงประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความกลัว เขายกมือขึ้นปลดล็อกสลักอาวุธชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนไว้ข้างกาย "งั้นเราก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเคลียร์เกมนี้... ให้เร็ The schedule ขึ้นกว่าเดิมสินะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าฝ่าความพังทลายนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ