การแสดงฝีมือของกิลด์เงา

"กิลด์ระดับท็อปสามของประเทศกำลังพินาศอยู่ตรงหน้าพวกคุณ แต่พวกคุณกลับยืนถกเถียงกันเรื่องส่วนแบ่งค่าตอบแทน... น่าสมเพชจนผมแทบจะหัวเราะออกมานะครับ" คริสนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมสีดำสนิทภายในห้องบังคับการเคลื่อนที่ของกิลด์เงา ดวงตาสีเทาเย็นชาของเขาทอดมองผ่านจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมที่แสดงภาพมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ ‘ราชาแมงมุมเหล็กไหล’ ที่กำลังฉีกกระชากแนวป้องกันของกิลด์ ‘อัศวินตะวัน’ จนกลายเป็นเศษเนื้อ "บอสคะ ค่าความเสียหายทะลุเพดานไปแล้วค่ะ ถ้าเราไม่รีบเข้าแทรกแซง ภายในอีกสิบนาทีพื้นที่เขตการค้าใจกลางเมืองจะถูกกวาดล้างจนไม่เหลือซากนะคะ" ลูน่ารายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นิ้วมือของเธอกลับรัวอยู่บนคีย์บอร์ดเสมือนจนเกิดเป็นแสงสีฟ้าวาบวับ เธอไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแค่กำลังประเมินความเป็นไปได้ที่คุ้มค่าที่สุด คริสยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ เขารอคอยวินาทีที่เหมาะสมที่สุด ไม่ใช่เพราะความเห็นอกเห็นใจ แต่เพราะนี่คือตลาดหุ้นแห่งชีวิต—เขาต้องรอให้ ‘หุ้น’ ของกิลด์อัศวินตะวันตกต่ำถึงขีดสุด เพื่อที่เขาจะได้เข้าไปช้อนซื้อ ‘ความจงรักภักดี’ ของพวกมันในราคาที่ถูกที่สุด "ลูน่า ปล่อยโดรนสกัดกั้นระยะไกลออกไปสามตัว ปรับค่าพลังงานที่ 40 เปอร์เซ็นต์พอ แค่ให้มันชะงัก ไม่ต้องถึงตาย" คริสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ส่งคำสั่งไปที่หัวหน้ากิลด์อัศวินตะวัน... บอกมันว่า กิลด์เงาจะเข้าจัดการ แต่มีเงื่อนไขเดียวที่ต้องแลก คือสัญญาผูกมัดสถานะกิลด์รองไปอีก 5 ปี" "นั่นมันเท่ากับการกลืนกินกิลด์พวกเขาเลยนะคะบอส" ลูน่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเป็นประกาย "พวกเขาจะยอมหรือคะ?" "ในวินาทีที่ความตายจ่อคอหอย ศักดิ์ศรีก็เป็นเพียงสิ่งไร้ค่าที่คนขี้ขลาดใช้ปิดบังความกลัวเท่านั้นครับ" คริสลุกขึ้นยืน ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มของเขาดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกคุกคาม เขาเดินตรงไปยังประตูวาร์ปที่เชื่อมต่อกับสมรภูมิเบื้องหน้า ภายในกิลด์เงาไม่มีคำว่าลังเล ทุกคนถูกฝึกมาให้เป็นเครื่องจักรสังหารที่คำนวณทิศทางลมและแรงกดอากาศก่อนเหนี่ยวไกเสมอ เมื่อก้าวพ้นประตูวาร์ป คริสพบกับความวุ่นวายที่ไร้ทิศทาง เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ เขายืนอยู่บนยอดตึกสูงที่ถูกครึ่งหนึ่งถูกทำลายลง มองลงไปยังราชาแมงมุมที่กำลังไล่ล่าเหล่าฮันเตอร์ที่แตกพ่าย "กิลด์เงา... ประจำตำแหน่ง" เพียงคำสั่งเดียว เงาสีดำสนิทก็พุ่งออกจากเงามืดรอบกายเขาไปตามจุดยุทธศาสตร์ต่างๆ ราวกับภูตผี นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพละกำลัง แต่มันคือ ‘การจัดระเบียบ’ คริสกระโดดลงจากตึกด้วยท่วงท่าที่สุขุมราวกับนกเหยี่ยวที่กำลังร่อนลงจอด เขาดึงดาบสั้นที่สลักลวดลายเรขาคณิตออกมาจากเงามืดของตัวเอง ในจังหวะที่แมงมุมเหล็กไหลกระโจนเข้าใส่หัวหน้ากิลด์อัศวินตะวัน คริสกลับไปปรากฏตัวอยู่กลางอากาศเหนือหัวของมัน ดาบในมือฟันลงไปเป็นเส้นตรงเพียงครั้งเดียว รอยตัดนั้นแม่นยำจนอาวุธระดับตำนานของศัตรูยังต้องหักสะบั้น เขาร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าฮันเตอร์ที่บาดเจ็บอยู่เบื้องหลัง "ถอยไปครับ ที่เหลือผมจัดการเอง" คริสกล่าวกับหัวหน้ากิลด์อัศวินตะวันด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไปสำหรับสถานการณ์ที่ดุเดือดเช่นนี้ "แก... แกต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่!" หัวหน้ากิลด์อัศวินตะวันคำรามทั้งที่เลือดอาบใบหน้า คริสไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ตวัดดาบเบาๆ คราบเลือดมอนสเตอร์กระเซ็นออกไปเป็นวงสวยงามราวกับภาพวาด "ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรอกครับ สิ่งที่ผมต้องการคือ 'ระบบ' นี้... และในเมื่อคุณรักษามันไว้ไม่ได้ ก็ถึงเวลาที่ต้องส่งมอบมันให้กับผู้ที่คู่ควร" เขากระชับดาบในมือ แววตาที่เคยสุขุมกลับกลายเป็นเปลวเพลิงแห่งความทะเยอทะยานที่ไม่มีใครต้านทานได้ ในขณะที่กิลด์เงาเริ่มโอบล้อมพื้นที่ทั้งหมดด้วยกับดักทางเวทมนตร์ที่ไร้ช่องโหว่ มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่เคยเกรียงไกรกลับดูเหมือนหนูที่ติดอยู่ในกรงขัง ทว่า ในจังหวะที่คริสกำลังจะเผด็จศึก เสียงสัญญาณเตือนจากระบบส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏบนอากาศเบื้องหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ผู้บุกรุกนิรนามระดับสูงได้ทำการแทรกแซงโหนดข้อมูลของกิลด์เงา... การควบคุมพื้นที่นี้กำลังถูกดึงเข้าสู่ระบบปฏิบัติการของ 'หน่วยงานกำกับดูแลพระเจ้า'] คริสชะงัก ดาบในมือที่กำลังพุ่งเข้าใส่จุดตายของราชาแมงมุมหยุดลงเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาเหลือบมองข้อความนั้นก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ "ดูเหมือนว่า 'เจ้าของบ้าน' จะไม่อยากให้เราจัดการเรื่องนี้ให้จบง่ายๆ สินะครับ" เขามองไปยังเงามืดที่บิดเบี้ยวผิดปกติหลังกำแพงตึก ซึ่งมีเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่—ชายผู้ที่เขาจำได้ดีว่าเป็นศัตรูในอดีตที่ควรจะตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่