ความโกลาหลในเมืองหลวง

"เลิกพยายามเชื่อมต่อเครือข่ายสำรองเถอะ ลูน่า... กิลด์ระดับท็อปพวกนั้นไม่ได้ถูกแฮ็ก แต่มันกำลังถูก 'กลืนกิน' จากภายในด้วยระบบที่พังทลายต่างหาก" ผมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ขณะยืนกอดอกมองภาพโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงแผนที่เมืองหลวงซึ่งกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดดังระงมไปทั่วเขตการปกครอง แต่ในห้องทำงานส่วนตัวของผม กลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ลูน่าไม่ได้ตอบทันที นิ้วเรียวของเธอรัวอยู่บนคีย์บอร์ดเสมือนจนเกิดแสงวาบเป็นจังหวะ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดเป็นปม "ฉันทำไม่ได้ค่ะ... ไม่สิ ผมหมายถึง... บ้าจริง! ระบบป้องกันของ 'กิลด์พันธมิตรตะวันออก' ล่มไปแล้วสามเขตภายในสิบนาที ฝูงมอนสเตอร์ระดับเลเวล 60 ที่ควรจะติดอยู่ในเขตรอยต่อกลับหลุดเข้ามาใจกลางเมืองเหมือนรู้พิกัด... คริสคะ นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" "รู้พิกัดงั้นหรือ" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาจับจ้องไปยังจุดสีแดงที่เคลื่อนที่อย่างเป็นระบบราวกับกองทัพที่ผ่านการฝึกฝน "พวกมันไม่ได้แค่บุกรุก แต่มันกำลัง 'กวาดล้าง' คู่แข่งที่เหลืออยู่ต่างหาก ความโง่เขลาของกิลด์ใหญ่อย่าง 'ไอรอนฟิสต์' ที่เอาแต่โอ้อวดเรื่องเลเวลกำลังจะย้อนกลับมาฆ่าตัวพวกเขาเอง" ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ลูน่าดึงขึ้นมาแสดงให้เห็นภาพความโกลาหลเบื้องล่าง กองทัพมอนสเตอร์รูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ป่าผสมเครื่องจักรพุ่งชนแนวป้องกันของกิลด์ยักษ์ใหญ่จนแตกกระจาย เลือดสีเข้มสาดกระจายบนพื้นหินอ่อนของจัตุรัสกลางเมือง เสียงกรีดร้องของนักรบที่เคยเย่อหยิ่งถูกกลบด้วยเสียงคำรามก้องฟ้า ผมเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปยังกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งขึ้นมา "ลูน่า จัดการแยกส่วนเครือข่ายของเราออกจากโครงข่ายหลักของเมืองหลวงเดี๋ยวนี้ ตัดสัญญาณกิลด์อื่นทิ้งทั้งหมด ปิดตายประตูหน้าและรวบรวมกำลังพลระดับหัวกะทิของเราไว้ที่ชั้นใต้ดิน" "แต่คริสคะ ถ้าเราทำแบบนั้น คนอื่นๆ จะมองว่ากิลด์เราทอดทิ้งเมืองหลวงนะ กิตติศัพท์เราจะ..." "กิตติศัพท์ไม่ได้ทำให้เราชนะสงครามระบบนี้หรอก" ผมหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนเธอชะงักไปครู่หนึ่ง "พวกนั้นเลือกที่จะ 'โชว์พาว' โดยการเปิดเผยตำแหน่งฐานทัพให้คนทั้งโลกเห็น เพื่อหวังผลทางการตลาด ผลลัพธ์ก็เห็นอยู่ตรงหน้า... ตอนนี้พวกเขากำลังกลายเป็นฐานที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ให้มอนสเตอร์พวกนั้นยึดครอง" ลูน่าสูดหายใจลึก ก่อนจะก้มหน้าทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่กดทับลงมาเหมือนอากาศที่เบาบางลงเรื่อยๆ ขณะที่สถานการณ์ข้างนอกเริ่มเข้าสู่จุดวิกฤต มอนสเตอร์เลเวลสูงเริ่มฉีกกระชากเกราะป้องกันของกิลด์อันดับสองอย่าง 'เรเดียนท์ไนท์' จนไม่เหลือชิ้นดี "คริสคะ... มีสัญญาณแทรกซ้อนเข้ามา" ลูน่าหยุดมือ แล้วหันมามองผมด้วยแววตาที่สั่นไหว "มีคนพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับสุดยอดของเรา... รหัสผ่านที่ใช้ มันไม่ใช่การสุ่ม แต่มันคือคีย์ลัดที่เฉพาะผู้สร้างระบบเท่านั้นที่จะรู้" ผมชะงักไปชั่วครู่ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวใจที่ไม่เคยสั่นคลอน "ผู้สร้างระบบงั้นหรือ... เป็นไปไม่ได้ พวกเขาหายสาบสูญไปตั้งแต่สงครามเริ่ม" "ไม่ใช่คนค่ะ... หรืออาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น" ลูน่าเลื่อนหน้าจอมาตรงหน้าผม ข้อความที่ปรากฏอยู่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว "มันเขียนว่า... 'ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย ของขวัญจากผู้อยู่เบื้องหลัง'" ทันใดนั้น หน้าจอก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เปลี่ยนจากเสียงไซเรน เป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่ฟังดูวิปริตผิดเพี้ยน ประตูเหล็กกล้าที่แน่นหนาของห้องทำงานผมค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ดูตัดกับความโกลาหลภายนอกอย่างสิ้นเชิง เขายืนอยู่ตรงนั้น... ถือดาบสีดำสนิทที่ปลายใบดาบมีหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท "คุณคริสครับ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้ลมหายใจผมแทบหยุด "ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้ว ว่าจะเป็นราชาที่ปกครองซากปรักหักพัง... หรือจะเป็นเพียงผู้แพ้ที่ถูกจารึกไว้ในระบบฐานข้อมูลที่กำลังจะถูกลบในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ผมกระชับดาบในมือแน่น แววตาเย็นเยียบเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความกระหายในการเอาชนะ นี่ไม่ใช่การบุกรุกธรรมดา นี่คือการท้าทายที่ผมรอคอยมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่