ภัยคุกคามจากรอยแยก

“ยกเลิกการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้ ลูน่า!” เสียงของคริสราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนลูน่าชะงักมือที่กำลังรัวนิ้วอยู่บนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของเธออย่างชัดเจน เธอหันมามองเขา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจในฐานะแฮกเกอร์อัจฉริยะสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด “แต่ถ้าหนูตัดตอนนี้ ข้อมูลทั้งหมดของกิลด์เราที่ฝังอยู่ในเซิร์ฟเวอร์กลางจะหายไปพร้อมกับมันนะคะ… ไม่สิ… ลืมไปครับ” ลูน่ากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด “ถ้าไม่ตัด ระบบนิรภัยของมันจะกัดกินหน่วยความจำหลักของเราจนหมดสิ้น เหมือนที่คำเตือนนั้นบอกไว้” คริสไม่ได้ตอบทันที เขายืนกอดอกพิงผนังห้องควบคุมที่เย็นเยียบ สายตาของเขาจดจ้องไปที่เส้นกราฟสีแดงที่พุ่งทะลุขีดจำกัดบนหน้าจอหลัก มันไม่ใช่กราฟของราคาหุ้นหรือพลังงาน แต่มันคือระดับการบิดเบี้ยวของมิติในใจกลางกรุงโซล “ระบบที่ฉันสร้างขึ้นกำลังย้อนกลับมาจัดการฉัน” คริสพึมพำ น้ำเสียงของเขามีความเยือกเย็นแบบที่น่ากลัวกว่าความโกรธเกรี้ยว “มันไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตฉัน แต่มันต้องการ ‘ตัวตน’ ของระบบที่ฉันวางรากฐานไว้ทั้งหมดเพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้กับรอยแยก” *ครืนนนน—!* พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแก้วกาแฟบนโต๊ะของลูน่าหล่นลงมาแตกกระจาย เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังระงมไปทั่วทั้งตึกบัญชาการ มันไม่ใช่เสียงไซเรนปกติ แต่มันคือเสียงที่กรีดร้องเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย “หัวหน้าคะ! รอยแยกเปิดแล้ว! ไม่ใช่ที่จุดที่คาดการณ์ไว้… แต่มันเปิดพร้อมกันหกจุดทั่วประเทศ!” ลูน่าตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือน “นี่มันดันเจี้ยนเบรกระดับประเทศ! ระบบไร้การแจ้งเตือน! พวกเขาทิ้งเราไว้กลางทุ่งสังหาร!” คริสขยับตัวก้าวไปข้างหน้าอย่างใจเย็น ผิดกับบรรยากาศที่กำลังพังทลายรอบตัว เขาคว้าอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาเชื่อมต่อกับเครือข่ายของกิลด์ ‘โอเวอร์ลอร์ด’ “ทุกคนฟังให้ดี นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ธรรมชาติ นี่คือการกำจัดศัตรูทางการเมืองที่ใช้ระบบเป็นเครื่องมือ ใครที่คิดจะถอยตอนนี้ให้ก้าวออกมา ใครที่อยากรอดให้ตามฉันมา” “หัวหน้าครับ! กองกำลังพิทักษ์โลกกำลังถอนตัวออกจากแนวหน้า!” เสียงของลูกน้องคนหนึ่งดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารด้วยความตระหนก “พวกเขาบอกว่านี่เป็นพื้นที่รับผิดชอบของกิลด์เราตามสัญญาฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกแก้ไขเมื่อสิบนาทีก่อน!” คริสหลับตาลงครู่หนึ่ง เขาเข้าใจทันทีว่านี่คือกับดักที่วางไว้อย่างประณีต ‘ระบบ’ ที่เขาคิดว่าเขาควบคุมได้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาเดินพลาดไปในกระดานของใครบางคน “ลูน่า ปล่อยไวรัสตัวที่สองที่เตรียมไว้สำหรับ ‘กรณีเลวร้ายที่สุด’” คริสสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ในเมื่อพวกมันอยากให้ฉันเป็นหลุมฝังศพ ฉันก็จะฝังทุกอย่างที่นี่รวมถึงพวกมันด้วย” “แต่หัวหน้าคะ ถ้าทำแบบนั้น รอยแยกจะขยายตัวจนคุมไม่อยู่ พื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตรจะหายไปจากแผนที่!” ลูน่าคัดค้าน น้ำตาแห่งความเครียดเริ่มเอ่อล้น “โลกที่เน่าเฟะแบบนี้ หากไม่รื้อสร้างใหม่ เราก็ไม่มีวันครองมันได้” คริสเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นท้องฟ้าสีครามที่บัดนี้กำลังถูกฉีกออกเป็นรอยแผลสีดำสนิท สัตว์ประหลาดระดับคิงคลาสตัวแรกเริ่มโผล่ออกมา ส่งเสียงคำรามที่สั่นประสาทคนทั้งเมือง เขารู้ดีว่าหมากตานี้อันตรายเกินกว่าจะคาดเดา ผลลัพธ์อาจหมายถึงจุดจบของกิลด์ หรืออาจหมายถึงจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ที่เขาเป็นผู้กำหนดเอง “เตรียมตัวให้พร้อม ลูน่า” คริสกล่าวพลางหยิบดาบเลเซอร์ขึ้นมาสะพายไว้ที่หลัง “เกมนี้ไม่ได้จบที่การอยู่รอด แต่มันจบที่ใครจะยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายบนซากปรักหักพังนี้” ทว่า ในขณะที่คริสกำลังจะก้าวออกไปจากห้องควบคุม เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกดปุ่มปลดล็อกประตูที่เขาจำได้ดีว่ามันควรจะล็อกตายไปแล้วตลอดกาล ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของมุมห้อง เป็นชายในชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ไม่มีใครในโลกควรจะปรากฏตัวที่นี่ได้ในเวลานี้ “คุณคาดการณ์ได้ทุกอย่าง ยกเว้นตัวผมใช่ไหม คริส?” ชายคนนั้นกล่าวพลางแสยะยิ้มที่ดูไร้หัวใจ “ระบบไม่ได้ทรยศคุณหรอกครับ... เพราะคนที่เขียนคำสั่งนั้น ตั้งแต่บรรทัดแรก... คือผมเอง” คริสหยุดนิ่ง สายตาจ้องมองเงาร่างนั้นอย่างไม่อาจละไปได้ ดาบในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานาน... ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘ความพ่ายแพ้’ ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้นจริง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่