หมากตัวสำคัญบนกระดาน

“ถ้าคุณคิดว่าการยื่นข้อเสนอด้วยเงินและอำนาจจะซื้อศักดิ์ศรีของพวกเราได้ง่ายๆ คุณก็ประเมินคนตรงหน้าต่ำไปแล้วนะครับ คุณคริส” เสียงของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดังก้องในห้องรับรองที่ปิดตาย บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก คริสนั่งประสานมือไว้บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังผู้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตในห้องนี้ ลูน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังคริสขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างเป็นจังหวะ ข้อมูลตัวเลขและโปรไฟล์ของคนตรงหน้าไหลผ่านดวงตาเธออย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่ดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ที่เฉียบคม “ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกครับ” คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ในยุคที่ระบบผู้กล้ากัดกินโลกใบนี้ ความทะนงตนมีค่าไม่ต่างจากเศษขยะหากปราศจากพลังที่จะปกป้องมัน ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อคุณ ผมมาเพื่อมอบ ‘ทางรอด’ ที่คุณไม่มีวันหาได้จากกิลด์ไร้อนาคตพวกนั้น” คริสเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลไปตรงหน้าผู้สนทนา ภายในนั้นไม่ใช่เงินหรือหุ้นบริษัท แต่มันคือโครงสร้างผังระบบลับที่เชื่อมโยงกับหอคอยทมิฬ ซึ่งเป็นความลับระดับ S ที่แม้แต่สมาพันธ์ฮันเตอร์โลกยังไม่เคยล่วงรู้ “นี่มัน...” อีกฝ่ายชะงัก สายตาที่ดูแคลนในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง มือที่หยิบเอกสารขึ้นมามีอาการสั่นเล็กน้อย “คุณคริสครับ... ข้อมูลนี้มันเป็นไปไม่ได้ นี่คุณแฮกเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์หลักของระบบได้ยังไง?” ลูน่าเอ่ยแทรกขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บความตื่นเต้นไว้ เพราะเธอเองก็เพิ่งเคยเห็นความคืบหน้าของโปรเจกต์นี้ในระยะประชิด “นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องกังวล” คริสตอบโดยไม่ละสายตาจากคู่สนทนา “เงื่อนไขของผมมีเพียงข้อเดียว หากคุณตกลง รับข้อมูลนี้ไปพร้อมกับพันธสัญญาเลือด คุณจะเป็นอิสระจากคำสั่งของพวกสภาฮันเตอร์ และจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญในกระดานของผม... แต่แลกมาด้วยการที่พวกคุณทั้งทีมจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผมโดยสมบูรณ์” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ความเงียบที่ไร้เสียงรบกวนจนได้ยินเสียงหัวใจของคนในห้องที่เต้นรำไปตามจังหวะความกดดัน อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองคริสด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าคริสไม่ได้ต้องการแค่พันธมิตร แต่ต้องการ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' ที่จะยอมทำทุกอย่างแม้แต่การเป็นเครื่องสังเวยเพื่อชัยชนะของกิลด์ “คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะคริส การดึงพวกเราเข้าไปในวงจรนี้ เท่ากับว่าคุณกำลังประกาศสงครามกับเบื้องบนโดยตรง” ชายผู้นั้นแค่นยิ้ม “แต่ก็นั่นแหละ... คนอย่างผมมันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว” เขาวางเอกสารลงแล้วมองคริสตรงๆ “ผมตกลง แต่ผมมีเงื่อนไขเดียวที่ต้องเพิ่มเข้าไป หากวันใดที่ระบบเริ่มเอาคืน แล้วชีวิตของพวกเราตกอยู่ในอันตราย คุณต้องเป็นคนลงมาในสนามด้วยตัวเอง ไม่ใช่สั่งการจากหลังฉากเหมือนหมาป่าที่ส่งฝูงสุนัขไปตายแทน” คริสยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่สั่นคลอนจิตใจ “นั่นคือสิ่งที่ผมตั้งใจไว้อยู่แล้วครับ ผมไม่เคยส่งใครไปตายในที่ที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปยืน” การตกลงครั้งนี้ไม่ใช่การจับมือกันด้วยความสมัครใจ แต่มันคือการทำพันธสัญญาของเหล่าปีศาจที่ต่างก็มีเป้าหมายคือการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร คริสยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของมหานครแห่งนี้ เมืองที่กำลังจะลุกเป็นไฟด้วยกลยุทธ์ที่เขาวางไว้ “ลูน่า จัดการส่วนที่เหลือให้เรียบร้อย” คริสสั่งการโดยไม่หันกลับมา “เรามีเวลาไม่มากก่อนที่พวกสภานั่นจะรู้ตัวว่าหมากในกระดานของพวกเขาหายไปตัวหนึ่ง” ลูน่าพยักหน้า เธอเริ่มพิมพ์รหัสผ่านผ่านคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่ปรากฏขึ้นรอบตัว อักขระสีเขียววิ่งผ่านตาเธอเหมือนสายฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ทว่าทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยในระบบก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยจากระบบความปลอดภัยของกิลด์ แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากฐานข้อมูลส่วนตัวของคริสที่เขาเพิ่งจะทำการเข้าถึงเมื่อครู่นี้ “คริส... มีบางอย่างผิดปกติ” ลูน่าเสียงสั่น “มีคนอื่นกำลังแฮกเข้ามาในระบบของเรา... ไม่สิ ไม่ใช่แค่แฮก แต่มันกำลังดึงข้อมูลทั้งหมดที่เราเพิ่งจะตกลงกับเขาออกไป!” คริสหันขวับกลับมา แววตาที่เคยสุขุมไร้กังวลบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม เขารู้ทันทีว่าความผิดพลาดไม่ได้อยู่ที่การตัดสินใจ แต่อยู่ที่ 'สายลับ' ที่เขามองข้ามไป “ในห้องนี้... มีคนอื่นที่ไม่ใช่พวกเรา” คริสพูดขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ปิดตาย ก่อนจะหยุดที่มุมมืดของห้อง เงาตะคุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์กลับเริ่มขยับเขยื้อน ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดนั้น เขาสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีเงินที่สะท้อนแสงไฟจนดูผิดเพี้ยน ในมือของเขาถืออุปกรณ์ชิ้นเล็กที่เชื่อมต่อกับระบบของคริสโดยตรง “คุณเดินหมากได้ยอดเยี่ยมมากครับ คริส” เสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบดังออกมาจากใต้หน้ากากนั่น “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... บนกระดานหมากรุกที่มีชีวิต หมากทุกตัวไม่ได้มีหน้าที่แค่เดินตามคำสั่ง แต่บางตัวก็มีหน้าที่เอาไว้ 'ลอบสังหาร' คิงที่เป็นคนเดินมันเสียเอง” อุปกรณ์ในมือชายปริศนาเริ่มส่องแสงสีแดงฉาน ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องบิดเบี้ยว คริสคว้าปืนพกคู่ใจออกมาจากซองที่ข้างเอวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เหนี่ยวไก ชายคนนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ “มันสายไปแล้วครับ... ระบบที่คุณสร้างขึ้น กำลังจะกลายเป็นหลุมฝังศพของคุณเอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นพยานในความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ ครับ