เลเวลอัปแบบก้าวกระโดด

แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ไม่ได้ทำให้มือที่กำลังพิมพ์รัวแป้นคีย์บอร์ดของลูน่าช้าลงแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว เธอขยับแว่นตากรอบบาง สายตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนภัยระดับวิกฤต คราบเหงื่อผุดพรายตามไรผม แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มหยันให้กับความสิ้นหวตรงหน้า "ระบบป้องกันรอบนอกล่มสลายร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ... ไม่สิ ต้องพูดว่าถูก ‘ยึดครอง’ อย่างสมบูรณ์แบบต่างหาก" ลูน่ารายงานด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น "พวกมันไม่ได้แค่เจาะไฟร์วอลล์เข้ามา แต่ใช้รหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดตั้งแต่แรก... หัวหน้า มีคนของเราหักหลัง หรือไม่ก็... ระบบนี้ถูกสร้างมาให้ดักรอเราอยู่แล้วตั้งแต่ต้น" คริสไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาสีเข้มภายใต้แสงสะท้อนจากหน้าจอระบบยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก เขาซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ดสีดำสนิท สายตากวาดมองฝุ่นผงที่ร่วงกราวลงมาจากเพดานอุโมงค์ใต้ดินชั้นที่สาม เสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรกายกลายพันธุ์นับร้อยชีวิตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ประหนึ่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ดังเร่งเร้า แต่ในสายตาของนักวางแผนผู้เยือกเย็น วิกฤตการณ์ครั้งนี้ไม่ใช่หายนะ... แต่มันคือ ‘ตัวเลขกำไร’ มหาศาลที่กำลังวิ่งเข้าหาตัวต่างหาก "ปล่อยให้พวกมันเข้ามา" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับกำลังสั่งกาแฟสักแก้วในยามบ่ายมากกว่าการเผชิญหน้ากับกองทัพมรณะ "หัวหน้าคะ! นั่นคือดันเจี้ยนเรดการ์ดระดับ A นะครับ—" ลูน่าเผลอหลุดคำหยาบทางเทคนิคออกมาด้วยความลืมตัว "ฝูงไคเมร่าเหล็กไหลพวกนั้นมีเกราะต้านทานเวทมนตร์ระดับสูง แถมจำนวนก็น่าจะเกินห้าร้อยตัว เรามีกันแค่สองคน จะเอาอะไรไปรับมือ—" "ใครบอกว่าเราต้องรับมือ?" คริสหันกลับมามองเธอ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ลูน่า เธอคิดว่าฉันเสียเวลาสามเดือนที่ผ่านมาไปกับการวิ่งเล่นในดันเจี้ยนเพื่อเก็บเลเวลเล่นๆ งั้นหรือ?" นิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเขา การแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นข้อมูลขยะก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ [เงื่อนไขลับ: พิชิตดันเจี้ยนระดับ A โดยไม่ใช้กำลังพลของกิลด์อื่น และเคลียร์ภายในเวลาที่กำหนด... สำเร็จ] [ระบบกำลังประเมินผลงาน...] [โฮสต์ 'คริส' ได้รับแต้มประสบการณ์สะสมจำนวนมหาศาล...] สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ โครงสร้างร่างกายของคริสก็ถูกอาบไล้ด้วยแสงสีครามเข้มข้น พลังงานดิบจำนวนมหศาลที่ถูกอัดอั้นไว้พวยพุ่งทะยานจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย แผ่ขยายแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ลูน่าถึงกับต้องถอยหลังไปสามก้าว หายใจติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบลำคอ แรงกดดันนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังโจมตี แต่มันคือ ‘จิตสังหาร’ ของผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร *ติ๊ง!* [ยินดีด้วย! โฮสต์เลเวลอัปแบบก้าวกระโดดจาก Lv. 78 สู่ Lv. 92] [ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่: 'สถาปัตยกรรมมิติเงา' (Shadow Dimension Architecture)] [ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึง 'คลังแสงโบราณแห่งจักรพรรดิ' (Emperor’s Ancient Armory)] [ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 300%] ความเจ็บปวดจากการทะลวงขีดจำกัดของร่างกายทำให้เส้นเลือดที่ขมับของคริสปูดโปນขึ้นเล็กน้อย แต่เขากลับหลับตาลงรับสัมผัสแห่งพลังนั้นด้วยความสุขุม ความรู้สึกที่เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายถูกรีเซ็ตและเติมเต็มด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด ทำให้เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นพระเจ้าที่กำลังมองลงมาจากสรวงสวรรค์ เสียงคำรามด้านนอกประชิดเข้ามาถึงประตูเหล็กกล้าหนาแปดนิ้วแล้ว แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้บานประตูเหล็กเริ่มยุบตัวลงมาเป็นรอยเท้าขนาดใหญ่ เศษเหล็กปลิวว่อน ท่ามกลางความมืดมิดและฝุ่นควัน เงาร่างมหศาลของอสูรเหล็กกล้าที่มีดวงตาสีแดงฉานนับคู่กำลังแยกเขี้ยวคำราม พร้อมที่จะฉีกร่างของพวกเขากลืนกินลงท้อง "ลูน่า" คริสเอ่ยเรียกโดยไม่หันกลับไปมอง มือขวายื่นออกไปเบื้องหน้า ความว่างเปล่าสั่นไหวราวกับผืนผ้าใบที่ถูกฉีกกระชาก "คะ... ค่ะหัวหน้า!" ลูน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอกำคีย์บอร์ดในมือแน่น แม้จะรู้ว่าพลังทางเทคโนโลยีของเธอช่วยอะไรไม่ได้ในนาทีนี้ แต่เธอก็ไม่คิดจะวิ่งหนี "เปิดใช้งานฟังก์ชันใหม่... สถาปัตยกรรมมิติเงา" คำสั่งถูกเอื้อnด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนก้องกังวานไปทั่วโถงถ้ำ ทันใดนั้น เงาดำสนิทใต้ฝ่าเท้าของคริสก็ขยายวงกว้างออกไปราวกับหมึกสีดำที่หยดลงบนผืนน้ำ มันกลืนกินแสงไฟทั้งหมดในห้องจนมืดสนิท ก่อนที่เงาดำเหล่านั้นจะพุ่งทะยานขึ้นเป็นเสาหลักค้ำยันเพดาน และแปรสภาพเป็นกองทัพอัศวินไร้เงาเกราะสีดำทมิฬนับพันนายที่ถือหอกยาวเป็นอาวุธ ยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหิน แต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากองทัพปีศาจหน้าประตู ประตูเหล็กกล้าหนาแปดนิ้วพังครืนลงมาพร้อมกับฝุ่นตลบ ฝูงไคเมร่าเหล็กไหลพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความกระหายเลือด— แต่พวกมันไม่มีวันได้ก้าวล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว "จัดการให้เรียบร้อย" คริสลดมือลงช้าๆ "อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก... ฉันต้องการวัตถุดิบไปหลอมรวมกับกิลด์ของเรา" กองทัพอัศวินเงากรูเข้าประจันหน้ากับฝูงอสูรในพริบตาเดียว เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูฝน เลือดสีดำและประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นไปทั่วผนังถ้ำ คริสยืนไขว่ห้างมองดูการสังหารหมู่ครั้งนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกตื่นเต้น ไร้ความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นของนักล่าผู้กำชัยชนะ ลูน่าอ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เธอพยายามคำนวณกำลังรบเมื่อครู่ด้วยสมองกลของเธอแล้ว แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้... ผู้เล่นเลเวล 92 ที่มีกองทัพเงาอัญเชิญไร้ขีดจำกัด นี่มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งระดับท็อปของประเทศ แต่มันคือพลังที่จะสั่นคลอนสมดุลของโลกทั้งใบ! หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของลูน่าจู่ๆ ก็ดับวูบลงไปเฉยๆ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นมาใหม่อย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีเลือดที่ไม่มีอยู่ในระบบฐานข้อมูลใดๆ บนโลก [คำเตือนจากระบบภายนอก: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นหมายเลข 0 (Zero)] [เป้าหมายต่อไป: ผู้ก่อตั้งกิลด์ 'ราชันย์อัสนี' กำลังเคลื่อนพลมายังพิกัดของคุณ] [และ... เขาคือคนที่คุณรู้จักดีที่สุดในอดีตชาติ, คริส] คริสชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้องทดลอง ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นครั้งแรกเมื่อได้ยินคำว่า 'อดีตชาติ' - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของคริสมาจนถึงตอนนี้นะครับ