กับดักล่อเสือ

ปลายกระบอกปืนนับร้อยที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานห้องควบคุม ไม่ได้ทำให้หัวใจของคริสเตียนเต้นเร็วขึ้นแม้แต่จังหวะเดียว ในโลกที่เต็มไปด้วยเศษซากของระบบผู้กล้าและกฎเกณฑ์อันบิดเบี้ยว ความกลัวคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ผู้แพ้เท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง เขายืนไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบมองตรงไปยังกลุ่มกองกำลังติดอาวุธที่สวมชุดเกราะคอมโพสิตสีเทาเข้ม หน้าอกเสื้อด้านซ้ายปักสัญลักษณ์ ‘มงกุฎไร้เงา’—ตราประจำกิลด์โลหิตทมิฬ กิลด์ใหญ่อันดับสามของทวีปที่ขึ้นชื่อเรื่องความสกปรกและวิธีการอันไร้มนุษยธรรม "ช้ากว่าที่ฉันคำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะครับ... หน่วยลาดตระเวนพิเศษของโลหิตทมิฬ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคริสดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันในห้องควบคุมแห่งนี้ วาเลนไทน์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เขาจะเป็นฮันเตอร์ระดับสูง แต่การเผชิญหน้ากับกองกำลังมือสังหารนับร้อยในระยะประชิดเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะหาความสำราญใส่ตัวได้เลย ผู้นำกลุ่มติดอาวุธ ซึ่งสวมหมวกเกราะเปิดหน้าเผยให้เห็นรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคอ ก้าวออกมาจากแถว ปลายกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจมในมือของมันชี้ตรงมาที่หว่างคิ้วของคริส รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แกคือ คริส หัวหน้ากิลด์โนแบรนด์หน้าเลือดที่กล้าแย่งชิงดันเจี้ยนระดับ S ไปจากมือพวกเราสินะ" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหาร "ท่านบารอนสั่งมาว่า ให้เอาศพของพวกแกกลับไปประจานที่หน้ากิลด์ เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงของดินแดนนี้" คริสไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก เขายังคงหมุนปากกาในมือขวาช้าๆ สายตาเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ข้อมูลการเข้ารหัสของระบบรักษาความปลอดภัยกำลังวิ่งผ่านดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว "ท่านบารอนกิลด์โลหิตทมิฬเป็นคนใจร้อนเสมอ... แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่พวกคุณเลือกเวลาและสถานที่ได้แย่มาก" คริสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้มือสังหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "หมายความว่ายังไง?" ผู้นำหน่วยขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเขาสุดขีด "ลูน่า ลงมือได้" สิ้นคำพูดของคริส หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องควบคุมก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดังก้องกังวานไปทั่วอาคารใต้ดิน ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่ปิดตายอยู่ด้านหลังกองกำลังโลหิตทมิฬก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรงด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาล เสียงโลหะบด ขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง! ปัง! ปัง!* ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที กองกำลังบางส่วนหันกลับไปยิงใส่ประตูเหล็กที่ปิดสนิท แต่กระสุนเจาะเกราะเหล่านั้นกลับไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนได้ ระบบป้องกันอัตโนมัติที่ลูน่าแฮกเข้าควบคุมสมบูรณ์แบบแล้วเริ่มทำงาน ป้อมปืนกลอัตโนมัติที่ซ่อนอยู่บนเพดานกางออกพร้อมกัน และพ่นกระสุนพลาสม่าเข้าใส่กลุ่มมือสังหารอย่างไม่ปรานี "นี่มันอะไรกันวะ! ระบบถูกแฮกตั้งแต่เมื่อไหร่!" ผู้นำหน่วยคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามสาดกระสุนใส่คริสเพื่อปิดปากพยาน แต่ทว่า... กระสุนเหล่านั้นกลับทะลุผ่านร่างของคริสไปราวกับอากาศธาตุ ภาพโฮโลแกรม! วาเลนไทน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อร่างของคริสที่นั่งไขว่ห้างอยู่ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงภาพสะท้อนจากโปรแกรมจำลอง "คุณคริสคาดการณ์การเคลื่อนไหวของพวกมันไว้หมดแล้วตั้งแต่ตอนที่สัญญาณเตือนแรกดังขึ้นที่ชั้นสามค่ะ" เสียงใสแต่เยือกเย็นของลูนพูดผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ติดอยู่หลังใบหูของวาเลนไทน์ หญิงสาวกำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอในห้องนิรภัยอีกฟากหนึ่งของฐาน เธอกำลังรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อตัดวงจรการสื่อสารทั้งหมดของกิลด์โลหิตทมิฬ ไม่ให้ข้อมูลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวเล็ดลอดออกไปภายนอกได้ ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของห้องควบคุม คริสยืนกอดอกมองดูความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังชมภาพยนตร์แอคชั่นเกรดบี การกำจัดหนูที่ลอบเข้ามาในบ้าน ไม่จำเป็นต้องใช้มือของเจ้าของบ้านหรอกครับ... ให้พวกมันจัดการกันเองในกรงที่ปิดตาย น่าจะบันเทิงกว่ากันเยอะ ผู้นำหน่วยโลหิตทมิฬหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกป้อมปืนอัตโนมัติรุมยิง ลูกน้องของเขาเกือบสามสิบคนนอนหมดสติอยู่บนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ มันกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น พยายามมองหาเป้าหมาย "ออกมานะไอ้สารเลว! แน่จริงก็ออกมาสู้กันตัวต่อตัว!" เสียงตะโกนก้องด้วยความคับแค้นใจสะท้อนก้องไปทั่วผนังคอนกรีตเสริมเหล็ก คริสค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นผิวคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง "การต่อสู้ตัวต่อตัวมีไว้สำหรับพวกไร้สมองที่ใช้กำลังแก้ปัญหามากกว่าใช้ปัญญาครับ... และผมคิดว่า คุณไม่มีคุณสมบัติพอที่จะต่อรองอะไรกับผมได้เลยแม้แต่น้อย" คริสหยุดยืนห่างจากผู้นำหน่วยเพียงสามก้าว ปืนพกสั้นติดเก็บเสียงสีดำสนิทถูกยกขึ้นระดับสายตาอย่างมั่น คง ปลายกระบอกปืนชี้ตรงไปยังหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างไร้ความลังเล ผู้นำหน่วยโลหิตทมิฬพยายามจะยกปืนขึ้นสวนกลับ แต่ช้าไป... นิ้วชี้ของคริสเหนี่ยวไกออกไปอย่างไร้ความปรานี *พึ่บ!* กระสุนเจาะทะลุกระบังหมวกเกราะเข้าสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำ ร่างของมือสังหารระดับสูงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไร้ลมหายใจ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงระบบระบายอากาศที่ทำงานเบาๆ เป็นฉากหลัง วาเลนไทน์เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด "เรียบร้อยหมดจด ไม่มีใครรอดออกไปได้สักคน... แต่กิลด์โลหิตทมิฬคงไม่ยอมรามือแค่นี้แน่ครับ คุณคริส พวกมันจะส่งกองกำลังที่ใหญ่กว่านี้มาล้างบางเราแน่นอน" คริสเก็บปืนพกเข้าซองใต้สูทอย่างใจเย็น เขาก้มลงมองศพเบื้องเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตัวหลักที่ยังคงทำงานอยู่ ซึ่งเชื่อมต่อสัญญาณตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของกิลด์โลหิตทมิฬ "ปล่อยให้พวกมันส่งมาเถอะครับ..." มุมปากของคริสยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำและน่ากลัวที่สุดเท่าที่วาเลนไทน์เคยเห็นมา "...เพราะผมเตรียม ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ไว้ต้อนรับพวกมันในดันเจี้ยนชั้นถัดไปเรียบร้อยแล้ว" ทว่า ในวินาทีที่คริสกำลังจะหันหลังเพื่อสั่งการขั้นตอนต่อไป หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ควรจะแสดงภาพระบบภายในกลับกระพริบอย่างรุนแรง ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวดับลงพร้อมกันทั้งหมด เหลือไว้เพียงหน้าจอสีดำสนิทที่มีตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *“ยินดีต้อนรับสู่เกมล่าชีวิต... ผู้เล่นลำดับที่ศูนย์”* และก่อนที่คริสจะทันได้วิเคราะห์โค้ดปริศนานั้น เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับพันก็ดังสะเทือนขึ้นจากพื้นใต้ฝ่าเท้า ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพโบราณกำลังพังทลายกำแพงชั้นนอกเข้ามา... โดยที่ระบบป้องกันทั้งหมดของลูน่า... ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์จากภายนอก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งกลยุทธ์นี้ด้วยกันนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่