เผชิญหน้าอสูรบรรพกาล

"หยุดมือซะ ลูน่า อย่าแม้แต่จะพยายามเจาะรหัสผ่านนั่น" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะที่ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่บนด้ามดาบสีนิลที่สั่นระริกด้วยพลังงานสีดำทมิฬ บรรยากาศรอบตัวเราในมิติแยกย่อยแห่งนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับความลังเล มันคือห้องโถงที่เต็มไปด้วยซากกระดูกของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ขนาดของมันใหญ่โตจนเหมือนภูเขาที่ถูกถล่มลงมากลายเป็นสุสานส่วนตัว ลูน่าชะงักมือที่กำลังรัวลงบนหน้าจอโฮโลแกรม เธอหันมามองผม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตระหนก "คริส... ถ้าไม่เจาะรหัสนี้ ระบบป้องกันมิติจะดีดเราออก และถ้าเราออกไปในสภาพนี้ เราจะถูกลบตัวตนทิ้งทันที คุณก็รู้ว่าเรากำลังต่อสู้กับอะไร" "ผมรู้ดีกว่าใคร" ผมตอบพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้เสียง เสียงกระซิบที่ผมได้ยินเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในห้วงความคิด—เสียงของ 'คนคนนั้น' ที่ควรจะตายไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ผมเข้าสู่เกมนี้ มันไม่ใช่เสียงหลอนจากระบบ แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและลมหายใจที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง *‘คริส... แกคิดว่าแกคุมเกมนี้ได้งั้นรึ?’* เสียงนั้นกระซิบอีกครั้ง มันไม่ได้มาจากอากาศรอบตัว แต่มาจากจิตใต้สำนึกที่ถูกใครบางคนแฮ็กเข้าควบคุม ผมกัดฟันแน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเบื้องล่าง อสูรบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ใต้ซากกระดูกพวกนี้กำลังตื่น "ลูน่า ถอยออกมา" ผมสั่งเสียงเข้ม "แต่ว่า—!" "นี่ไม่ใช่คำขอร้อง" ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาของผมว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานีต่อศัตรู แต่กับลูน่า... ผมเลือกที่จะซ่อนความกังวลไว้ภายใต้หน้ากากของความสุขุม "ถ้ามิติพังทลาย ผมจะสร้างเส้นทางออกเอง แต่ตอนนี้... สิ่งที่อยู่ในเงามืดกำลังจะปรากฏตัว ถ้าเรายังมัวแต่สนใจรหัสผ่าน พวกเราจะเป็นศพแรกในประวัติศาสตร์กิลด์โอเวอร์ลอร์ด" ลูน่าเม้มปากแน่นก่อนจะถอยออกมาอย่างว่าง่าย เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์ที่สถานการณ์พลิกผันเกินการควบคุม คำสั่งของผมคือทางรอดเดียว ทันใดนั้น อากาศโดยรอบก็เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกสีม่วงคล้ำเปิดออกตรงใจกลางห้องโถง แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจนผมต้องปักดาบลงกับพื้นเพื่อพยุงตัว อสูรบรรพกาลไม่ได้ปรากฏตัวออกมาในรูปแบบของสัตว์ร้าย แต่เป็น 'เงา' ที่รูปร่างเลือนลางแต่ทว่าคุ้นตาอย่างประหลาด มันมีเค้าโครงของมนุษย์... มนุษย์ที่ผมรู้จักดีที่สุด มันคือร่างจำลองของ 'เซธ' อดีตหัวหน้ากิลด์ที่ประกาศว่าตายไปแล้วในบทเริ่มต้น "เซอร์ไพรส์ไหม เพื่อนเก่า?" เงาร่างนั้นแสยะยิ้ม เสียงของมันซ้อนทับกันราวกับมีคนนับร้อยพูดพร้อมกัน "แกสร้างกิลด์ขึ้นมาเพื่อเป็นเบอร์หนึ่ง แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าใครกันที่เป็นคนวางรากฐานระบบให้แกในวันแรก?" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่มีความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้า "วางรากฐาน? แกเป็นได้แค่บั๊กในระบบที่พยายามจะยึดครองโลกเสมือน แต่แกดันลืมไปว่าระบบที่แกสร้าง... มันถูกออกแบบมาให้กำจัดสิ่งแปลกปลอมอย่างแกทิ้งตั้งแต่วันที่ 1" ผมรวบรวมพลังเวททั้งหมดเข้าที่ใบดาบ แสงสีทองสว่างวาบขัดกับความมืดมิดของมิติแยกย่อย ผมไม่ได้โจมตีที่ตัวมัน แต่ผมแทงดาบลงบนจุดบอดของมิติที่ลูน่าเคยเตือนไว้—จุดที่เชื่อมต่อระหว่างมิติจริงและโลกจำลอง "คริส! คุณจะทำอะไรน่ะ! นั่นมันการฆ่าตัวตายชัดๆ!" ลูน่าร้องเตือนด้วยความตระหนก ผมไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเยือกเย็นยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในเมื่อกฎของเกมนี้คือการเป็นผู้คุมระบบ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะทำลายระบบทิ้งเสียเพื่อให้มันสร้างผมขึ้นมาใหม่ในฐานะ 'ผู้สร้าง' ไม่ใช่แค่ 'ผู้เล่น' มิติเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ เงาร่างของเซธเริ่มสั่นคลอนและกรีดร้องด้วยความทรมาน แต่ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง มือของใครบางคนก็โผล่ออกมาจากรอยแยกที่ผมเพิ่งสร้างขึ้น... มือที่สวมถุงมือหนังสีดำแบบเดียวกับที่ผมใส่อยู่ไม่มีผิดเพี้ยน มันคว้าคอเสื้อผมไว้แน่น แรงกระชากนั้นรุนแรงจนผมแทบเสียหลัก "แกไม่ได้ทำลายระบบหรอก คริส" เสียงที่กระซิบข้างหูคราวนี้ชัดเจนจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของเซธ แต่มันคือเสียงของ 'ผม' ในอีกรูปแบบหนึ่งที่แก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "แกแค่เปิดประตูให้ตัวเองเดินเข้าไปติดกับดักที่แกสร้างขึ้นมาเองต่างหาก... ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของตัวเองนะ" ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ผมเห็นตัวเองในอนาคตที่กำลังแสยะยิ้มให้ผมจากอีกฝั่งของรอยแยก พร้อมกับกดปุ่ม 'ลบข้อมูล' ที่หน้าต่างระบบของผมโดยตรง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของตำนานกิลด์โอเวอร์ลอร์ดนะครับ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่