ภารกิจลับระดับตำนาน

“ถอยไป ลูน่า!” เสียงคำรามของผมดังก้องอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด ผมไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ข้อมูลในระบบที่เคยรันอยู่ตรงหน้าตาขวาของผมบัดนี้กลายเป็นเพียงเส้นสีขาวที่บิดเบี้ยวและแตกสลาย ความรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกกระชากออกจากร่างยังคงหลงเหลืออยู่ ตรงหน้าผม ชายในชุดคลุมสีเทาหม่นยังคงยืนนิ่ง แสงสว่างจ้าที่เคยกลืนกินทุกอย่างเริ่มเบาบางลง เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขา—รอยยิ้มที่ดูราวกับว่าเขากำลังมองดูหมากบนกระดานที่กำลังถูกเดินไปตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่ต้น “คุณคิดว่าการรีเซ็ตระบบจะทำให้ผมสูญสิ้นทุกอย่างงั้นหรือ?” ผมถาม เสียงของผมราบเรียบ เย็นชา แม้ภายในใจจะกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับหมื่นวิธีเพื่อหาทางออกจากมิติปริศนานี้ ชายคนนั้นไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขายื่นปลายนิ้วที่แห้งกรังราวกับกิ่งไม้มาแตะที่หน้าผากของผม ทันใดนั้น ความเจ็บปวดระดับที่ทำให้กระดูกทั้งร่างแทบจะแหลกสลายก็พุ่งพล่านเข้าสู่สมอง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกโจมตี แต่เป็นการถูก 'ยัดเยียด' ข้อมูลมหาศาลที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจรับไหว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้น ทว่าครั้งนี้มันกลับต่างออกไป มันแหบพร่าและดูลึกลับราวกับเสียงกระซิบจากความตาย [ระบบได้รับความเสียหายร้ายแรง: เริ่มต้นกระบวนการกู้คืนข้อมูลแบบบังคับ...] [ตรวจพบภารกิจลับระดับตำนาน: ‘ทางผ่านสู่จักรพรรดิไร้เงา (ขั้นที่สอง)’] [เงื่อนไข: ทำลายตัวตนเก่าในห้วงลึกของระบบภายใน 60 นาที หากล้มเหลว… จิตสำนึกจะถูกลบหายไปตลอดกาล] “ทำลายตัวเองงั้นรึ...” ผมแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาหยิบดาบประจำกายขึ้นมาอย่างมั่นคง “เป็นวิธีที่หยาบคายในการอัปเกรดพลังจริงนะครับ” ผมมองไปรอบข้าง ทัศนียภาพที่เคยเป็นพื้นที่สีขาวสะอาดตาเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นซากปรักหักพังของกิลด์ที่ผมสร้างขึ้น ภาพของลูน่าที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์ในโลกความจริงปรากฏขึ้นเป็นภาพโฮโลแกรมลอยตัวอยู่ตรงหน้า เธอไม่เห็นผม แต่ผมเห็นทุกอย่างที่เธอกำลังทำ นิ้วเรียวสวยของเธอพยายามรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง น้ำตาหยดลงบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงรบกวน “คริส... กลับมาสิ ได้โปรด... ระบบนี้มันไม่ใช่ของจริง มันคือกับดัก!” หัวใจของผมกระตุกวูบหนึ่ง แต่นี่ไม่ใช่เวลาของความหวั่นไหว ในฐานะผู้นำกิลด์ ผมรู้อยู่เต็มอกว่าหากผมหลุดโฟกัสเพียงวินาทีเดียว สิ่งที่รออยู่คือความพินาศไม่ใช่แค่ของตัวผมเอง แต่รวมถึงทุกคนที่ฝากชีวิตไว้กับผม ผมตวัดดาบในมือ ฟันอากาศธาตุจนเกิดรอยแยกของมิติ “ลูน่า ผมจะกลับไป... แต่ไม่ใช่ในฐานะคนที่เธอกำลังพยายามดึงกลับไป แต่เป็นคนที่เธอจะภูมิใจที่สุด” ผมกระโจนเข้าสู่รอยแยกนั้นทันที ภายในมิติแห่งการทดสอบ สภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว กองทัพเงาสีดำทมิฬนับพันปรากฏขึ้น ขวางทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่แท่นบูชาแห่งระบบ พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งมาที่ผม "พวกแกไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของจิตใต้สำนึกที่ผมต้องกำจัดทิ้ง" ผมพึมพำ ก่อนจะเริ่มก้าวเดินอย่างช้าๆ รัศมีสีดำทมิฬที่หนาแน่นเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของผม นี่คือพลังที่แท้จริงของ 'จักรพรรดิไร้เงา' ที่ถูกปลดล็อกออกมาเพียงเสี้ยวเดียว ศัตรูตัวแรกพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือแสง ผมเพียงแค่ขยับตัวหลบอย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้ด้ามดาบกระแทกเข้าที่จุดตายของมัน ร่างของมันแตกสลายเป็นละอองแสงสีเทา *การต่อสู้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง* ผมไม่ได้ใช้เพียงแค่กำลัง แต่ผมใช้ 'กลยุทธ์' ในการบีบให้พวกมันเข้ามาในระยะสังหารพร้อมๆ กัน ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่จิตใจของผมกลับคมกริบราวกับใบมีด การเคลื่อนไหวของผมในตอนนี้ไม่มีความฟุ่มเฟือย ไม่มีส่วนเกิน ทุกย่างก้าวคือการคำนวณ ทุกดาบคือการพิพากษา เมื่อผ่านไปได้ครึ่งทาง ผมเริ่มเข้าใจแล้ว... ระบบไม่ได้ต้องการให้ผมแข็งแกร่งขึ้นเพียงเพื่อจะไปฆ่าฟัน แต่มันต้องการให้ผม 'ทิ้ง' ความเป็นมนุษย์ที่ยึดติดกับศีลธรรมอันดี เพื่อก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของการเป็นผู้ปกครอง ผมมาถึงจุดหมายปลายทาง—แท่นหินใจกลางความว่างเปล่า มีชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้ผม เขาคนนั้น... คือผมเอง "นายคือสิ่งที่ฉันต้องเอาชนะงั้นเหรอ?" ผมถาม ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่ผมไม่มี และดวงตาของเขาว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว "ฉันคือสิ่งที่นายจะเป็น หากนายเลือกที่จะปล่อยวางทุกอย่าง... ไม่ใช่แค่ศัตรู แต่รวมถึงคนที่นายรักด้วย" เขาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ผมมองแทบไม่ทัน ดาบของเขาปะทะกับดาบของผมจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงจนพื้นที่โดยรอบเริ่มพังทลายลง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือสิ่งที่ผมเคยทำมาก่อน เขาอ่านใจผมขาดกระจุย ทุกกลยุทธ์ที่ผมวางไว้ เขาก็รู้อยู่แล้วว่าผมจะทำอะไรต่อไป "อ่อนหัด" เขาเยาะเย้ย "ถ้านายยังห่วงใยยัยนั่น นายไม่มีวันก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปได้หรอก" ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าว เลือดไหลซึมจากรอยแผลที่แขนซ้าย ผมมองหน้าตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบต้องสั่นสะท้าน "นายพูดถูก... ความห่วงใยเป็นจุดอ่อน" ผมพูดเสียงเรียบ "แต่ใครบอกนายว่าการเป็นผู้ปกครองต้องทิ้งคนของตัวเอง? นายไม่ได้สู้เพื่อปกป้องใคร นายแค่สู้เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง... นั่นต่างหากที่ทำให้นายไม่มีทางชนะผม" ผมไม่ได้ป้องกันการโจมตีถัดไป แต่ผมกลับปล่อยให้ดาบของเขาทะลุผ่านเกราะไหล่ของผม เพื่อแลกกับการที่ผมจะคว้าคอของเขาไว้ได้ "ไปลงนรกซะ... ตัวผมที่ไร้หัวใจ" เมื่อดาบของผมเสียบทะลุหน้าอกของเขา ความเป็นจริงก็เริ่มบิดเบี้ยว ร่างของเขาสลายไปกลายเป็นกระแสข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายผม ร่างกายของผมถูกแผดเผาด้วยความร้อนแรงของระบบที่ถูกปลดล็อกจนถึงขีดสุด [ยินดีด้วย... คุณผ่านภารกิจลับระดับตำนาน] [ปลดล็อก: พลังเงาอมตะ - เลเวล 2] [การเชื่อมต่อกับระบบภายนอกกำลังกู้คืน...] เสียงระบบดังชัดเจนในหัวผม ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นปกติ ผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่ต้นคอ ไม่ใช่ความรู้สึกจากระบบ แต่มันคือสัมผัสจากลมหายใจของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมในมิติที่ควรจะมีแค่ผมคนเดียว "เก่งมากที่จัดการตัวเองได้... แต่ดูเหมือนว่า 'ตัวจริง' จะไม่ได้อยู่ในระบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วนะ คริส" เสียงที่กระซิบข้างหูนั้น ไม่ใช่เสียงของลูน่า และไม่ใช่เสียงของผม... มันคือเสียงของคนที่ผมเคยคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเกมนี้! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับผมนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่