ดันเจี้ยนลับใต้ดิน

กลิ่นอับชื้นของหินปูนผสมกับคาวเลือดเก่าเก็บโชยเข้าจมูกทันทีที่รองเท้าบูทหนังขัดเงาเหยียบลงบนพื้นศิลาของชั้นใต้ดิน แสงไฟฉายแรงสูงสีขาวนวลกวาดผ่านเสาหินสลักอักษรรูนโบราณที่เริ่มผุกرอนตามกาลเวลา ที่นี่คือ "เขตกักเก็บโบราณสถานหมายเลขศูนย์" ดันเจี้ยนระดับ S ที่ถูกลบชื่อออกจากสารบบทางการของสมาคมฮันเตอร์เมื่อสามสิบปีก่อน ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดมันจึงถูกปิดตาย แต่สำหรับผม... ข้อมูลดิบที่ลูน่าขุดคุ้ยขึ้นมาจากเซิร์ฟเวอร์มืดของรัฐบาลระบุชัดเจนว่า แกนพลังงานระดับตำนานที่จำเป็นต่อการปลดล็อก "ระบบระดับสาม" ซ่อนอยู่เบื้องหลังประตูกลนี้ "บอสครับ ค่าความหนาแน่นของมานาในอากาศสูงเกินมาตรฐานแปดร้อยเปอร์เซ็นต์ อุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณชีพเริ่มทำงานรวนแล้วครับ" เสียงของลูน่าลอดผ่านไมโครโฟนสื่อสารขนาดจิ๋ว น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่มือทั้งสองข้างบนหน้าจอโฮโลแกรมคงกำลังรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อรักษาเสถียรภาพสัญญาณ ผมเหลือบมองหน้าจอแสดงสถานะมุมสายตา ระบบกำลังแจ้งเตือนอัตราการใช้พลังงานที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีเข้มกวาดมองร่องรอยการต่อสู้บนผนัง รอยดาบพลังงานลึกหลายนิ้วและคราบรอยไหม้สีดำสนิทบ่งบอกว่า เคยมีฮันเตอร์ระดับสูงกลุ่มอื่นลักลอบเข้ามาที่นี่ก่อนหน้าเรา และแน่นอนว่า... พวกเขาไม่ได้กลับออกไป "ปล่อยให้มันรวนไป" ผมเอ่ยเสียงเรียบ น้ำทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินแคบๆ "ถ้าอุปกรณ์ไม่รวน แปลว่าเรามาผิดที่" ผมก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวไร้ซึ่งความลังเล ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงและความโลภ การลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาทีคือตั๋วขาเดียวสู่ความตาย ผมรู้ดีว่าเบื้องหลังคำว่า "กิลด์เงา... สุนัขรับใช้แห่งอาร์คันเจิล" ที่พวกมันทิ้งไว้เป็นคำขู่เมื่อวานนี้ คือสงครามประสาทที่แท้จริง สมาคมใหญ่เริ่มระแคะระคายเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของเราแล้ว พวกมันส่งสุนัขล่าเนื้อมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่ง และผมก็ยินดีที่จะใช้ดันเจี้ยนแห่งนี้เป็นสุสานฝังกลบพวกมัน เบื้องหน้าคือประตูหินมหึมา สลักลวดลายรูปสัตว์อสูรมีปีกสามหัว "รหัสผ่านถูกถอดแล้วครับ บอส" ลูน่ารายงาน "แต่มีกลไกป้องกันการบุกรุกแบบชีวภาพ แรงดันอากาศด้านในต่ำกว่าภายนอกมาก ถ้าเปิดประตูแบบดิบๆ แรงลมจะดูดทุกอย่างเข้าไปในห้องสุญญากาศ" "ไม่ต้องเปิดแบบดิบๆ" ผมยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับเรียกดาบคาตานะสีดำสนิทออกมาจากช่องเก็บของมิติ รัศมีสีครามเข้มแผ่ซ่านออกจากคมดาบ "ทำลายวงจรควบคุมกลไกจากฝั่งเธอซะ ส่วนทางนี้... ผมจะจัดการเปิดทางให้เอง" พริบตาที่เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นจากหูฟัง ร่างกายของผมก็พุ่งทะยานออกไปราวกับเงาสีดำ คมดาบตวัดเข้าใส่รอยต่อของกลไกหินศิลาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงระเบิดจากการปะทะของมานากระจายตัวเป็นวงกว้าง ฝุ่นผงฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่ประตูหินหนักหลายตันค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกด้วยเสียงครูดคราดที่น่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายความเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมาจากห้องโถงด้านใน มันไม่ใช่ความหนาวเย็นของอุณหภูมิ แต่เป็นความกดดันจากจิตสังหารที่เข้มข้นจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ กลางห้องโถงกว้าง แท่นหินสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่ เบื้องบนนั้นมีผลึกแก้วใสรูปทรงเรขาคณิตลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ มันเปล่งแสงสีฟ้าครามจ้าออกมาเป็นจังหวะราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ นั่นคือ "แกนกลางระบบโบราณ" สิ่งที่จะทำให้กิลด์ของเราก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชน แต่ทว่า... บนแท่นหินนั้นไม่ได้ว่างเปล่า เงาร่างของชายสวมชุดคลุมฮู้ดสีเงินปักตราสัญลักษณ์กางเขนกลับหัวกำลังยืนพิงแท่นหินอยู่ เขากำลังโยนลูกแก้วเวทมนตร์สีแดงฉานเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ ดวงตาภายใต้ฮู้ดเหลือบมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเยาะ "มาช้าเสียจริง... ท่านประธานกิลด์มือใหม่" เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทายราวกับรอคอยมานานนับชั่วโมง "อาร์คันเจิลฝากความระลึกถึงมาบอกว่า... ของเล่นชิ้นนี้ ใหญ่เกินกว่ามือสมัครเล่นอย่างแกจะถือครองไหว" ผมหยุดยืนนิ่งห่างจากมันสิบก้าว ปลายดาบในมือชี้ลงพื้นอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าไม่ได้แสดงความตกใจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของผมกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ส่งสุนัขมารabแย่งกระดูกถึงถ้ำ..." ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นจนคนฟังต้องชะงัก "น่าเสียดายที่แกดันเป็นตัวสุดท้ายที่จะได้หายใจออกจากที่นี่" บรรยากาศในห้องโถงอุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน ทว่าในวินาทีที่ผมเตรียมจะก้าวเท้าเข้าประชิดตัวมันนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของลูน่าก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสลับระดับพระเจ้า กำลังถูกอัปโหลดเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของกิลด์... ต้นตอไม่ได้มาจากภายนอก... แต่มันฝังอยู่ในการตั้งค่าพื้นฐานของ "ระบบผู้กล้า" ตั้งแต่วันแรกที่คุณลืมตาตื่น]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่เสมอมานะครับ