รากฐานของกิลด์เงา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงจากการก่อสร้างใต้ดิน คละคลุ้งผสมกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องประมวลผลควอนตัมสิบสองยูนิตที่ส่งเสียงฮัมต่ำๆ อย่างต่อเนื่อง ภายในห้องโถงใต้ดินลึกสามสิบเมตรใจกลางย่านการค้าเก่าแก่ ซึ่งถูกปิดตายจากโลกภายนอกด้วยระบบรหัสผ่านเจ็ดชั้น "โครงข่ายใยแก้วนำแสงเส้นที่สี่เชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้วครับคุณคริส อัตราความหน่วงต่ำกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งมิลลิวินาที... ปลอดภัยจากการสอดแนมของสมาคมฮันเตอร์ร้อยเปอร์เซ็นต์" เสียงหวานใสแต่จริงจังของลูน่าดังขึ้นท่ามกลางความสลัว มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมหลายสิบจอที่สะท้อนบนกรอบแว่นตาของเธอ นิ้วเรียวเล็กยังคงรัวแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อเข้ารหัสชั้นสุดท้ายให้กับฐานข้อมูลหลักของกิลด์ที่กำลังก่อร่างสร้างตัว คริสยืนไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าแผนผังสามมิติขนาดใหญ่ที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาของเสื้อคลุมสีดำสนิทกวาดมองทุกรายละเอียดของโครงสร้างอย่างพินิจพิพิธภัณฑ์ เขายังคงรักษาความเงียบขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันที่แม้แต่แฮกเกอร์สาวอัจฉริยะยังต้องเหลือบมองเป็นระยะด้วยความเกรงใจ "เราไม่ได้สร้างแค่รังโจรหลบภัย ลูน่า..." คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มั่นคงจนทรงพลัง "สิ่งที่เรากำลังสร้างคือศูนย์กลางที่จะบงการทุกความเคลื่อนไหวของระบบผู้กล้า... ตราบใดที่พวกมันยังคิดว่าตัวเองอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร" "เข้าใจแล้วครับ... ฉันจัดสรรงดร็อปไอเทมระดับสูงจากการลงดันเจี้ยนลับเมื่อคืนไปแปลงสภาพเป็นทุนสำรองในตลาดมืดเรียบร้อยแล้ว ได้เงินสดหมุนเวียนมาอีกสี่ร้อยล้านเครดิตโดยไม่มีร่องรอยการทำธุรกรรมเชื่อมโยงมาถึงตัวตนของเราแม้แต่น้อย" ลูน่ารายงานพร้อมกับดึงกราฟแสดงผลการเงินขึ้นมาให้ดู "แต่มีเรื่องหนึ่ง... ที่ฉันคิดว่าคุณน่าจะสนใจ" คริสหันกลับมามองเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นราวกับหลุมดำที่ดูกลืนกินทุกแสงสว่าง "ว่ามา" "กิลด์ 'อาร์크ันเจิล' ของกิลด์มาสเตอร์วิคเตอร์ เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ พวกเขาส่งหน่วยสืบราชการลับระดับเอส เข้ามาตรวจสอบพื้นที่เขตสาม... ซึ่งบังเอิญว่าเป็นจุดที่ท่อระบายอากาศเชื่อมต่อกับฐานลับของเราพอดี" ลูน่าวางมือจากแป้นพิมพ์ หันมาสบตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย "คุณคาดการณ์ไว้แล้วใช่ไหมครับว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น?" รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข หากแต่เป็นความเยือกเย็นของนักล่าที่มองเหยื่อเดินเข้ามาในกับดัก "วิคเตอร์เป็นคนประเภทที่ทนเห็นหนามแหลมอยู่ในอาณาเขตของตัวเองไม่ได้... เขามีความทะเยอทะยานสูงแต่ขาดความยืดหยุ่น นั่นคือจุดตาย" คริสเดินไปหยิบหน้ากากโลหะสีเงินลายกางเขนกลับหัวขึ้นมาสวมช้าๆ จนปิดบังใบหน้าครึ่งบน เหลือเพียงดวงตาคมปลาบที่เปล่งประกายคมกริบ "ถ้าพวกมันอยากรู้นักว่าใต้ฝ่าเท้าของพวกมันมีอะไรซ่อนอยู่ เราก็แค่ต้อนรับพวกมันให้สมเกียรติ... ในฐานะแขกคนแรกของกิลด์เงา" "จะให้ฉันเปิดระบบกับดักอัตโนมัติชั้นที่สองต้อนรับเลยไหมครับ?" ลูน่าถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเลื้อน "ยังก่อน..." คริสยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุขุม "ปล่อยให้พวกมันเดินเข้ามาลึกกว่านี้อีกหน่อย ให้พวกมันได้สัมผัสกับความหวาดกลัวของการก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตที่พวกมันไม่มีวันเข้าใจ... แล้วค่อยตัดขาดเส้นทางถอยทีละเส้น" บรรยากาศภายในห้องโถงลับกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความตึงเครียดกลับทวีความเข้มข้นขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังสะท้อนผ่านท่อระบายอากาศจากเบื้องบนเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกว่าผู้บุกรุกจากกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เป้าหมายเข้าไปทุกที โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าพวกมันไม่ได้กำลังเข้ามาสืบสวน... แต่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหารที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ช่องโหว่ คริสหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับประตูทางเข้าอุโมงค์มืดสนิท มือขวาลูบไล้ด้ามจับดาบสั้นคาตานะที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างใจเย็น ขณะที่เสียงฝีเท้าเบื้องบนหยุดลงตรงจุดเชื่อมต่อพอดี... ก่อนที่ฝาเหล็กปิดท่อจะค่อยๆ ถูกงัดเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของมนุษย์สามคนในชุดเกราะฮันเตอร์ชั้นยอดที่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบ ทว่า ทันทีที่เท้าของพวกมันแตะพื้น ความมืดมิดรอบด้านก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจากแสงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่เพิ่งถูกเปิดใช้งาน... และเสียงปรบมือสามครั้งดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับสู่กิลด์เงา... สุนัขรับใช้แห่งอาร์คันเจิล" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 7 นี้ และโปรดรอติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่