รอยร้าวในกิลด์เก่า

"นายคิดจริงๆ หรือว่าการก้าวขึ้นมาจากเศษสวะเบื้องล่าง จะทำให้พวกเรามองนายเปลี่ยนไป, คริส?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดผ่านหน้ากากโลหะผสมและกลุ่มควันสีเทาจางๆ ภายในห้องประชุมลับชั้นใต้ดินของกิลด์ 'ไททัน' กิลด์อันดับต้นๆ ของประเทศ บรรยากาศรอบโต๊ะกลมทำจากศิลาแกรนต์อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจากมานาของผู้ใช้พลังระดับสูง ทว่าผู้ถูกพาดพิงกลับไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย คริสนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—ช้า ทว่าทรงพลัง ราวกับเข็มนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังเดินหน้าเข้าสู่ช่วงเวลาสุดท้าย ดวงตาสีรัตติกาลของเขาชำเลืองมองชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะเวทมนตร์ราคาแพงที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ‘มาร์ค’ อดีตหัวหน้าหน่วยโจมตีผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามปีก่อน ดันเจี้ยนที่ซึ่งมาร์คและเพื่อนร่วมทีมตัดสินใจถีบเขาลงไปในเหวแห่งความมืด เพื่อชิงผลึกมานาโบราณและปัดความรับผิดชอบทั้งหมดให้เขาตายตกไปตามกัน “เปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือครับ... มาร์ค” คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที “ผมไม่เคยมีความคิดที่อยากจะให้พวกคุณมองผมเปลี่ยนไปหรอครับ เพราะในสายตาของผม... พวกคุณก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่หมดอายุการใช้งานไปนานแล้วต่างหาก” รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของมาร์คแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่ถูกเจือปนด้วยโทสะ แรงกดดันจากจิตสังหารระดับสูงถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของมาร์คโดยไม่รู้ตัว เพื่อหวังจะกดขี่ชายหนุ่มตรงหน้าให้หมอบราบลงกับพื้นเหมือนสุนัขจนตรอกในอดีต ทว่าคริสไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ทำให้มาร์คเคยรู้สึกเสียวสันหลังวาบในคืนที่พวกเขาเผชิญหน้ากับบอสใหญ่แห่งดันเจี้ยน ปัง! มาร์คทุบโต๊ะศิลาจนเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ เศษหินกระเด็นไปทั่วบริเวณ “แกมันก็แค่ไอ้เศษขยะที่รอดตายมาได้เพราะโชคช่วย! อย่าคิดว่าการตั้งกิลด์เล็กๆ ปลอมๆ ขึ้นมา แล้วจะเทียบชั้นกับพวกเราได้! ถ้าวันนี้แกกล้าเสนอหน้าเข้ามาที่นี่โดยไม่มี 'ระบบ' คุ้มครอง แกคงรู้ชะตากรรมของตัวเองดีนะ!” ในมุมมืดของห้อง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นเงียบๆ พร้อมกับนิ้วเรียวเล็กของลูน่าที่กำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบข้อมูลการเงินและระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์ไททัน เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นในหูฟังไร้สายของคริส *[แจ้งเตือนจากระบบซับพอร์ต: เจาะระบบเครือข่ายภายในของกิลด์ไททันสำเร็จ 87% ข้อมูลบัญชีลับและหลักฐานการทรยศถูกสำรองไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ—เอ๊ي ครับ นายท่าน]* เสียงของลูน่าที่เผลอหลุดสำเนียงเดิมออกมาทำให้คริสแอบยิ้มในใจเล็กน้อย แต่สีหน้าภายนอกยังคงนิ่งสนิทไร้รอยตำหนิ “ชะตากรรมงั้นเหรอครับ...” คริสทวนคำ ช้าๆ ชัดๆ เขาค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสมาชิกสภาบริหารกิลด์ไททันอีกสามคนที่นั่งเงียบกริบอยู่รอบโต๊ะ “สามปีก่อน ผมเคยเชื่อใจพวกคุณ ผมเคยคิดว่ามิตรภาพในดันเจี้ยนระดับ S คือสิ่งที่มีค่ามากกว่าชีวิต... แต่พวกคุณกลับสอนให้ผมรู้ว่า ในโลกที่ระบบผู้กล้าขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ มิตรภาพก็เป็นแค่สินค้าลดราคาที่มีไว้หลอกคนโง่เท่านั้น” “ปากดีนักนะไอ้สวะ!” หนึ่งในสมาชิกสภาบริหารทนไม่ไหว ชักดาบเล่มโตออกมาพุ่งเป้ามาที่ลำคอของคริสด้วยความเร็วสูง วิ้ง! คมดาบหยุดชะงักห่างจากผิวเนื้อเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร ประกายไฟแลบแปล๊บจากการปะทะกับบาตรพลังงานโปร่งใสที่ถูกกางขึ้นอย่างไร้ร่องรอย คริสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขามองดาบเล่มนั้นด้วยสายตาเวทนา ราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่กำลังพยายามถืออาวุธของผู้ใหญ่ “ความเร็วระดับนี้... ช้าเกินไปสองวินาทีครับสำหรับการโจมตีจากมุมอับ” คริsเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับอาจารย์กำลังสั่งสอนลูกศิษย์ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องประชุมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยทุกบานปิดตายโดยอัตโนมัติ ระบบปรับอากาศหยุดทำงาน และหลอดไฟหลักดับลง เหลือเพียงแสงสีแดงวับแวมที่สาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของคริส มาร์คหน้าถอดสี รีบหันไปมองหน้าจอควบคุมหลักที่ตอนนี้แสดงข้อความเตือนขนาดใหญ่: *[System Error: Master Override Activated by User 'Shadow Emperor']* “เป็นไปไม่ได้! ระบบป้องกันระดับทหารของกิลด์เรา... แกแฮกมันได้อย่างไร?!” มาร์คคำรามด้วยความตื่นตระหนก ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ คริสค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทสีดำสนิทของตนให้เรียบร้อยอย่างไร้ที่ติ เขาก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหามาร์คที่ตอนนี้ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว แรงกดดันมหาศาลจากมาตรการควบคุมระบบระดับจักรพรรดิแผ่ซ่านไปทั่วห้อง กดทับจนทุกคนทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น “ผมไม่ได้แฮกหรอกครับ... มาร์ค” คริสหยุดยืนตรงหน้าอดีตสเพื่อนร่วมทีมที่เคยเหยียบย่ำเขา ดวงตาสีรัตติกาลจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาที่สั่นระริกของอีกฝ่าย “เพราะระบบที่พวกคุณใช้หากินอยู่ทุกวันนี้... ถูกสร้างขึ้นมาโดยบริษัทพี่น้องเครือข่ายที่ผมซื้อกิจการไว้ทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วต่างหาก” คริสยกมือขึ้น ปลดหน้ากากของระบบผู้กล้าออก เผยให้เห็นรอยยิ้มอันงดงาม ทว่าเยียบเย็นจนน่าขนพองสยองเกล้า “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกคุณ... และเป็นการเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของกิลด์ 'เงาจักรพรรดิ' เบอร์หนึ่งของโลกที่เราจะไปยึดครองกันในวันนี้ครับ” ทว่า ในวินาทีที่คริสกำลังจะกดปุ่มลบสิทธิ์การเข้าถึงระบบทั้งหมดของกิลด์ไททัน เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องประชุม—เสียงฝีเท้าที่คริสจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงหัวใจของตนเอง ประตูนิรภัยที่ควรจะปิดตายกลับถูกเปิดออกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดที่แม้แต่ลูน่ายังถอดรหัสไม่ได้ และเงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ลมหายใจของคริสสะดุดไปชั่วขณะ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกระดานนี้ไปกับผมครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่