กับดักมรณะ

“อย่าขยับ” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งลอยมาจากความมืด คริสหยุดฝีเท้าลงทันที มือขวาของเขายกขึ้นเป็นสัญญาณให้ทีมบุกกิลด์ ‘เงาสังหาร’ เบื้องหลังหยุดชะงัก สายตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 42 ซึ่งในยามนี้ดูเงียบเชียบจนน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะที่โชยมาจากรอยแยกของกำแพง “คุณคริส... ค่าพลังงานในระบบตรวจจับพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ลูน่าพยายามขัดขวางการเข้าถึงของมัน แต่เหมือนมีบางอย่าง... กำลังพยายามย้อนรอยสัญญาณของเราครับ” เสียงของลูน่าสั่นเครือเล็กน้อยผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว คริสไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่พื้นหินแกรนิต ทันใดนั้น รอยแตกบนพื้นดินก็เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นเป็นเส้นใยที่สลับซับซ้อน มันไม่ใช่ดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือ ‘กับดักมิติแบบวนลูป’ ที่เหล่ากิลด์ระดับสูงมักใช้เพื่อกักขังศัตรูให้ตายใจก่อนจะบดขยี้ให้จมธรณี “ดูเหมือนศัตรูของเราจะรู้จักนิสัยการเดินหมากของผมดีนะ” คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก สายตาของเขาจับจ้องไปยังเงาดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากผนังถ้ำ “พวกเขารอให้เราเข้ามาลึกพอที่จะตัดขาดการเชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลโลกภายนอก” “คุณคริส! แจนและมาร์คถูกกักอยู่ในกรงแสงพลังงานแล้วครับ พวกเขาขยับไม่ได้เลย!” ลูน่าตะโกนผ่านหูฟัง เสียงของเธอเริ่มขาดหายไป คริสมองเห็นลูกน้องฝีมือดีสองคนของเขากำลังถูกตรึงด้วยโซ่ตรึงมิติ พวกเขาพยายามดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้น แสงสีแดงนั้นยิ่งบีบรัดแน่นขึ้นจนผิวหนังเริ่มไหม้เกรียม นี่ไม่ใช่แค่การติดกับดัก แต่มันคือการประกาศสงครามที่เน้นการทำลายล้างสมาชิกกิลด์ของเขาอย่างเลือดเย็น “ลูน่า ฟังผมให้ดี” คริสพูดพลางปลดล็อกห่วงมิติที่ข้อมือ “ตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายส่วนตัวของกิลด์ทิ้งทั้งหมด แล้วเปลี่ยนไปใช้โปรโตคอล ‘เงาสีขาว’ ที่ผมเตรียมไว้ในหน่วยความจำสำรอง” “แต่คุณคริส ถ้าทำแบบนั้น ข้อมูลทั้งหมดที่เรารวบรวมมาจะถูกล้างทิ้ง และคุณจะตกอยู่ในอันตรายโดยไม่มีระบบสนับสนุนนะครับ!” ลูน่าทัดทาน คริสยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มาจากความสนุกในการต้อนสัตว์ร้ายให้จนมุม “นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขาต้องการให้ผมคิด ลูน่า... พวกเขาต้องการให้ผมกลัวที่จะเสียข้อมูล จนยอมเดินตามแผนการที่เขาวางไว้ แต่สำหรับผม ข้อมูลที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในเมมโมรี่ แต่จดจำอยู่ในหัวของผมต่างหาก ทำตามที่สั่ง” ทันทีที่เขากดคำสั่งบนนาฬิกาข้อมือ แสงไฟในโถงดันเจี้ยนก็ดับวูบลง พื้นที่รอบตัวเขากลายเป็นสีเทาหม่น คริสไม่ได้วิ่งเข้าไปช่วยลูกน้อง แต่เขากลับทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกลางโถงนิ่งๆ ราวกับพระจันทร์ที่รอคอยเวลาเมฆเคลื่อนผ่าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ปรากฏร่างของชายในชุดเกราะสีดำทมิฬ—ชายผู้เป็นอดีตมือขวาของสมาพันธ์ที่คริสเคยกำจัดทิ้งไปเมื่อปีก่อน “แกประมาทเกินไป คริส ความอัจฉริยะของแกมันพาแกมาถึงจุดจบแล้ว” คริสเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ความตายมักจะเดินเข้ามาหาคนโง่ที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าเสมอ แต่รู้ไหมว่าสิ่งหนึ่งที่แกพลาดไป... คือการที่แกไม่เคยศึกษาว่าทำไมผมถึงเป็นคนสร้างระบบนี้ขึ้นมาเองกับมือ” ชายในชุดเกราะหัวเราะลั่น แต่จู่ๆ เสียงหัวเราะก็สะดุดกึก เมื่อเขาพบว่าอาวุธในมือของเขาเริ่มแปรสภาพกลายเป็นละอองทราย กรงแสงที่ขังลูกน้องของคริสไว้ก็เริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนสีจากสีแดงเป็นสีฟ้าคราม “แก... แกทำอะไร!” ชายชุดเกราะตวาดด้วยความลนลาน คริสลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นที่ไหล่ด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับสุภาพบุรุษผู้ไม่มีอะไรต้องกังวล “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยลูกน้องของผม แต่ผมมาที่นี่เพื่อดึงแกเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของผมต่างหาก ขอบคุณที่นำข้อมูลลับระดับ S มามอบให้ถึงที่ผ่านการเชื่อมต่อเมื่อครู่นี้... ลูน่า จัดการส่วนที่เหลือได้” ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งแสงนับร้อยนับพันบานก็ปรากฏขึ้นรายล้อมชายชุดเกราะ มันคือบันทึกข้อมูลทุกก้าวย่างของศัตรูที่ถูกระบบ ‘เงาสีขาว’ ก๊อปปี้ไปจนหมดสิ้น และในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่คริสไม่เคยคาดคิดว่าจะเห็น—ร่างของชายที่ควรจะตายไปพร้อมกับกิลด์เก่าของเขากลับปรากฏตัวขึ้นข้างหลังคริส พร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่ที่คอหอยของเขา “แผนของนายมันยอดเยี่ยมมาก คริส แต่ในฐานะอดีตอาจารย์... ฉันขอสอนนายอีกอย่างนะ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู “ในสงครามระบบ ใครที่ถือสิทธิ์การเข้าถึง ‘แอดมิน’ คนสุดท้าย คนนั้นคือผู้ชนะ” คมดาบเย็นเฉียบกดลงจนเลือดซิบ และระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าคริสว่า [ระบบกิลด์ถูกควบคุมโดยผู้บุกรุก] ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่