การสืบสวนใต้ดิน

“อย่ากะพริบตาเด็ดขาด ลูน่า ถ้าสัญญาณขาดหายไปแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว เราอาจเสียโอกาสที่จะเห็นรอยร้าวบนกำแพงที่ดูไร้ที่ติของพวกไททันไปตลอดกาล” เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าหนักแน่นดั่งผืนน้ำที่ไร้คลื่น ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัว จ้องมองจอโฮโลแกรมสิบสองจอที่ลอยวนเวียนอยู่ตรงหน้า แต่ละจอแสดงภาพฟีดสดจากกล้องขนาดจิ๋วที่ติดตั้งไว้ตามจุดอับของฐานที่มั่นกิลด์ไททัน—กิลด์อันดับหนึ่งที่โลกเชิดชู แต่เบื้องหลังคือรังของหนอนบ่อนไส้ที่คิดจะกลืนกินระบบนี้ไปเป็นของตนเอง “คริสคะ... เอ้อ ขอโทษทีครับ ผมลืมตัวไปหน่อย” ลูน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ สบถเบาๆ ก่อนจะปรับนิ้วมือบนคีย์บอร์ดแสงอย่างรวดเร็ว “หน่วยเงาที่ส่งไปแทรกซึมผ่านท่อระบายอากาศชั้นใต้ดินระดับห้าเพิ่งรายงานเข้ามา ฐานข้อมูลที่นั่นไม่ได้ถูกป้องกันด้วยไฟร์วอลล์ทั่วไป แต่มันเป็นระบบ ‘ปิดตาย’ ที่ไม่มีทางเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตภายนอกได้เลย ดูเหมือนพวกมันจะใช้คนจริงๆ เฝ้าหน้าจอแทนระบบอัตโนมัติ” ผมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มือประสานกันใต้คาง สายตามุ่งตรงไปยังจอภาพที่สี่ ซึ่งเผยให้เห็นภาพชายร่างยักษ์ในชุดเกราะหนักกำลังเดินตรวจตราพื้นที่ แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ชุดเกราะของมัน หากเป็น ‘กุญแจ’ สีทองที่ห้อยอยู่ที่เอว “ระบบปิดตายคือความหยิ่งผยองของผู้ที่เชื่อว่าตนเองปลอดภัยที่สุด” ผมเอ่ยเบาๆ พร้อมกับขยับยิ้มที่มุมปาก “ลูน่า สั่งให้หน่วยที่สี่ปล่อยไวรัส ‘สปอร์’ ลงไปในระบบระบายอากาศทันที ไม่ใช่เพื่อแฮกข้อมูล แต่เพื่อทำให้ระบบตรวจจับความร้อนในห้องนั้นเกิดอาการรวนชั่วคราว” “คุณจะให้พวกเขาเข้าไปในห้องแล็บที่เก็บแกนกลางของระบบเหรอครับ? นั่นมันเสี่ยงเกินไปนะครับ ถ้าถูกจับได้เราจะเสียคนระดับหัวกะทิไปทั้งหน่วยเลยนะ” ลูน่าหันมาถาม สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลที่ซ่อนไม่อยู่ “ความเสี่ยงคือต้นทุนของชัยชนะ ลูน่า” ผมหันไปสบตาเธอ ดวงตาของผมคงความเย็นเยียบเอาไว้ได้เสมอ “ไททันไม่ใช่แค่กิลด์ แต่มันคือมะเร็งที่กำลังกัดกินระบบผู้กล้า หากเราไม่ตัดรากถอนโคนจากข้างใน เราก็เป็นได้เพียงแค่ผู้เฝ้ามองที่รอวันตาย ผมไม่ได้สร้างกิลด์ขึ้นมาเพื่อให้เป็นที่สอง” จังหวะที่ไวรัส ‘สปอร์’ เริ่มทำงาน จอภาพทั้งหมดก็สั่นไหวและกลายเป็นสีดำสนิทชั่วขณะ เสียงซ่าของคลื่นรบกวนดังก้องอยู่ในห้องทำงาน ลูน่ารัวนิ้วอย่างบ้าคลั่งเพื่อรักษาการเชื่อมต่อ ทันใดนั้น จอภาพที่สามก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้แสดงภาพจากกล้องตัวเดิม แต่มันกำลังแสดง ‘บันทึกการสนทนา’ ลับที่ถูกถอดรหัสออกมาได้สดๆ ร้อนๆ ตัวอักษรสีเขียวปรากฏขึ้นทีละบรรทัดบนจอ: *‘โปรเจกต์ไอคอร์ (Project Ichor) พร้อมส่งมอบแล้ว ขอแค่เพียงรหัสผ่านจากท่านผู้นำ การถ่ายโอนพลังของผู้กล้าเลเวลสูงสุดจะเริ่มขึ้นในคืนนี้’* ผมชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจที่แผ่วเบาของผมเริ่มเย็นเยือกขึ้นกว่าเดิม โปรเจกต์ไอคอร์—นั่นคืออาวุธต้องห้ามที่ถูกแบนจากระบบผู้กล้ามานานกว่าสิบปี หากพวกไททันครอบครองมันได้จริง พวกมันจะไม่ใช่แค่กิลด์อันดับหนึ่ง แต่พวกมันจะกลายเป็น ‘เทพเจ้า’ ในโลกใบนี้ “คริส... นั่นมันหมายความว่าพวกเขากำลังจะดึงพลังจากเลเวลของทุกคนในเมืองหลวงเพื่อไปเป็นของตัวเอง!” ลูน่าอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือ “เราต้องรีบแจ้งสมาคมฮันเตอร์!” “ไร้ประโยชน์” ผมขัดขึ้นทันที “สมาคมฮันเตอร์เองก็อาจจะมีคนของพวกมันอยู่ ถ้าเราโพล่งออกไปตอนนี้ แผนการของเราที่วางมานับปีจะพังทลายลงทันที” ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกใส มองลงไปยังเมืองที่ยังคงเต็มไปด้วยแสงสีของชีวิตฮันเตอร์ที่ไร้เดียงสา พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีดสั้นกำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของพวกเขา ผมกระชับถุงมือหนังให้แน่นขึ้น ความมืดมิดในใจของผมเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น “ลูน่า ติดต่อหน่วยเงาทั้งหมด ให้พวกเขาสลับโหมดไปที่ ‘คำสั่งทำลายล้าง’ ทันที” “แต่คริสครับ! นั่นหมายถึงหน่วยของเราจะไม่สามารถถอนตัวออกมาได้ทัน ถ้ากิลด์ไททันรู้ตัว...” “ผมบอกให้ทำตามคำสั่ง” ผมหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เฉียบคมจนเธอต้องนิ่งเงียบ “ถ้าคืนนี้พวกไททันจะเริ่มโปรเจกต์ไอคอร์ งั้นเราจะทำลายฐานของมันตั้งแต่วินาทีนี้ ให้มันพังลงมาพร้อมกับความลับที่พวกมันเก็บงำไว้ตลอดกาล” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะกดปุ่มยืนยันการโจมตีจากระยะไกล เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินก็ดังลั่นห้อง ไม่ใช่จากคอมพิวเตอร์ของผม แต่เป็นระบบป้องกันประตูห้องทำงานของผมเองที่ถูก ‘แฮก’ จากภายใน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวเข้ามาจากเงามืดของประตูห้องทำงาน ลูน่าชักปืนพกออกมาในทันที แต่ผมกลับยกมือห้ามไว้ ร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากที่ผมรู้จักดี—หน้ากากสัญลักษณ์ของกิลด์ไททันที่ควรจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่สวมใส่ได้ “ไม่คิดเลยว่า ‘จักรพรรดิไร้เงา’ อย่างเจ้า จะกล้าเล่นเกมสกปรกกับกิลด์ไททันถึงขนาดนี้” เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืม... ใบหน้าที่แท้จริงของ ‘ประธานกิลด์ไททัน’ แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงไปถึงกระดูกไม่ใช่ตัวตนของเขา หากแต่เป็นสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือ—มันคือ ‘คริสตัลแห่งระบบ’ ของจริง ที่มีชื่อของ ‘ผม’ สลักอยู่บนนั้นในฐานะตัวทดลองหมายเลขศูนย์ “เจ้าไม่เคยเป็นผู้ควบคุมระบบคริส... เจ้าเป็นแค่โปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของข้าเท่านั้น” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่