ทางเลือกของคนตาย

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโถงหินอัคนีเบื้องล่าง ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ ณ ใจกลางลานประลองรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบ มันคือหน้าต่างข้อมูลที่มนุษย์ปุถุชนทั่วไปไม่มีวันมองเห็น ทว่าสำหรับ *คริส* แล้ว สิ่งเหล่านี้คือสมุดบัญชีที่ระบุชะตากรรมของทุกสรรพสิ่งไว้ล่วงหน้าแล้ว เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นกระดูกดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า *กอร์กอนแห่งปฐพี* มอนสเตอร์ระดับบอสขั้นสูง ลำตัวมหึมาสลับด้วยเกล็ดสีนิลและรอยแยกของลาวาที่ปะทุทุกครั้งมันหายใจ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมนุษย์ตัวจ้อยที่ยืนไขว้หลังราวกับกำลังพิจารณาว่าเหยื่อชิ้นนี้ควรจะถูกบดขยี้ด้วยวิธีใดก่อน "คุณคริส ค่าพลังงานมานาของระบบซัพพอร์ตเราตอนนี้ทรงตัวแล้วนะคะ—เอ่อ หมายถึง ทรงตัวแล้วครับ" เสียงหวานผ่านหูฟังไร้สายดังแทรกขึ้นมาด้วยความรีบร้อนเล็กน้อยของ *ลูน่า* แม้เธอจะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบตามสไตล์แฮกเกอร์มืออาชีพ แต่ความกังวลใจก็ยังเล็ดลอดออกมาได้ "อัลกอริทึมของบอสตัวนี้ซับซ้อนกว่าที่เราจำลองในห้องแล็บถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ทางหนีทีไล่ด้านหลังถูกตัดขาดหมดแล้ว ถ้าพลาดแค่จังหวะเดียว—" "ไม่มีคำว่าพลาดในพจนานุกรมของผมหรอกครับ ลูน่า" คริสเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบและเย็นเยียบจนอีกฝ่ายเงียบเสียงลงทันที "สิ่งที่คุณเรียกว่าความซับซ้อน แท้จริงแล้วมันก็แค่กลุ่มตัวเลขที่เรียงตัวกันอย่างมีรูปแบบ และทุกรูปแบบ ย่อมมีจุดบกพร่องที่พร้อมจะพังทลายลงเสมอเมื่อถูกแรงกดดันที่ถูกจุด" เขายกมือขึ้นปัดอากาศเบื้องหน้าเบาๆ ทักษะเฉพาะตัว *[วิเคราะห์โครงสร้างสมบูรณ์ (Absolute Analysis)]* ถูกเปิดใช้งาน ร่างกายของเขาถูกอาบไล้ด้วยละอองแสงสีฟ้าคราม ม่านตาของคริสขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย ในสายตาของเขานั้น เวลารอบตัวราวกับถูกชะลอให้ช้าลง โครงสร้างทางกายภาพของกอร์กอนแห่งปฐพีถูกแยกส่วนออกเป็นชั้นๆ กลายเป็นโมเดลสามมิติโปร่งใสที่มีเส้นใยแสงสีแดงพาดผ่านโยงใยไปทั่วร่าง *จุดอ่อนที่หนึ่ง: บริเวณข้อต่อกระดูกสันหลังส่วนที่สี่ ซึ่งเกล็ดความร้อนยังไม่ประสานตัวสมบูรณ์หลังจากการลอกคราบครั้งล่าสุด* *จุดอ่อนที่สอง: จังหวะการสูบฉีดมานาภายในหัวใจดวงที่สองที่เว้นช่วงห่างทุกๆ สี่จุดสองวินาที* มุมปากของคริสยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู กอร์กอนไม่ปล่อยให้เหยื่อได้คิดคำนวณนานเกินไป มันพ่นลำแสงอัคนีความร้อนสูงนับพันองศาพุ่งตรงเข้ามาแหวกอากาศ เสียงระเบิดกัมปนาทแผดเผาพื้นหินจนหลอมละลายเป็นลาวาเหลวในพริบตา คอริดอร์รอบด้านสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เศษหินและฝุ่นควันพวยพุ่งตลบอบอวลจนทัศนวิสัยเป็นศูนย์ ทว่า ร่างของคริสกลับหายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย *ฟุ่บ!* เขาเคลื่อนตัวด้วยทักษะการก้าวเท้าที่คำนวณระยะทางและแรงเสียดทานของอากาศไว้อย่างแม่นยำระดับมิลลิเมตร ร่างเงาสีดำสนิทพุ่งผ่านสายธารแห่งความร้อนไปปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของบอสยักษ์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนเสื้อโค้ทสีดำสนิทของเขา "บ้าน่า! เขาก้าวหลบการโจมตีแบบ AoE (Area of Effect) ขั้นรุนแรงนั่นด้วยการเคลื่อนไหวแค่สามก้าวเนี่ยนะ?" เสียงของลูน่าอุทานออกมาด้วยความทึ่งผ่านระบบสื่อสาร "ค่าความเร็วในการคำนวณเส้นทางหลบหลีกของคุณมันเกินขีดจำกัดมนุษย์ไปไกลแล้วนะคะ—เอ่อ เกินไปแล้วครับ!" "ผมบอกแล้วอย่างไรครับ ว่าเกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาให้เราต้องเอาชนะด้วยกำลัง" คริสเอ่ยพรางกระชับดาบสั้นเคลือบพิษสีเงินยวงในมือขวา "แต่เราเอาชนะมันได้ด้วยความเข้าใจในกฎเกณฑ์ที่ผู้สร้างเกมวางเอาไว้" ฉับพลัน ดวงตาสีแดงฉานของกอร์กอนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอาวุธใดๆ มอนสเตอร์ยักษ์พยายามบิดลำตัวเพื่อตวัดหางหนาหนักเข้าฟาดฟันเพื่อป้องกันตัว แต่มันช้าเกินไป หนึ่งก้าวของความคิด เร็วกว่าสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเสมอ คริสพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศด้วยแรงผลักดันจากไอเท็มสนับสนุนชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รองเท้าบูท ปลายดาบในมือพุ่งตรงเข้าเสียบทะลวงผ่านจุดอ่อนบริเวณข้อต่อกระดูกสันหลังส่วนที่สี่อย่างแม่นยำดั่งจับวาง แรงกระแทกอันรุนแรงผสานกับพิษสลายเกราะที่ถูกฉีดเข้าสู่กระแสเลือดของบอสโดยตรง ส่งผลให้กลไกการทำงานภายในของกอร์กอนหยุดชะงักลงในทันที *เปรี้ยง! ตูม!* เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดระ M โลกันตร์ดังสนั่นเป็นครั้งสุดท้าย ร่างมหึมาของกอร์กอนแห่งปฐพีสั่นเทิ้ม ก่อนที่เกล็ดทั่วร่างจะแตกละเอียดกลายเป็นละอองแสงสีทองนับล้านชิ้นที่ลอยล่องกระจายไปทั่วห้องโถง หน้าต่างสีฟ้าแจ้งเตือนความสำเร็จปรากฏขึ้นตรงหน้าของคริส พร้อมกับเสียงระบบที่ประกาศชัยชนะ *[ท่านผ่านบททดสอบแรก: ห้องโถงอัคนี ด้วยคะแนนระดับ SSS]* *[ได้รับสิทธิ์ปลดล็อก: แผนผังควบคุมเขตพื้นที่ชั้นในของดันเจี้ยน]* *[แต้มประสบการณ์รวมพุ่งทะยานสู่ขีดจำกัด... เลเวลอัป!]* คริสยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางละอองแสงเหล่านั้นอย่างสง่างาม เขาถอดแว่นตาออกมาช้าๆ แล้วใช้ผ้าเช็ดเลนส์เช็ดคราบเขม่าควันอย่างใจเย็น บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ความเยือกเย็นและไร้ซึ่งความตื่นเต้นยินดีใดๆ บนใบหน้าของเขานั้น ยิ่งทำให้เขาน่าเกรงขามราวกับปีศาจจำแลง "จัดการส่วนแรกเรียบร้อยแล้วครับ ลูน่า" คริสเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะสวมแว่นตากลับเข้าที่เดิม "เตรียมระบบซิงโครนัสไว้ให้พร้อม เราจะเริ่มขั้นตอนที่สองเพื่อเข้ายึดครองระบบแกนกลางของดันเจี้ยนนี้ทันที" "รับทราบค่ะ—เอ่อ รับทราบครับคุณคริส" ลูน่าตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพอย่างสนิทใจ ก่อนที่เธอจะเงียบไปชั่วอึดใจหนึ่ง แล้วน้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดจนผิดวิสัย "เดี๋ยวก่อนนะคะ... คุณคริส! ฉัน... ฉันตรวจพบสัญญาณชีพปริศนาอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ตำแหน่งของคุณในระยะประชิด!" คริสชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ควรจะว่างเปล่า "สัญญาณนั้น... ไม่ใช่ของมอนสเตอร์ในระบบค่ะ" ลูน่ารายงานด้วยความร้อนรน "แต่มันคือลายเซ็นดิจิทัลของ 'ผู้เล่น' ระดับแรงค์ S จากกิลด์คู่อริ... และพวกมันกำลังยืนดักรอคุณอยู่ที่ประตูทางออกสุดท้ายแล้วครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากกระดานนี้ไปกับผมครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่