เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

"ถ้าคิดจะใช้สายตาแบบนั้นมองฉันอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะถือว่าเธอจงใจยั่วโมโห และบทลงโทษน่ะ... เธอไม่อยากเจอหรอก รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยจากความงัวเงียของ 'รินทร์ลดา' ดังขึ้นชิดใบหูของฉัน ความร้อนผ่าวจากลมหายใจของท่านประธานสาวที่แนบชิดอยู่บนเตียงเดียวกันเล่นเอาขนอ่อนทั่วร่างฉันลุกเกรียว นี่ไม่ใช่ความฝัน และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ฉากในละครน้ำเน่า แต่มันคือความเป็นจริงที่เกิดขึ้นหลังจากคืนที่ทุกอย่างเลยเถิดไปไกลเกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' ฉันขยับตัวจะลุกหนี แต่ท่อนแขนแกร่งที่พาดผ่านเอวกลับกระชับแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก รินทร์ลดาขยับกายเข้ามาเบียดชิด ความนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสเข้ากับแผ่นหลังของฉันอย่างจงใจ ความกระอักกระอ่วนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนฉันแทบอยากจะมุดเตียงหนีไปให้พ้น "ปล่อยค่ะคุณรินทร์" ฉันเค้นเสียงตอบพยายามทำน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่หัวใจในอกมันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมา "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องเมื่อคืน... มันคืออุบัติเหตุทางอารมณ์" "อุบัติเหตุ?" รินทร์ลดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนเย็นเยียบที่ฉันคุ้นเคยดี เธอพลิกตัวฉันให้หันกลับไปเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ฉันซ่อนไว้ "เด็กปากดีอย่างเธอเนี่ยนะ จะกล้าพูดว่าสิ่งที่ทำลงไป... มันแค่อุบัติเหตุ?" นิ้วเรียวยาวของเธอเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนผิดกับแววตาซึนเดเระนั่นทำให้ฉันหน้าร้อนผ่าว ฉันเกลียดการพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่กำลังตีกันนัวเนียในอกแบบนี้ที่สุด แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อคนตรงหน้าคือเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลที่ฉันเคยสาบานว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้ "หรือคุณจะบอกว่ามันคือความตั้งใจ?" ฉันย้อนถาม พยายามเชิดหน้าสู้ แววตาที่ฉันส่งไปให้เธอมันอาจจะดูท้าทายเกินไปหน่อย เพราะรินทร์ลดาถึงกับหรี่ตาลง "หึ ความตั้งใจของฉันน่ะเหรอ?" เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ ก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราแทบจะแตะกัน "ถ้าฉันตั้งใจจริงๆ ป่านนี้เธอคงไม่มีแรงแม้แต่จะเถียงฉันด้วยซ้ำ รินรดา" คำพูดกึ่งขู่กึ่งหยอกเย้าทำเอาฉันหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู นี่คือความอึดอัดที่แฝงไปด้วยความฟินอย่างร้ายกาจ บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความลึกลับของค่ำคืนที่ยังไม่จางหายไปไหน รินทร์ลดาขยับสายตาลงมองริมฝีปากของฉันชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเหมือนชั่งใจ "ขยับไปเลยค่ะ" ฉันดันไหล่เธอเบาๆ แต่เธอไม่ขยับ "หิว" "คะ?" "ฉันบอกว่าหิว... ไม่ใช่หิวข้าว แต่หิวความปากเก่งของเธอนี่แหละ" เธอไม่พูดเปล่า แต่กดจูบลงมาที่มุมปากของฉันอย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่จูบที่ลึกซึ้ง แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุด ก่อนที่เธอจะยอมผละออกไปนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทางนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ไปทำอาหารเช้ามา ฉันมีประชุมตอนเก้าโมง" ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ความรู้สึกขัดแย้งในใจมันปั่นป่วนจนฉันอยากจะกรีดร้อง เธอเป็นแบบนี้เสมอ... ปากร้าย เย็นชา แต่กลับทำให้ฉันหลงไปกับสัมผัสและคำพูดที่ซ่อนความนัยไว้เต็มไปหมด ฉันลุกขึ้นจากเตียงพยายามจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเช้าวันไหนๆ ฉันหมุนลูกบิดประตูด้วยมือที่สั่นเทา พลางคิดในใจว่าความสัมพันธ์พิลึกพิลั่นนี้มันจะไปจบลงที่ตรงไหน แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นห้องนอนไป เสียงเคาะประตูจากภายนอกก็ดังขึ้นถี่รัว ราวกับว่าคนที่อยู่หน้าประตูไม่ได้มาเพื่อจะทำความเคารพ แต่มาเพื่อขัดจังหวะอะไรบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนปล่อยภาพหลุดของท่านประธานกับพนักงานในบริษัทว่อนโซเชียลตอนนี้เลยค่ะ!" ฉันชะงักกึก หันกลับไปมองรินทร์ลดาที่เพิ่งหยิบชุดคลุมขึ้นมาสวม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเกียจคร้านเมื่อครู่ กลายเป็นแววตาของนักล่าที่เย็นชาและดุดันที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา "ดูเหมือนจะมีคนอยากลองดีกับฉันจริงๆ" เธอพึมพำ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตก่อนจะหันมาสบตาฉัน "รินรดา... วันนี้เธอคงต้องยกเลิกนัดทั้งหมด เพราะเรามีเรื่องต้องจัดการ... ให้จบ" เธอเดินก้าวเข้ามาหาฉัน พลางคว้ามือฉันไว้แน่น ความเย็นจากมือของเธอกับความระอุในใจของฉันปะทะกันอย่างรุนแรง ในจังหวะที่เสียงประตูภายนอกถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต บอดี้การ์ดคนสนิทของเธอก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมสีหน้าแตกตื่น "คุณรินทร์ครับ! นักข่าวล้อมหน้าบริษัทเต็มไปหมดแล้ว และพวกเขากำลังรอ... คำตอบเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเด็กคนนี้ครับ!" ท่ามกลางความโกลาหลที่ถาโถมเข้ามา รินทร์ลดากระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ—เธอไม่ปล่อยมือฉัน แต่กลับบีบมันแน่นขึ้นอีกจนฉันสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของเธอ "ไปกันเถอะรินรดา..." เธอเอ่ยกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "ไหนๆ ก็ถูกเปิดโปงแล้ว... ก็แสดงให้พวกเขาเห็นไปเลยว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของความคึกคักในเตียงของฉัน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของยัยคุณประธานด้วยกันเสมอนะคะ!