รินรดาเริ่มรุกบ้าง

“ถ้ารู้สึกว่าบนเก้าอี้ตัวนั้นมันแคบเกินไป จนต้องเบียดเข้าหาฉันขนาดนี้... ลาออกไปนั่งหายใจทิ้งที่บ้านซะสิคะ รินรดา” น้ำเสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากเคลือบลิดสติกสีแดงเข้มนั้นไม่ได้ระคายหูสักนิด ในทางกลับกัน... มันคือเสียงดนตรีแจズรอบดึกที่เร้าจังหวะหัวใจให้เต้นผิดทิศผิดทาง รินทร์ลดาขยับไหล่หนาภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มันช่างไร้ความหมาย เมื่อคนตัวเล็กกว่าอย่างรินรดาจงใจขยับกายเข้ามาชิดเบียด ยึดพื้นที่บนโซฟารับแขกตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวให้เหลือเพียงแค่ความกว้างของฝ่ามือเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไวท์มัสก์จากเรือนร่างของเด็กสาวกำลังทำลายสมาธิของซีอีโอสาวผู้เย็นชาทีละน้อย “บอสคะ ไล่คนเก่งอย่างฉันออกตอนนี้ บอกเลยว่าบริษัทคุณขาดทุนย่อยยับแน่ค่ะ” รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนระCระยับราวกับแมวป่าที่กำลังสนุกกับการไล่ล่าเหยื่อ “อีกอย่าง... พื้นที่ตั้งกว้างตั้งยาว ทำไมบอสต้องทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวด้วยล่ะคะ หรือว่า...” เธอจงใจลากเสียงยาว ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะเฉียดผ่านปลายคางเรียวสวยของอีกฝ่ายเมื่อขยับเข้าไปกระซิบชิดริมหู “...กลัวว่าใจตัวเองจะเต้นแรงจนฉันได้ยินเข้าล่ะคะ?” รินทร์ลดาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบตวัดมองคนอวดดีที่กล้าล้ำเส้นความปลอดภัยเข้ามาในอาณาเขตของเธอ ปากคอเราะร้ายที่มักใช้เฉือนความรู้สึกคนอื่นอ้าออกเล็กน้อยเพื่อจะสวนกลับ แต่กลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดาเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูท คล้ายจะจัดระเบียบให้ แต่กิริยานั้นกลับเย้ายวนจนเกินขอบเขตงานในหน้าที่ “อย่าลามปามค่ะ รินรดา” รินทร์ลดาขู่ลอดไรฟัน มือเรียวคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ทันท่วงที สัมผัสอุ่นร้อนจากผิวเนื้อส่งผ่านทะลุเนื้อผ้าจนคนจับต้องเผลอเกร็งนิ้ว “คุณกำลังเล่นกับไฟ และบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ใช่คนใจดีที่จะดับมันให้คุณง่ายๆ” “ไฟเหรอคะ?” รินรดาหัวسแผ่วเบาในลำคอ ไร้ความหวาดกลัวในแววตาคู่นั้นแม้แต่น้อย เธอกลับพลิกข้อมือตัวเองเป็นฝ่ายกุมมือของเจ้านายสาวไว้เสียเอง บังคับให้ปลายนิ้วเรียวของรินทร์ลดาแนบชิดอยู่กับชีพจรเต้นระรัวที่ข้อมือของเธอ “งั้นก็ลองเผาดูสิคะ บอส... อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างฉันกับคุณ ใครจะละลายก่อนกัน” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันหดแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เงาของคนทั้งสองทาบทับหลอมรวมกันบนผนังกระจกใส บัตรพนักงานและกองเอกสารรายงานยอดขายกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปในทันที เมื่อแรงดึงดูดระหว่างขั้วบวกและขั้วลบกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง รินทร์ลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความซึนเดเระที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังหัวใจเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกเล็กๆ สายตาที่เคยมองกราดอย่างไร้เยื่อใยบัดนี้ไหวระริก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความใกล้ชิดที่รินรดาสร้างขึ้นกำลังกัดกินความมั่นคงของเธอทีละนิด รินรดาไม่ใช่เด็กฝึกงานซื่อบื้อทั่วไป... ยัยตัวแสบคนนี้รู้จุดอ่อนของเธอ รู้ว่าควรจี้ตรงไหน และที่สำคัญที่สุด... รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้หัวใจที่ด้านชาของซีอีโอสาวเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้ “ปล่อยมือค่ะ” รินทร์ลดาสั่งเสียงพร่า ความเย็นชาในน้ำเสียงลดระดับลงจนเกือบกลายเป็นคำอ้อนวอนกลายๆ “ไม่ปล่อยค่ะ จนกว่าบอสจะยอมรับ...” รินรดายขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน “ว่าคิดถึงฉันเหมือนกัน” “คุณนี่มัน...!” ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์ส่วนตัวที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำลายภวังค์สีชมพูอมแดงที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาให้แตกกระจาย รินทร์ลดาผุดลุกขึ้นจากโซฟาราวกับต้องของร้อน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่รินรดายังคงนั่งนิ่งยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาตามทางเดินพรมหนานุ่มใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูไม้โอ๊กจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต “คุณรินทร์คะ ดิฉันเอารายงานโปรเจกต์ด่วนมา...” ร่างผอมเพรียวของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดชะงักกลางห้อง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นกวาดตามองสภาพอันชวนคิดลึกของเจ้านายสาวที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างโต๊ะทำงาน กับเด็กสาวตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างยิ้มหวานส่งให้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว รินทร์ลดาหน้าถอดสี รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงราวกับน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที แต่ความร้อนผ่าวที่ลามเลียไปทั่วลำคอยังคงฟ้องชัดเจน “วางไว้ตรงนั้นค่ะ แล้วคุณออกไปก่อน” “เอ่อ... แต่ว่านี่มันเรื่องสำคัญนะคะคุณรินทร์...” ผู้มาใหม่ทำท่าจะแย้ง พร้อมกับสายตาที่เหลือบมองรินรดาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย รินรดาหุบยิ้ม ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของแขกยามวิกาลคนนี้ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานซึ้งเมื่อครู่กลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น มือเรียวที่เพิ่งปล่อยจากข้อมือของซีอีโอสาวค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นเมื่อเงาปริศนาในอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาในห้องนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูไปกับความร้ายกาจของยัยตัวแสบในตอนนี้ด้วยนะคะ!