ของของใคร

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับถูกวางกระแทกกับโต๊ะกระจกในห้องทำงานส่วนตัวเสียงดังสนั่น จนของเหลวสีทับทิมกระฉิดกระเด็นเลอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่รินทร์ลดาไม่มีแก่ใจจะสนใจรอยเปื้อนพวกนั้น สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกำลังจดจ้องร่างระหงของเด็กสาวที่ยืนกอดอกพิงบานประตูด้วยท่าทางกวนประสาทชนิดที่ต่อให้เป็นพระอิฐพระปูนก็ยังต้องตบะแตก “พูดใหม่อีกทีซิ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกกดทับไว้ด้วยศักดิ์ศรีของซีอีโอสาวผู้ทรงอิทธิพล เธอก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับความคุกรุ่นพุ่งชนจมูกจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแววตายังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมหลบสายตาคุกคามคู่นั้นแม้แต่น้อย “ก็อย่างที่ดิฉันพูดไปเมื่อกี้ค่ะท่านประธาน หรือว่าหูเริ่มมีปัญหาตามอายุแล้วคะ ถึงต้องให้เด็กฝึกงานต๊อกต๋อยอย่างดิฉันทวนซ้ำให้ฟังรอบที่สอง” รินรดาเชิดคางขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากทำให้คนมองอยากจะจับมาตีพิมพ์ซะให้เข็ด “ปากเก่งนักนะ!” รินทร์ลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงบีบพอประมาณเพื่อสั่งสอนให้อีกฝ่ายรู้สำนึก “คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าไปประกาศกร้าวกลางห้องประชุมใหญ่แบบนั้น หื้ม? อยากดังจนตัวสั่นหรือไง ถึงได้เอาชื่อฉันไปผูกติดกับข้อเสนอไร้สาระพวกนั้น” “ไร้สาระเหรอคะ?” รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาววับอย่างท้าทาย เธอไม่เพียงแต่ไม่ดึงมือกลับ แต่ยังจงใจขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “การที่ดิฉันบอกทุกคนในบริษัทว่า *‘ท่านประธานคือของดิฉัน’* มันไร้สาระตรงไหน ในเมื่อใครๆ เขาก็รู้กันทั่วว่าคุณหวงดิฉันยิ่งกว่าจงอางหวงไข่... หรือว่าคุณกลัวคะ กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเสือสาวใจร้ายอย่างคุณ แท้จริงแล้วก็คลั่งรักเด็กฝึกงานจนโหัวัวปักหัวปำเหมือนกัน” คำพูดที่จี้ใจดำทำเอารินทร์ลดาถึงกับลมออกหู ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ เธอเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงที่ใครต่อ ใครต่างเกรงกลัว แต่กลับต้องมาเสียศูนย์ให้กับเด็กกะโปโลปากจัดที่ไร้แม้แต่เงินติดบัญชีในช่วงสิ้นเดือนเนี่ยนะ! “เธอมัน... หน้าไม่อาย!” “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” รินรดาตอบกลับหน้าตาเฉย รอยยิ้มกวนประสาทผุดขึ้นบนใบหน้าหวาน “แต่ช่วยปล่อยข้อมือดิฉันก่อนเถอะค่ะ รอยแดงหมดแล้วเนี่ย ถ้าท่านประธานอยากจะเช็คว่าของชิ้นนี้เป็นของตัวเองจริงไหม ดิฉันแนะนำให้ใช้วิธีอื่นนะคะ วิธีนี้นอกจากจะเชยแล้ว ยังเจ็บตัวฟรีด้วย” “รินรดา!” “ค่ะ? เรียกซะเสียงดังเชียว กลัวคนข้างนอกไม่ได้ยินเหรอคะว่าเรากำลัง ‘เคลียร์ใจ’ กันสองต่อสองในห้องทำงานมืดๆ แบบนี้” รินรดาแกล้งกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ปิดทึบ ก่อนจะโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ประกาศสถานะไปแล้ว... ถอยหลังกลับไม่ได้แล้วนะคะท่านประธาน เลิกฟอร์มจัดแล้วยอมรับความจริงสักทีเถอะค่ะ ว่าคุณก็ขาดดิฉันไม่ได้เหมือนกัน” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอกของคนทั้งคู่ รินทร์ลดาชะงักค้างไปกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาจนตั้งตัวไม่ติด ดวงตาคู่คมไหววับด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และ... ยอมจำนนต่อความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก มือที่บีบข้อมืออีกฝ่ายอยู่ค่อยๆ คลายแรงลงอย่างช้าๆ รินทร์ลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนก้อนสะอื้นแห่งความพ่ายแพ้ลงคอ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับเด็กสาวที่ยืนยันความเป็นเจ้าของเธออย่างหน้าตาเฉย ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยถ้อยคำใดออกมาเพื่อกู้หน้า *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้อง ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังไม่อนุญาต! “ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจาก...อุ๊ย!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมฟินและหมั่นไส้ไปกับความปากแจ๋วของยัยตัวแสบในตอนนี้ด้วยนะคะ!