น้ำตาของบอส

"ข่าวใหญ่อะไรของเธอกันคะ คุณเลขาฯ ถึงต้องทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกตื่นขนาดนั้น" รินรดากดเสียงต่ำ ไหล่บางพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดมองร่างสั่นเทาของเลขาฯ หน้าห้องที่วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาถึงชั้นบนสุด บรรยากาศในเพนต์เฮาส์หรูหราเวลานี้ตึงเครียดเสียจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ก่อนที่เอกสารในมือของอีกฝ่ายจะถูกยื่นส่งมาให้ด้วยมือที่สั่นเทา "คือ... มีคนปล่อยภาพนี้ลงในบอร์ดผู้บริหารค่ะคุณรินรดา แล้วตอนนี้... มันกำลังจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งในเครือสื่อพันธมิตรภายในสิบนาทีนี้แล้วค่ะ!" นิ้วเรียวสวยรับแฟ้มเอกสารมาเปิดดูอย่างไม่รีบร้อน ทว่าทันทีที่นัยน์ตาคู่สวยกวาดผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดภาพข่าวออนไลน์ค้างไว้ รอยยิ้มเยาะที่มุมปากก็แข็งค้างลงในเสี้ยววินาที ภาพถ่ายระยะไกลที่คมชัดระดับ HD เผยให้เห็นร่างของรินทร์ลดา—CEO ผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่งราวกับพญาหงส์ กำลังยืนอยู่เคียงข้างนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งคนสำคัญในมุมมืดของงานเลี้ยงการกุศลเมื่อคืนนี้ แม้จะดูเผินๆ เหมือนเป็นการพูดคุยทางธุรกิจ แต่ตำแหน่งที่ยืนและเงาสะท้อนในกระจกกลับฟ้องชัดเจนว่า... มันคือภาพตัดต่อเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือ และที่ร้ายกาจยิ่งกว่าคือ ข้อความพาดหัวข่าวตัวโตที่ระบุว่า *'ทายาทตระกูลดังเตรียมเทขายหุ้น ลอบเจรจาลับกับคู่แข่งเพื่อฮุบอาณาจักร'*{:.italic} รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ปลายอก ผู้หญิงคนนั้น... คนที่แบกรับทุกอย่างไว้บนบ่าคนเดียว คนที่มักจะใช้ความเงียบและความเย็นชาเป็นเกราะป้องกันตัวเสมอ จะรับมือกับ 'มีด' ที่แทงข้างหลังเล่มนี้อย่างไร? "แล้วตอนนี้ คุณรินทร์ลดาอยู่ที่ไหนคะ" รินรดาถามเสียงเฉียบขาด "อยู่ในห้องประชุมใหญ่ค่ะ... กำลังเผชิญหน้ากับบอร์ดบริหารชุดใหญ่ที่กำลังกดดันเรื่องหุ้นร่วงค่ะคุณรินรดา!" ไม่ต้องรอให้ใครบอกซ้ำสอง รินรดาก็ก้าวเท้าฉับๆ ไปตามทางเดินปูพรมหนานุ่มทันที ประตูห้องประชุมกระจกนิรภัยบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ โดยไม่สนใจสายตาตกใจของเหล่าคณะกรรมการนับสิบชีวิตที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะประชุมยาวเหยียด ภายในห้องนั้น... เงียบกริบรากป่าช้า รินทร์ลดานั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ร่างระหงในชุดสูทสีเข้มยังคงตั้งตรงสง่างาม แผ่นหลังเหยียดตรงไม่ไหวติง ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต ทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบจนเจ็บแปลบ คือ 'แววตา' ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเย่อหยิ่ง ทระงծ และดุดันเสมอเวลามองเธอ บัดนี้กลับไหวระริก ปราศจากเกราะป้องกันใดๆ รินทร์ลดาไม่ได้กำลังมองคณะกรรมการที่กำลังส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่ปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันบนตักกำลังจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวซีด ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่อยู่ มันคือความเปราะบาง... ความโดดเดี่ยว และความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด ที่ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนได้เห็น แต่วันนี้... เธอกำลังพังทลายลงเงียบๆท่ามกลางฝูงหมาป่าที่จ้องจะขย้ำ "คุณรินทร์ลดาคะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของรินรดาดังก้องไปทั่วห้องประชุม เรียกทุกสายตาให้หันมามองเป็นตาเดียว รินรดาก้าวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างเก้าอี้ตัวใหญ่ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้เอ่ยปากตำหนิความเสียมารยาทของเธอ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา... ออกไปซะ รินรดา" เสียงของรินทร์ลดาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เจ้าตัวพยายามเบือนหน้าหนี หลบสายตาที่อ่านทะลุปรุโปร่งของเธอ พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงหน้ากากความเข้มแข็งกลับมาสวมทับ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... รินรดาเห็นมัน หยดน้ำใสๆ ที่เอ่อคลออยู่ริมขอบตาคู่สวยคู่นั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบกะพริบไล่มันกลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสันจมูกรั้นที่ขึ้นสีแดงเรื่อ ความดื้อรั้นและปากแข็งที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้ มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า และกำลังจะถูกทับถมจนแหลקותคามือ ภาพนั้นกระชากใจของรินรดาเข้าอย่างจัง ความโกรธที่มีต่อพวกบอร์ดบริหารพุ่งทะยานจนปรอทแตก มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของคนที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ทันที บีบกระชับแน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่น "เงียบปากกันให้หมดค่ะ!" รินรดากวาดสายตาดุจคมมีดมองรอบโต๊ะประชุม เสียงตวาดกร้าวทำให้เหล่าผู้บริหารชราภาพถึงกับชะงัก "ข่าวโง่ๆ ที่พวกคุณกำลังตื่นตระหนกกันเนี่ย ถ้าใช้สมองคิดสักนิดก็จะรู้ว่ามันคือภาพตัดต่อเพื่อปั่นหุ้น! แต่ถ้าพวกคุณตาบอดมองไม่ออก... ฉันจะเป็นคนลากตัวคนทำมันมาตบกลางห้องประชุมนี้เอง!" "คุณรินรดา! อย่ามาสามหามนะ นี่มันเรื่องของบริษัท..." หนึ่งในกรรมการอาวุโสทำท่าจะลุกขึ้นโวยวาย "บริษัทนี้รอดมาได้ก็เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหรอคะ!" รินรดาตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์จ้องเขม็ง "ตอนที่พวกคุณนั่งกินเงินปันผลสบายใจเฉิบ มีใครเคยลงมาดูไหมว่าเขาต้องอดหลับอดนอนเครียดแค่ไหน! แล้วพอเกิดเรื่องขึ้นมา... สิ่งแรกที่พวกคุณทำคือการรุมทึ้งเธออย่างกับฝูงแร้งงั้นเหรอ?" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าสบตาหรือต่อปากต่อคำกับรินรดาในโหมดนี้ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ตัวใหญ่ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคนที่กำลังก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตา มือเรียวเอื้อมไปกุมมือที่สั่นเทาของรินทร์ลดาเอาไว้ช้าๆ สัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลทำให้ร่างเพรียวสะดุ้งน้อยๆ รินทร์ลดาหันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งหวาดหวั่น อับอาย และ... โหยหา "เงยหน้าขึ้นมามองฉันค่ะ, บอส" รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง ปลายนิ้วเกลี่ยหยดน้ำตาที่เล็ดลอดออกมาบริเวณหางตาของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา "คุณเก่งมามากพอแล้ว... จากนี้ไป ปล่อยให้ฉันจัดการเองนะคะ" รินทร์ลดาเม้มปากแน่น หัวใจที่ด้านชาและเย็นเยียบมาตลอดชีวิตกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นซ่านตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอไม่เคย... ไม่เคยมีใครยืนเคียงข้างในวันที่เธอยืนหยัดไม่ไหวแบบนี้มาก่อน ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเปราะบางและแรงดึงดูดอันตรายที่ทำเอาคนอ่านจิกหมอนขาดสะบั้น ประตูห้องประชุมด้านหลังสุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาซาบซึ้งหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานหยดย้อยที่เอ่ยขึ้นทำเอารินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นแปล๊บไปทั่วสันหลัง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เพราะผู้หญิงในชุดสูทราคาแพงที่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับในมือ คือคนสนิทที่เพิ่งหักหลังรินทร์ลดาไปเมื่อวานนี้เอง! และที่แย่ไปกว่านั้น... สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อมา ทำให้รินรดารู้ว่า 'ข่าวใหญ่' ที่แท้จริงยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ "เสียใจด้วยนะคะคุณรินทร์ลดา... แต่พอดีว่า 'พินัยลับ' ของคุณพ่อคุณ ที่ระบุว่าหุ้นทั้งหมดจะถูกโอนให้คนนอกทันทีถ้าคุณทำผิดจรรยาบรรณ... ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้วค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับเคมีคู่นี้ค่ะ!