ความอดทนที่สิ้นสุด

นิ้วเรียวยาวของรินทร์ลดาเคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบจ้องมองเอกสารสรุปยอดขายบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของรินรดาที่ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณช่วยอธิบายเหตุผลที่โปรเจกต์นี้มีชื่อของ 'คุณภาคภูมิ' เข้ามาเกี่ยวข้องในฐานะที่ปรึกษาส่วนตัว ทั้งๆ ที่ฉันเคยสั่งห้ามเด็ดขาดได้ไหมคะ... รินรดา" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบของ CEO สาวทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามถึงกับเม้มปากแน่น แม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่หาเรื่องหึงหวงอย่างไร้เหตุผล แต่รินรดาก็ไม่อยากยอมจำนนให้ความเผด็จการนี้ครอบงำ "ก็เพราะเขาเป็นคนเดียวที่มีคอนเนกชันในวงการนั้นไงคะ หรือว่าคุณรินทร์ลดาอยากให้งานนี้ล่มไม่เป็นท่า แค่เพราะความรู้สึกส่วนตัวของคุณกันล่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวรุ่นพี่เลยสักนิด "ความรู้สึกส่วนตัวเหรอ?" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาช้าๆ จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังโดยไม่รู้ตัว "เด็กนี่... ปากเก่งขึ้นทุกวันนะคะ สงสัยฉันคงต้องทบทวนมาตรการลงโทษพนักงานที่ชอบขัดคำสั่งเสียหน่อยแล้ว" รัตติกาลในห้องทำงานส่วนตัวดูจะมืดมนลงไปถนัดตาเมื่อร่างสูงใหญ่ของรินทร์ลดายื่นมือไปทาบกับชั้นหนังสือ กักขังร่างเพรียวบางของรินรดาไว้ตรงกลาง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับความคุ้นเคยเฉพาะตัวลอยวนอยู่ปลายจมูก จนรินรดาต้องแกล้งเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "ถอยไปเลยนะคะคุณรินทร์ลดา นี่มันเวลาทำงาน ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของ" "ใครเล่นกับคุณคะ" รินทร์ลดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ฉันกำลังแสดงสิทธิ์ของความเป็น 'เจ้าของ' ต่างหาก... จำไม่ได้เหรอคะว่าเมื่อคืนใครเป็นคนร้องขอให้ฉันกอดทั้งคืน" ใบหน้าของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู ความทรงจำจากค่ำคืนอันเร่าร้อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวจนเธอเกือบจะเสียหลัก เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นอย่างขัดใจ พยายามดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะรินทร์ลดาไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน แถมยังรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม "คนฉวยโอกาส... ปล่อยฉันนะ!" "ไม่ปล่อยค่ะ จนกว่าคุณจะยอมรับว่าคุณเป็น 'ของฉัน' แค่คนเดียว" รินทร์ลดาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววพยศ เธอใช้นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นให้สบตา "เลิกเอาสายตาไปมองผู้ชายคนอื่นสักที... รินรดา ถ้าคุณยังดื้ออีก ฉันจะทำให้คุณลุกจากเตียงไม่ได้ไปทั้งอาทิตย์เลยคอยดู" คำขู่ที่มาพร้อมกับแววตาคลั่งรักแบบไม่ปิดบังทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งเขินอาย ทั้งหมั่นไส้ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงยั่วเย้าไม่แพ้กัน "ถ้าแน่จริง... ก็ลองดูสิคะ ว่าใครกันแน่ที่จะลุกไม่ไหว" สิ้นคำพูดนั้น รินทร์ลดาถึงกับชะงัก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับความกล้าหาญของเด็กสาวตรงหน้า ทว่าในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหลอมละลายลงด้วยแรงปรารถนาอันคุกกรุ่น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรินทร์ลดาครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... เอە ขอโทษครับ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มหน้าใหม่ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่รอให้อذنุญาต รินทร์ลดาผละออกจากร่างของรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยกลับมาเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำ แต่ทว่า... สายตาที่เลขาหนุ่มกวาดมองมายังพวกเธอนั้น มันเต็มไปด้วยความตกตะลึงและรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ซ่อนไว้ไม่มิด พร้อมกับประโยคถัดมาที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เอ่อ... คือว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณรินทร์ลดาข้างล่างครับ... และดูเหมือนว่าเขาจะมาพร้อมกับ 'ข่าวใหญ่' ที่คุณรินทร์ลดาคาดไม่ถึงแน่นอนครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "บลัดดี้แมรี่" มาจนถึงตอนนี้ เตรียมรับมือกับพายุลูกใหญ่ในตอนหน้าได้เลยนะคะ!