ศัตรูหัวใจ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่รินรดาเคยนึกรังเกียจเมื่อหลายปีก่อน ลอยวนเวียนอยู่ในห้องรับรองพิเศษของเพนต์เฮาส์หรูราวกับตั้งใจจะปลุกเร้าซากศพที่ฝังกลบไปแล้วให้ฟื้นคืนชีพ "ไม่คิดว่าคุณจะยังเก็บรสนิยมเดิมไว้ รินทร์... ถึงได้ยอมปล่อยให้คนประเภทนี้เข้ามาเหยียบพื้นที่ส่วนตัว" เสียงหวานเยิ้มทว่าบาดลึกดังขึ้นจากริมฝีปากอิบเรืองรองของแขกผู้มาเยือน นิตา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีราวกับเจ้าของบ้านตัวจริง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบเพนต์เฮาส์ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินรดา ซึ่งยืนตัวตรงเป็นไม้กระดานอยู่ข้างโต๊ะทำงานของท่าน CEO รินรดาขยับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบด้วยพิษร้ายชนิดที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น "ประเภทไหนเหรอคะคุณผู้หญิง? พอดีฉันเป็นคนประเภทที่ไม่มีอดีตน่าสมเพชให้ต้องกลับมาขุดคุ้ยแถวนี้ค่ะ" "ปากคോเก่งไม่เบานี่ นึกว่าจะเป็นแค่เด็กเก็บตกแก้เหงว.าเสียอีก" นิตาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ส่งสายตาดูลึกซึ้งไปทางรินทร์ลดาที่นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในกำมะหยี่ "ไม่เจอกันนานนะคะรินทร์ คุณยังดู... ใจร้ายเหมือนเดิมเลย" รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเยียบเย็นจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ทอดมองไปที่อดีคนคนรักเก่าเลยแม้แต่น้อย หากแต่จดจ้องอยู่เพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดาที่กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ "ถ้าคิดจะมาเพื่อทวงสัญญาบ้าๆ บอๆ ที่ฉันเคยทำลายทิ้งไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ประตูอยู่ตรงนั้นค่ะ นิตา" รินทร์ลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนกดดันให้อากาศในห้องแทบจะหายใจไม่ออก "และกรุณาอย่ามาลามปามคนของฉัน" คำว่า 'คนของฉัน' กระแทกเข้าเต็มกลางอกของรินรดา หัวใจที่เต้นรัวด้วยความเดือดดาลเมื่อครู่กลับกระตุกวูบอย่างแรง ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกจนน่าประหลาดใจ แม้ว่าเจ้าตัวจะยังคงตีสีหน้าเรียเฉยกลบเกลื่อนความหวั่นไหวก็ตาม นิตาชะงักไปนิด รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าสวยเฉี่ยวกระตุกวูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ "คนของคุณเหรอคะ? ระวังนะคะรินทร์ ของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้... อาจจะไม่ได้เชื่องอย่างที่คิดหรอกนะ ระวังมันจะแว้งกัดเอาเข้าสักวัน" "ต่อให้มันจะแว้งกัดฉันจนตาย ฉันก็ยินดีให้มันกัดค่ะ ดีกว่าต้องทนฟังคนน่ารำคาญมาเห่าหอนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน" รินทร์ลดาตอบกลับทันควันอย่างไร้เยื่อใย ความซึนเดเระที่แสดงออกมาอย่างไร้ความปรานีทำให้นิตาหน้าเสียไปถนัดตา หญิงสาวผู้มาใหม่กัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายแบบไม่คิดจะปิดบัง "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกันนะเด็กน้อย..." นิตาย่างเท้าเข้าไปใกล้รินรดา กระซิบเสียงเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน "เธอไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้เคยทำลายหัวใจใครมาบ้าง..." รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับอดีตคนรักของเจ้านาย ก่อนจะพ่นคำพูดที่คมกริบยิ่งกว่ามีดโกนออกทีละคำ "งั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันชอบของพังๆ เพราะมันทำให้ฉันสนุก... ตอนที่ต้องประกอบมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเอง" บรรยากาศระหว่างพวกเธอตึงเครียดเสียจนแทบจะมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากอากาศ รินทร์ลดาที่นั่งมองอยู่เงียบๆ ขยับตัวเล็กน้อย แววตาที่มองรินรดามีประกายความพึงพอใจพาดผ่านอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิต "หมดธุระแล้วก็ไสหัวไปซะ นิตา" รินทร์ลดาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะเรียกบอดี้การ์ดหน้าห้องทันที "เชิญแขกไม่ได้รับเชิญออกไป ถ้าขัดขืนก็ลากออกไปได้เลย" นิตาสูดหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ด เธอปรายตามองรินทร์ลดาด้วยความอาลัยอาวรณ์ปนเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดเดินออกจากห้องไปโดยไม่ล่ำลา เสียงปิดประตูกระแทกตามหลังดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย รินรดายังคงยืนอยู่ที่เดิม ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอขึ้น แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างยังคงตกค้างอยู่ในใจ "ยืนเป็นเสาหินอยู่ทำไมคะ? หรือว่าติดใจคำขู่ของยัยนั่นจนขาแข็งก้าวไม่ออกแล้ว?" เสียงทุ้มติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงาน รินรดาตวัดสายตากลับไปมอง CEO สาวทันที เห็นอีกฝ่ายกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายผิดคาด ดวงตาคู่สวยคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น "ใครขาแข็งกันคะ? ฉันแค่กำลังคิดว่า..." รินรดาเชิดหน้าขึ้น เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ที่รินทร์ลทานั่งอยู่ "เจ้านายเนี่ย... มีอดีตที่รุงรังชะมัดเลยนะคะ" รินทร์ลดาหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเด็กสาวโน้มตัวลงมาหา รัศมีกดดันที่เคยมีหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยบรรยากาศชวนใจเต้นที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ มือเรียวของ CEO สาววางนิ่งอยู่บนที่วางแขน ขณะที่รินรดาใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณัติกลายๆ "หึงเหรอคะ?" รินทร์ลดาเอ่ยถามเสียงพร่า ทว่าแฝงรอยยواยยวนในที "หึง?" รินรดาแค่นหัวเราะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของคนตรงหน้า "อย่าสำคัญตัวผิดเลยค่ะท่าน CEO ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำหน้าที่ 'คนของฉัน' ได้คุ้มค่าจ้างต่างหากล่ะคะ" "เหรอ..." รินทร์ลดาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนของเด็กสาวจนขนลุกซู่ "แต่เมื่อกี้... ฉันเห็นเธอพร้อมจะขย้ำคอเขาแทนฉันชัดๆ" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อถูกจับไต๋ได้ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาร้ายกาจคู่นั้น ทว่ากลับถูกปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของรินทร์ลดาเอื้อมขึ้นมาจับคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้หัวใจของรินรดารัวเร็วยิ่งกว่าตอนยืนปะทะคารมกับนิตาเสียอีก ความใกล้ชิดนี้มันอันตราย... อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้ดำเนินต่อไป "เลิกทำตัวเป็นเด็กปากเก่งสักทีได้ไหมรินรดา..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังชิดริมฝีปาก ราวกับคำบัญชาจากซาตานที่ปฏิเสธไม่ได้ "ในเมื่อเธอประกาศกร้าวไปแล้วว่าเป็น 'คนของฉัน' งั้นก็ช่วยทำตัวให้สมกับเป็น... สมบัติหวงห้ามของฉันหน่อยสิคะ" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองรบ ร่างกายแข็งทื่อเมื่อใบหน้าสวยคมของรินทร์ลดาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ช่องว่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลืออากาศให้หายใจ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แตะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวดอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "ขอประทานโทษครับท่าน CEO..." เสียงเลขาหน้าห้องดังทะลุเข้ามาพร้อมกับเปิดประตูพรวดเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณรินรดาครับ... จ่าหน้าซองระบุว่าเป็น 'ของขวัญต้อนรับจากคนวงใน' ครับ" รินรดาสบถเบาๆ ในใจอย่างหัวเสีย ผละถอยหลังออกจากโต๊ะทันทีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ขณะที่รินทร์ลดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ รินรดารับซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะมาจากมือเลขา เปิดออกดูอย่างลวกๆ และเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนกระดาษแผ่นแรก ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่รินทร์ลดาขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "อะไร..." รินทร์ลดาเอ่ยถามเสียงเข้ม รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่ถือกระดาษสั่นเทาเล็กน้อยเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายของจดหมายฉบับนั้นจบ * 'ยินดีด้วยกับการเริ่มต้นใหม่... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี เพราะของที่เธอกำลังแย่งมาจากฉัน มันยังมีชีวิตและลมหายใจที่ฉันยังไม่ได้เช็คบิล' * และในวินาทีนั้นเอง ไฟทั่วทั้งเพนต์เฮาส์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยซัพพอร์ตกันมาตลอดนะคะ