กลับมาเผชิญความจริง

“ถ้าคุณรินทร์ลดาคิดว่าการซ่อนเอกสารงบประมาณไตรมาสล่าสุดไว้หลังแจกันดอกไม้คริสตัลแล้วฉันจะหาไม่เจอ... บอกเลยนะคะว่าวิธีนี้เชยสะบัดยิ่งกว่าละครหลังข่าวปีมะโว้เสียอีกค่ะ” เสียงเคาะเล็บเจลคมกริบลงบนพื้นโต๊ะทำงานหินอ่อนดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะเดียวกับที่รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเหนือกว่าอย่างไม่ปิดบัง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทนยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทางสบาย ๆ ตรงกันข้ามกับบรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่กำลังคุกกรุ่นจนแทบจะระเบิดเป็นจุล รินทร์ลดา—CEO สาวผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของฉายานางพญาหน้าตาย ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกับประกายไฟในดวงตานั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลัง ‘หงุดหงิด’ ขั้นสุด “ปากเก่งขึ้นเยอะนะรินรดา ตั้งแต่ไป… เอ่อ ไปทำภารกิจนอกสถานที่มาไม่กี่วันเนี่ย” รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางทีละก้าวอย่างคุกคาม “แล้วใครใช้ให้เธอถือวิสาสะรื้อค้นโต๊ะทำงานฉันฮึ? อยากโดนหักเงินเดือนจนต้องไปกินแกลบแทนข้าวกลางวันหรือไง” “โธ่ ท่านประธานคะ จะหักเงินเดือนฉันสักกี่รอบก็เชิญค่ะ แต่ถ้างานของบริษัทพังเพราะผู้บริหารระดับสูงเอาแต่เก็บเอกสารสำคัญไว้หนีความจริงแบบนี้... ฉันในฐานะเลขาฯ มือทองผู้แบกรับอนาคตองค์กร คงต้องขออนุญาต ‘จัดการ’ ตามระเบียบปฏิบัติค่ะ” รินรดาไม่ถอยหลังหนีสักนิด เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดสวนทางกลับ ร่างกายทั้งสองแนบชิดจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเธอat this moment แทบจะเป็นศูนย์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ จากตัวรินทร์ลดาโชยเข้าจมูกจนรินรดาต้องแอบสูดหายใจลึก—ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจเธอเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ แม้จะปากร้ายใจดำ (ในสายตาคนอื่น) แคไหนก็ตาม “จัดการเหรอ? กล้าดีนี่…” รินทร์ลดาโน้มใบลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ดวงตาสองคู่อ่านกินความรู้สึกซึ่งกันและกันอย่างดุเดือด ความซึนเดเระและฟอร์มจัดที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้พวกเธอติดกับดักของกันและกัน “กล้าสั่งฉัน กล้าต่อปากต่อคำ แล้วยังกล้า… ทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันอีก” “ก็ฉันพูดความจริงนี่คะ” รินรดากระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย เสียงของเธอนุ่มนวลแต่ทว่าเฉียบคมบาดลึก “คุณกำลังหนีปัญหาเรื่องโปรเจกต์ร่วมทุนกับกลุ่มทุนต่างชาติใช่ไหมล่ะคะ ถึงได้เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องนี้แล้วแกล้งทำเป็นหาเอกสารไม่เจอ” รินทร์ลดาชะงัก ดวงตาคมกริบวูบไหวไปชั่วขณะ ความจริงที่ถูกจี้ใจดำทำให้เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มือเรียวยาวที่เคยถือเอกสารเผลอปล่อย2ข้างลำตัว ร่างสูงกว่าถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเสียฟอร์ม แต่ปากยังไม่วายแข็งกระด้าง “เธอรู้มากเกินไปแล้วนะรินรดา ระวังตัวไว้เถอะ...” “ระวังอะไรคะ? ระวังโดนคุณจูบ... เอ๊ย! ระวังโดนไล่ออกเหรอคะ” รินรดารีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดความคิดประหลาดออกไป ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่รินทร์ลดาหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากนางพญาผู้เย็นชา “15 นาทีหลังจากนี้... ห้องประชุมใหญ่ ชั้น 40” รินทร์ลดาเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “บอร์ดบริหารรออยู่ เตรียมข้อมูลให้พร้อม อย่าให้เสียชื่อเลขาฯ ที่ฉันอุตส่าห์… เลือกมากับมือก็แล้วกัน” พูดจบ CEO สาวก็หมุนตัวเตรียมเดินเลี่ยงไปหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งรินรดาและรินทร์ลดาชะงัก หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่พวกเธอคุ้นเคยดีปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคาย เขากำลังก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาตสักนิด “สวัสดีครับท่านประธาน... แล้วก็สวัสดีครับคุณรินรดาคนสวย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาวางลงบนโต๊ะทำงาน “ผมบังเอิญได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ เลยแวะเอา ‘หลักฐานชิ้นสำคัญ’ ที่จะเปลี่ยนเกมทั้งหมดมาฝากครับ... หวังว่าผมจะมาไม่ขัดจังหวะอะไรสำคัญนะ?” รินรดากลั้นหายใจเมื่อกวาดตามองซองเอกสารนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยสังหรณ์ใจประหลาด ขณะที่รินทร์ลดาหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุร้ายราวกับเสือสาวที่กำลังถูกล้ำ (บลัดดี้แมรี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 26 นี้ด้วยหัวใจที่ระทึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ)